ஈகரை தமிழ் களஞ்சியம்



உறுப்பினராக இணையுங்கள்
உள்நுழைய இங்கு அழுத்தவும்
புதிய இடுகைகள்
Malayalam magazine
 Meeran

கண்மணி 22.11.17
 Meeran

ஏலியன்களைத் தொடர்புகொள்ள விண்வெளிக்கு செய்தி அனுப்பியுள்ள விஞ்ஞானிகள்!
 பழ.முத்துராமலிங்கம்

5 நாட்களில்  65லட்சம் வியூஸ்! 60 ஆயிரம் ஷேர்ஸ் !: ஒரு குறும்படம் நிகழ்த்திய புதிய சாதனை
 Dr.S.Soundarapandian

இன்றைய ஹைக்கூ - தமிழும் தாத்தாவும்
 Dr.S.Soundarapandian

குற்றப் பரம்பரை
 Dr.S.Soundarapandian

வறட்சியும், விவசாயமும்
 Dr.S.Soundarapandian

பிச்சையெடுத்துச் சேமித்த பணத்தில் 21/2 லட்சம் ரூபாயை கோயிலுக்குக் காணிக்கையாக அளித்த 80 வயதுப் பாட்டி!
 பழ.முத்துராமலிங்கம்

நியூயோர்க் நகரம் நீரில் மூழ்கும்: எச்சரிக்கும் நாசா
 Dr.S.Soundarapandian

போட்டோவையும் பதிவு செய்யமுடியவில்லை
 பழ.முத்துராமலிங்கம்

உங்களுக்குத் தெரியுமா? பத்து மிளகு இருந்தால் பகைவன் வீட்டிலும் உண்ணலாம்...
 பழ.முத்துராமலிங்கம்

தமிழ் நூல்கள் இலகுவாகத் தரவிறக்கம் செய்க....
 sridevimuthukumar

ஜுனியர் விகடன் 26.11.17
 Meeran

குமதம் 22.11.17
 Meeran

நீயா நாணா- கோபிநாத் புத்தகம்
 Riyas Ahamed

ஆராயப்படாமல் காத்துக்கிடக்கும் சித்தர்களின் அறிவியல் ! --1
 ரா.ரமேஷ்குமார்

டெங்கு நோயாளிக்கு ரூ.16 லட்சம் பில் : டெல்லி போர்டிஸ் மருத்துவமனையில் கட்டண கொள்ளை
 பழ.முத்துராமலிங்கம்

மின்னணு பணப்பரிமாற்றத்தை ஊக்குவிக்க காசோலை நடைமுறையை ஒழிக்க மத்திய அரசு திட்டம்
 பழ.முத்துராமலிங்கம்

ஓர் அன்பு முத்தம் ! (ஸ்காட்லாந்து நாட்டுப்புறப் பாடல்)
 Dr.S.Soundarapandian

உடல் காட்டும் அறிகுறிகள்!
 Dr.S.Soundarapandian

அடுத்த 5 ஆண்டுகளில் ரயில்வே முழுவதும் எலக்ட்ரிக் இன்ஜின்கள்: பியூஷ் கோயல் உறுதி
 பழ.முத்துராமலிங்கம்

டெஸ்ட் தரவரிசை: கோலி 5-வது இடத்துக்கு முன்னேற்றம்; ஜடேஜாவுக்கு பின்னடைவு
 பழ.முத்துராமலிங்கம்

118 நாடுகள் பங்கேற்ற போட்டியில் இந்தியாவின் மனுஷி சில்லர் உலக அழகி பட்டம் வென்றார் : 17 ஆண்டுக்கு பின் சாதனை
 பழ.முத்துராமலிங்கம்

‘சைவ’ பவனாக மாறிய ‘ராஜ் பவன்’ கவர்னர் பன்வாரிலால் புரோகித் அதிரடி
 பழ.முத்துராமலிங்கம்

'பத்மாவதி' திரைப்பட எதிர்ப்பு
 பழ.முத்துராமலிங்கம்

நக்கீரன் 22.11.17
 Meeran

டெல்லியில் 108 அடி அனுமன் சிலையை ஹெலிகாப்டர் மூலம் இடமாற்றம் செய்ய நீதிமன்றம் யோசனை
 பழ.முத்துராமலிங்கம்

ராஜமுத்திரை -சாண்டில்யன்
 prajai

தீபம் 05/12/17
 Meeran

நாவல் மழை-தமிழ்நேசன்-தொடர்பதிவு
 Jeevi

Cinema 04.12.17 malayalam magazine
 Meeran

வேலன்:-வீடியோ பைல்களை GIF பைல்களாக மாற்ற
 velang

‘சினிமாவில் ஆண்களும் பாலியல் தொல்லையை சந்திக்கின்றனர்’ நடிகை ராதிகா ஆப்தே பரபரப்பு பேட்டி
 ayyasamy ram

TNPSC & TET & VAO - Current Affairs - 2017
 Meeran

பாலஜோதிடம் சினிக்கூத்து
 Meeran

சூரியக் குடும்பத்தின் முதல் வேற்றுலக விருந்தாளி
 Dr.S.Soundarapandian

மாம்பழ சர்பத்
 Dr.S.Soundarapandian

தம்மபதம்- திரு யாழன் ஆதி
 ajaydreams

சமைக்கும்போது மட்டும் குடிக்கமாட்டார்...!!
 Dr.S.Soundarapandian

துளசி நீர் முதல் பழங்கஞ்சி வரை நோய்கள் தடுக்கும், ஆரோக்கியம் காக்கும் இயற்கை குடிநீர்கள்!
 Dr.S.Soundarapandian

மலைகளின் நகரம்
 Dr.S.Soundarapandian

வரிசையாய் எறும்புகள்
 Dr.S.Soundarapandian

ஒரே மோட்டார் பைக்கில் 58 இந்திய ராணுவ வீரர்கள் பயணித்து கின்னஸ் சாதனை
 Dr.S.Soundarapandian

சுகாதார வசதி கிடைக்காத நாடுகள் பட்டியலில் இந்தியாவுக்கு முதலிடம்
 Dr.S.Soundarapandian

டிசம்பர் 16ம் தேதி காங்கிரஸ் தலைவராகிறார் ராகுல் காந்தி
 Dr.S.Soundarapandian

மாணிக்கவாசகரரின் இயற்பெயர் வாதவூரார் ...
 Dr.S.Soundarapandian

இளைஞர்களை உறவுக்கு கட்டாயப்படுத்தும் நாடு: பாடதிட்டமும் அறிவிப்பு!
 Dr.S.Soundarapandian

3டி கண் விழி போன்று காட்சியளிக்கும் உலகின் அல்டிமேட் நூலகம்:
 ayyasamy ram

ஓம் வடிவத்தில் விநாயகப்பெருமானின் திருவுருவம்
 ayyasamy ram

சென்னை யூனிசெஃப்பின் நல்லெண்ண தூதராக நடிகை த்ரிஷா நியமனம்
 ayyasamy ram

நாணயம் விகடன் 26/11/17
 Meeran

கான்கிரீட் காட்டில் 07: பால் குடித்த புழு!
 பழ.முத்துராமலிங்கம்

`நமக்கும் மேலே ஒருவன்... அவனே உள்ளிருக்கும் இறைவன்’ - ஆவுடையார் கோயில் அதிசயங்கள்!
 பழ.முத்துராமலிங்கம்

பஆஸி., அருகே பயங்கர நிலநடுக்கம் : தீவுகளை தாக்கும் சுனாமி அலைகள்
 பழ.முத்துராமலிங்கம்

குமுதம் லைஃப் 22/11/17
 Meeran

ஆதார் தகவல்களை வெளியிட்ட 210 அரசு இணையதளங்கள்
 ayyasamy ram

ஜேர்மனியால் தமிழ்நாட்டின் ஒரு மாவட்டத்துக்கு மட்டும் கிடைக்கப்போகும் ரூ.500 கோடி
 பழ.முத்துராமலிங்கம்

இன்றைய நியூஸ் பேப்பர் 20/11/17
 Meeran

கதாபாத்திரத்திற்காக மொட்டையடித்த, பூர்ணா!
 ayyasamy ram

நடிகரானார் கவுதம் மேனன்!-
 ayyasamy ram

மின்னூல்கள் தரவிறக்கம்

























Admins Online

நாரதர் கதைகள் - எழுத்துச் சித்தர் பாலகுமாரன்

Page 1 of 2 1, 2  Next

View previous topic View next topic Go down

நாரதர் கதைகள் - எழுத்துச் சித்தர் பாலகுமாரன்

Post by சிவா on Sat Jul 26, 2014 3:04 am

நாரதர் கதைகள் வெறும் நகைச்சுவைக்காக எழுதப்பட்டவை அல்ல. எதனால், நாடகத்தில் நாரதர் கோமாளியானார் என்பது எனக்குப் புரியவில்லை. நாரதரது சரித்திரத்தைப் படிக்கும்போது அவர் மிகக் கூர்மையானவராக, மிகச் சிறந்த குணவானாக, மிக அமைதியானவராக, மிகுந்த ஒழுக்கச்சீலராக, தத்துவ விசாரம் உள்ளவராக, ஸ்ரீமந் நாராயணனையே சரணடைந்தவராக, சரணாகதிக்கு உதாரணமாகத் திகழ்ந்திருப்பதை உணர முடிகிறது. எதனாலோ மேடைகளில் அவர் கோணங்கியாகிவிட்டார்.

ஒரு விஷயத்தை ஒருவரிடமிருந்து பிடுங்கி இன்னொருவர் முன் வைத்து, இது சரியா என்று பார்க்கச் சொல்லி, 'இல்லை’ என்று அவரைச் சொல்ல வைத்து, இரண்டு பேருக்கும் இடையே கலகத்தை மூட்டுவதால் அவர் கோமாளியாகிவிட்டாரோ என்று தோன்றுகிறது. ஆனால், அது கலகமல்ல. 'இதுதான் சரி’ என்று ஒரு குழுவினரும், 'இல்லை, இதுவே சரி’ என்று இன்னொரு குழுவினரும் வாழ்ந்து வரும்போது, 'எது உண்மையில் சரி?’ என்று கேள்வி எழுப்புவது எப்படிக் கலகமாகும்? அது உண்மையை நோக்கிய பயணம். சத்தியத்தை நோக்கிய சாதனை. எனவே, 'நாராயண... நாராயண...’ என்று சொல்லிக்கொண்டே அவர் மேடையில் நுழைந்தால், அத்தனை பேருக்கும் சிரிப்பாகிவிடுகிறது. அப்படிச் சிரிக்கிறார்கள் என்று தெரிந்ததாலேயே அந்த நடிகர், அந்த 'நாராயண... நாராயண’ என்பதை மிகச் சரியான ஒரு நேரத்தில், மிகக் கேலியான ஒரு குரலில் வெளிப்படுத்துகிறார் என்றும் தோன்றுகிறது. உண்மையில் அந்த 'நாராயண... நாராயண’ என்ற சப்தம் வியப்பின்பால் வருவது என்பதாகவே நான் உணர்கிறேன்.

'அடடே! இதுவா உண்மை! அப்ப, இதுவா உண்மை’ என்று பல திசைகளிலும் தன் பார்வையைச் செலுத்தி, உண்மை எதுவெனக் கண்டுபிடிப்பதே அவருடைய தன்மையாக இருக்கிறது. தான் மட்டும் அறிந்த உண்மையை தனக்குள்ளே பொதித்துக் கொள்ளாது, தன் சரிதமாக அவர் வெளியிடுகிறார். தன் வாழ்க்கை யின் நோக்கமாகவும் அதைக் கொண்டுவிடுகிறார். எனவே, ஓர் உன்னத புருஷனுடைய வாழ்க்கையாகத்தான் நாரதருடைய கதைகளை நான் கவனிக்கிறேன்.

நாடகக் கொட்டகைக்குள் மக்கள் ஆணி அடித்ததுபோல் திகைப்பாக உட்கார்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். கொஞ்சம் அவர்களைத் தளரவிடுவது நல்லது என்று ஆலோசித்து, நாடகக்காரர்கள் யாரை அனுப்புவது என்று யோசித்து, நாரதரை அனுப்புவது என்ற முடிவுக்கு வந்திருக்கிறார்கள். அந்த உச்சிக் கொண்டையும், காவி உடையும், பூணூலும், மார்பிலே தொங்குகிற வீணையுமாக அவர் உள்ளே நுழைய, கைதட்டல் ஆரவாரம் பொங்குகிறது. 'அப்பாடா, இனி அடுத்த பத்து நிமிடமும் நல்ல நகைச்சுவையாகப் போகும்’ என்று மக்கள் நினைக்கிறார்கள். அதை விரும்பவும் செய்கிறார்கள். நாடகக் காரர்களுக்கும் தங்களுடைய சாதனை பற்றிச் சந்தோஷம். பல நாடகங்களில் நாரதர் தம்பூரா வைத்துக்கொண்டு வருவதை நான் பார்த்திருக்கிறேன். ஆனால், நாரதரிடம் இருப்பது தம்பூரா அல்ல; அது மஹதி என்கிற வீணை. கந்தர்வ லோகத்து சமாசாரம்.

நாரதர் யார்? சப்த ரூபம். எது சப்தம்? உலகத்தில் ஏற்படுகிற எல்லா அசைவுகளும் சப்தத்தை உண்டு பண்ணுகின்றன. அந்த சப்தங்களில் உன்னதமானது எது? இசை. அந்த இசையில் உன்னதமானது எது? வீணை இசையே என்று சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. சப்தத்தினுடைய இன்னொரு வடிவம் என்ன என்று யோசித்தால், பேச்சு. பேச்சின் உன்னதம் கவிதை. கவிதையின் இன்னொரு வடிவம் விவாதம். நாரதர் எல்லா இடங்களிலும் விவாதம் பேசி, மக்களுடைய திசையைத் திருப்பி, நல்லது நோக்கிப் பயணிக்கச் செய்கிறார்.

இங்கே எவர் கர்வம் கொண்டு அலைகிறாரோ, எங்கே ஆணவம் தலைவிரித்து ஆடுகிறதோ, இந்தப் பிரபஞ்சத்தில் எங்கே வீராவேசம் பேசப்படுகிறதோ, அங்கெல்லாம் நாரதர் போய் சமனம் செய்கின்ற பணியிலே தாமாக ஈடுபடுகிறார். இதற்கு, நாரதர் பாட்டுப் பாடவில்லை; கவிதை சொல்லவில்லை. மாறாக, பேச்சுகளில் இறங்குகிறார். 'என்ன இது?’ என்ற கேள்விதான் நாரதருடைய அடிப்படையான விஷயம். உண்மையை அறியும்பொருட்டு 'என்ன இது?’ என்று எவர் கேள்வி கேட்டாலும், அவர் நாரதருடைய தன்மையைக் கொள்கிறார். அப்படிக் கேட்கும்போது உள்ளுக்குள்ளே கலவரம் ஏற்படத்தான் செய்கிறது. அந்தக் கலவரம்தான் நல்ல விஷயத்தை வெளிக்கொண்டு வருகிறது. எது குழம்புகிறதோ, அதுவே தெளியும். எது கடையப்படுகிறதோ, அதிலிருந்தே அமிர்தம். எனவே, நாரதர் ஏற்படுத்துகிற கலவரம், அதாவது கடையல், நன்மையைக் கொண்டு வந்து சேர்க்கிறது; அமுதத்தைக் கொண்டு வந்து கொடுக்கிறது.

பிரம்மா- படைப்புத் தொழில். ஓர் உயிரின் ஆரம்பம்; ஓர் உருவத்தின் தொடக்கம். சிவன் அழிக்கும் தொழில். ஒரு முடிவின் ஆரம்பம்; ஒரு வாழ்க்கையின் முடிவு! எது வளர்ச்சி? விஷ்ணுவே வளர்ச்சி. வளர்வது என்பது விஷ்ணுவாகவும், படைப்பது என்பது பிரம்மாவாகவும், முடிவது என்பது சிவமாகவும் மூன்று வித சக்திகளுக்கு உருவங்கள் கொடுக்கப்பட்டிருக்கின்றன. இதுதான் சநாதன தர்மத்தின் அடிப்படை விதி.

ஆக, விவகாரங்கள் எல்லாம் வளர் வது பற்றித்தான் இருக்கின்றன. எது வாழ்க்கை என்பதைப் பற்றித்தான் இருக்கின்றன. அதைப் பற்றித் தவறாகக் கூறப்படும்போது, அது பற்றி மோசமாக பிரசாரம் செய்யப்படுகிறபோது, அது பற்றிய ஞானமில்லாமல் பேசப் படுகிறபோது, அவற்றை உடைத்து உண்மையை நிலைநாட்டுவதற்கு நல்லவர்கள் இடைவிடாது முயன்று கொண்டிருக்கிறார்கள். அந்த முயற்சியின் ஒரு வடிவம்தான் நாரதர்.

நாரதர் என்பவர் படைப்புத் தொழிலோடும் சம்பந்தப்படவில்லை; ஒரு வாழ்க்கையின் முடிவோடும் சம்பந்தப்படவில்லை. அவர் வளர்ச்சி மீதே அக்கறை காட்டுகிறார். எது வளர்கிறதோ, அந்த வளர்ச்சியை நோக்கிச் சரணடைந்து, எது வளர்கிறது, எப்படி வளர்கிறது என்று ஆராய்ச்சி செய்கிறார். எனவே, விஷ்ணுவின் பக்தராக, ஸ்ரீமந் நாராயணரைச் சரணாகதி அடைந்தவராக நாரதர் உருக்காட்டப்படுகிறார்.

படைப்புத் தொழிலைப் பற்றி விமர்சனம் இல்லை; முடிவு பற்றிய விமர்சனம் இல்லை. எது வளர்கிறதோ அதைப் பற்றி மட்டுமே விமர்சனம். அந்த விமர்சன சக்திதான், அந்த விமர்சன ரூபம்தான், எழுப்பப்படுகிற கேள்வி என்கிற மகோன்னதமான ஒரு மாறுதல்தான் நாரதர். இந்த விமர்சனம் இல்லாவிட்டால் வளர்ச்சி இல்லை. அல்லது, வளர்ச்சி கோணலாகப் போகும். ஆட்டு மந்தைகள் போல முன்னால் போவதன் பின்னாலேயே போகாமல், 'இது என்ன?’ என்று கேள்வி கேட்கும் நம் விமர்சன சக்தியே, நம்முடைய கேள்வி கேட்கும் திறனே நம்முள் தெளிவை உண்டாக்கும். அப்படித் தெளிந்து நடக்கிற பயணமே வாழ்க்கை. அப்படிப்பட்ட வாழ்க்கையே நாரதர் வகுத்த வழி! இந்தக் கேள்வி கேட்டலே நாரத சக்தி. இந்த விஷயம்தான் விதம் விதமான கதைகளாக்கப்பட்டிருக்கிறது.

நல்லவன், கெட்டவன் என்று பிரித்து, நல்லவனுடைய விளக்கத்தையும் கேட்டு, கெட்டவனுடைய விளக்கத்தையும் கேட்டு, எது சரியான வழி என்று தேர்ந்தெடுத்துக் கொடுக்கிறது. எனவே, இங்கு கெக்கலித்துச் சிரிப்பதற்கு எதுவும் இல்லை. மாறாக, கூர்த்த புத்தியும், விமர்சன புத்தியும் உள்ளவர்களுக்கே நாரதர் கதை புரியும்.

வழக்கம் போலல்லாது, பாலகுமாரன் மிக வித்தியாசமான ஒரு நகைச்சுவைக் கதையைச் சொல்ல ஆரம்பித்துவிட்டான் என்று நீங்கள் நினைத்துக்கொள்வீராயின் அது மிகப் பெரிய தவறு. முன்னைவிட இந்த நாரதர் கதைகள் மிகக் கூர்மையாகவும் கனமாகவும் இருக்கும்.

இந்தப் பிரபஞ்சம் பூமியை மட்டும் கொண்டதல்ல; வெவ்வேறு வடிவான உருவங்கள் வாழ்கிற பல்வேறு உலகங்கள் இருக்கின்றன என்பது சநாதன தர்மத்தின் கருத்து. மிகச் சமீபமாக, பூமியில் ஒரு பெரிய நட்சத்திரக் கல் வந்து விழுந்தபோது, அதை இடைமறித்து ஒரு விண்கலம் தாக்கிச் சிதறடித்து, பூமிக்கு அப்பால் அனுப்பியதாகச் சொல்லப்படுகிறது. அதாவது, பல்வேறு உலகக் கதைகள் இன்னமும் தொடர்ந்து கொண்டுதான் இருக்கின்றன.

அப்படிப்பட்ட உலகங்களில் ஒன்று கந்தர்வ உலகம். எந்த மாதிரியான ஆன்மாக்கள் கந்தர்வ உலகத்தில் ஜீவிக்கின்றன? இசையை பக்தியின் வெளிப்பாடாக, குழல், யாழ் போன்றவற்றை நன்கு பயின்று மீட்டி, அதன் மூலம் இந்தப் பிரபஞ்ச சக்தியை, இறைவனை வணங்குகிற ஆன்மாக்கள் அங்கு வாழ்கின்றன என்று சொல்லப்படுகிறது. அதாவது, புனிதப்பட்ட ஆன்மாக்கள் பசி, தூக்கமில்லாது, வேறு உடல் உபாதைகள் இல்லாது, சங்கீதமே வாழ்வாகக் கொண்டு கந்தர்வ உலகத்தில் வாழ்கின்றன. ஆனால் மன மயக்கங்கள், மதி சறுக்கல்கள் அங்கேயும் உண்டு.

உபன் என்ற கந்தர்வனுக்கு ஒரு மகன் பிறந்தான். அந்த மகனுக்கு உபவருக்கன் என்று பெயரிட்டார்கள். உபன் இசையையே லட்சியமாகக் கொண்டு வாழ்ந்தவன். இறைவனை இசையால் வழிபடுவதையே எந்நேரமும் செய்துகொண்டிருந்தவன். தன் மகனை நன்கு பயிற்றுவித்தான். தன்னிலிருந்து பிரிந்த, கிளர்ந்த அந்தச் சக்தியை மிகவும் பாராட்டி வளர்த்தான். அவனுக்கு, தான் வாசிக்கிற மஹதி என்ற யாழை வாசிக்கக் கற்றுக் கொடுத்தான். உபவருக்கன் தந்தையை மிஞ்சிய சீடனாக அந்த வீணையைத் திறம்பட வாசிக்கக் கற்றுக்கொண்டான். எல்லா உலகத்தாரும் உபவருக்கனை அழைத்து, அவனை மஹதி வாசிக்கச் சொல்லிக் கேட்பது வழக்கம். நல்ல விழாக்கள் எதுவும் மஹதி வீணை இல்லாது, அதை வாசிக்கின்ற உபவருக்கன் இல்லாது நடைபெறுவதில்லை.

தேவர் உலகில் ஒருமுறை, பிரம்மசிரேஷ்டர் என்கிற முனிவர் மிகப் பெரிய யாகங்கள் செய்தபோது, அங்கே வீணை வாசிக்க உபவருக்கன் அழைக்கப்பட்டான். உபவருக்கனும் மனம் ஒருமித்து சாம கானம் வாசித்து, அங்குள்ளோரைத் தன் வயப்படுத்தினான்.

அந்த இடத்தில் இசை ஞானமுள்ள அந்தணக் கன்னிகை ஒருத்தியும் இருந்தாள். உபவருக்கனின் வீணை இசையில் சொக்கிப் போனாள். அதன் சுரத்தோடு அவள் மனமும் கலந்தது. தான் அவனுக்கு உரியவளாக வேண்டும் என்றும், அவனை போஷிக்க வேண்டும் என்றும், அவனை இன்னும் சிறப்பானவனாகச் செய்ய வேண்டும் என்ற எண்ணத்தோடும் அவன் மீது காதல் கொண்டாள். அவன் கவனத்தை ஈர்க்கும்படியாக நெகிழ்ந்தும், அசைந்தும், கண்களால் அழைத்தும், பார்க்கும்போது உதடு பிரித்துச் சிரித்தும், வெட்கப்பட்டும், ஆர்வப்பட்டும் பல்வேறு பாவனைகள் காண்பிக்க, உபவருக்கன் மனம் சிதறினான். பாடலில் இருந்த கவனம் நகர்ந்து போயிற்று. சாம கானம் வாசிப்பதில் பிழை ஏற்பட்டது. மிகப் பெரிய சிரேஷ்டர்கள் அமர்ந்திருந்த அந்தச் சபையில், சாம கானத்தை கரதலப் பாடமாகக் கற்ற பெரியவர்கள் கூடியிருந்த அந்த இடத்தில், பிசிறு பிசிறாக சாம கானம் வாசிக்கப்பட்டதைக் கேட்டு எல்லோரும் அதிர்ச்சியுற்றார்கள்.

ஏன் தவறு செய்கிறான், எதனால் பிழை செய்கிறான் என்று கவலைப்பட்டார்கள். அவன் கவனம் ஒரு கன்னிகையிடத்தில் சிதறியிருப்பதைக் கண்டு வருத்தப்பட்டார்கள். கவனம் சிதறாமல் இருந்தால் மிக அற்புதமான ஒரு சாம கானம் வெளிப்பட்டிராதா, என்ன வாசிக்கிறோம் என்றுகூடத் தெரியாது இப்படிக் கவனம் சிதறலாமா, இது நல்லதா, இது பலருக்குத் துன்பம் நேர்விக்குமே என்று கலங்கினார்கள்.

யாகம் செய்த பிரம்மசிரேஷ்டர் கோபம் அடைந்தார். சபை சலசலப்பதைப் பார்த்து அதிர்ச்சியடைந்தார். வாசிப்பு தவறாக இருப்பதால் சபை தனது மௌனத்தை இழந்துவிட்டது என்பதைப் புரிந்து ஆவேசப் பட்டார். ''கந்தர்வனே, போதும் நிறுத்து!'' என்று கட்டளையிட்டார். வீணை இசை நின்றது.

''என்ன செய்கிறோம் என்று தெரியாமல், ஓர் உன்னதமான காரியம் செய்கிறபோது மனம் பிழன்று மிகச் சாதாரணமான ஒரு விஷயத்தில் ஈடுபடுகிறாய் என்றால், நீ இந்த மஹதி வீணையை வாசிக்கத் தகுதி இல்லாதவன். இந்த சாம கானம் இசைக்க யோக்கியதை இல்லாதவன். எனவே, யோக்கியதை இல்லாமல் ஒரு பெரிய சபையில் இந்த வித்தையை அவமானப்படுத்தும் விதத்தில் நடந்துகொண்டதால், நீ கந்தர்வனாக இனி இருக்க வேண்டாம். அது உனக்குத் தகாது. எனவே, நீ பூமியில் பிற!'' என்று சாபமிட்டார்.

உபவருக்கன் தன் தவற்றை உணர்ந்தான். கந்தர்வன் என்ற இடத்திலிருந்து நகர்ந்து, ஒரு மானுடனாக பூமியில் வந்து பிறந்தான். அவனது வெகு இளம் வயதிலேயே அவனின் தந்தை இறந்தார். தாய் பல்வேறு வீடுகளில் வேலை செய்து மகனை வளர்த்து வந்தாள்.

சாம கானம் என்ற உன்னதத்தை, அதைத் தெரிந்த சபைக்கு நடுவே தவறாக வாசித்து தன்னுடைய தகுதியை இழந்தது மட்டுமல்ல; கந்தர்வனாக இருந்தபோது கிடைத்த ஓர் அற்புதமான தந்தையின் சிநேகமும் பூலோகத்தில் இருக்கும்போது கிடைக்கவில்லை. தந்தையின் அணைப்பும் அந்தச் சாபத்தில் அடித்துக்கொண்டு போயிற்று.

உபவருக்கன் தன் விதவைத் தாயுடன் ஓர் அந்தணர் வீட்டில் வசித்து வந்தான். அவள், அந்த அந்தணர் வீட்டில் வேலை செய்து, தன்னோடே தன்னுடைய பிள்ளையை வைத்துக் கொண்டாள். ஒரு மழைக்காலத்தில் அந்த அந்தணர் வீட்டுக்கு நாராயணனுடைய அடியார்கள் வந்தார்கள். பரத கண்டத்தில் பல்வேறு இடங்களில் பல்வேறு கோயில்களைத் தரிசிக்கவும், நாராயணனின் புகழ் பாடவும் அவர்கள் ஒரு கூட்டமாக நகர்ந்துகொண்டிருந்தார்கள். அந்த மழைக்காலம் முழுவதும் அவர்கள் அந்த அந்தணர் வீட்டில் தங்கி, நாராயணனைப் பற்றி விதம்விதமான பாடல்களைப் பாடினார்கள். இசை என்ற ஓர் அற்புதமான வித்தை, அவனுக்குக் கந்தர்வ உலகத்தில் கிடைத்திருந்ததால், அந்த இசையால் அவன் பல பேரை மகிழ்வித்திருந்ததால், மானுடனாகப் பிறந்த உபவருக்கனுக்கும் அந்த இசை ஞானம் இருந்தது. அந்த அடியவர்கள் பாடும்போது, அவனும் தன்னுடைய இனிய குரலில் சேர்ந்து பாடினான். அவர்களோடு அமர்ந்து அந்தப் பாடல்களை எழுதிக்கொண்டு, மனனம் செய்தான். அவர்கள் பாட மறந்ததை எடுத்துக் கொடுத்தான்.

ஒரு சிறுவனின் புத்திசாலித்தனத்தையும், இசை மீதுள்ள நாட்டத்தையும், இசையின்பால் அவன் கொண்டிருந்த ஞானத்தையும் அறிந்து அந்த அடியவர்கள் மிகவும் மகிழ்ந்தார்கள். அவனுக்கு நாராயண மந்திரம் உபதேசித்தார்கள்.

''இது மிக உயர்ந்தது. இசையைக் காட்டிலும் உயர்ந்தது. எல்லாவற்றைக் காட்டிலும் உயர்ந்தது. பேச்சைக் காட்டிலும் இந்த நாராயண மந்திரம் உயர்ந்தது. நமக்குப் பேச்சுத் திறன் இருக்கிறதே, அது கவிதை எழுத மட்டுமல்ல, பாட மட்டுமல்ல, ஆட மட்டுமல்ல, நாடகம் போட மட்டுமல்ல, இந்த மாதிரியான மந்திரங்களைச்சொல்ல வேண்டுமென்பதற்காகத்தான் நாம் பேசிக் கொண்டிருக்கிறோம். எனவே, இடையறாது, இடையறாது நாராயணன் பெயரைச் சொல். நாராயணன் உனக்கு நேரே வருவார். நீ வேண்டுகின்ற வரங்களைத் தருவார்'' என்று சொன்னார்கள். அந்தச் சிறுவன் மனமகிழ்ந்தான். அவர்களை வணங்கி, வழியனுப்பி வைத்தான்.

அவன் தாயார் இறந்தபோது என்ன செய்வது என்று தெரியாது தவித்தான். இசையா, கவிதையா, எது முக்கியம்? இரண்டும் இல்லை, நாராயண மந்திரமே முக்கியம் என்று தெளிந்தான். வனத்திற்குப் போனான். இடையறாது நாராயண மந்திரம் சொன்னான். தனக்குள்ளே அந்த மந்திரத்தை வைத்துப் பெரிய தீயாக்கி, சதா காலமும் அதனுள்ளேயே மூழ்கிக் கிடந்தான். அவனுடைய கடும் தவத்தைக் கண்டு ஸ்ரீமன் நாராயணர் மனம் மகிழ்ந்தார். அவனுக்குக் காட்சியளித்தார். ''தொடர்ந்து மந்திரம் சொல்லிக் கொண்டிரு. இந்த உலகம் முடியப் போகிறது. பெரிய ஊழிக்காலம் வரப்போகிறது. சிருஷ்டிகள் அழியப் போகின்றன. மறுபடியும் சிருஷ்டி துவங்கும். அப்போது பிரம்மாவே உனக்குத் தந்தையாக இருந்து, உனக்குச் சகலமும் சொல்லிக் கொடுப்பார்'' என்று சொல்லி விடைபெற்றார்.

ஊழிக்காலம் வந்தது. உயிரினங்கள் அழிந்தன. சகலமும் நீர்மயமாயிற்று. நீர்மயத்திலிருந்து பிரம்மா உலகை சிருஷ்டிக்கத் துவங்கினார்.

வரிசி முதலிய முனிவர்களோடு, மஹதி என்ற வீணையோடு உபவருக்கன் மறுபடி பூமியில் பிறந்தான். அவனுக்கு 'நாரதர்’ என்று பெயரிட்டார் பிரம்மா. நாரதர் தன்னுடைய மகன் என்று பெருமையோடு உலகுக்கு அறிவித்தார். இந்த உலகம் மட்டுமல்லாது, எல்லா உலகங்களுக்கும் செல்கிற தகுதியோடு, நாரதர் மஹதி என்ற வீணையோடு பிறந்தார்.

சந்தோஷம் கொடுக்கிற இசை மட்டுமல்ல, துன்பத்தை நீக்கி ஆழ்ந்த மௌனத்தில் ஆழ்த்துகிற இசை மட்டுமல்ல, சத்தியத்தை நோக்கிக் கேள்வி கேட்டுத் தெளிகிற ஞானத்தோடும் நாரதர் பிறந்தார். அவருடைய வாக்கு பிரபஞ்சத்தின் எல்லாத் திசைகளிலும் ஒலித்தது. சாதாரண பிறப்பல்ல அது. மாமுனி என்கிற பிறப்பு. சகலமும் அறிந்து தெளிந்த பிறப்பு. கடும் தவத்தால் அது அவருக்குக் கிடைத்தது.

நாராயண மூல மந்திரம், மறுபிறப்பில் மிகச் சிறப்பான ஓர் அம்சத்தைக் கொண்டு வந்து கொடுத்தது. அந்தச் சிறப்பான அம்சத்திற்குப் பெயர் நாரதர். அவர் எடுத்துரைத்த உண்மைக்குப் பெயர் நாரத புராணம்.
avatar
சிவா
நிறுவனர்

நிறுவனர்

நிகழ்நிலை
இணையாநிலை

பதிவுகள் : 84484
மதிப்பீடுகள் : 10458

View user profile http://www.sivastar.net

Back to top Go down

Re: நாரதர் கதைகள் - எழுத்துச் சித்தர் பாலகுமாரன்

Post by சிவா on Sat Jul 26, 2014 3:26 am



அந்த வெந்நீர் நீல தடாகத்துக்குப் பெயர் மானஸா ஏரி. அந்த ஏரிக்கரையின் ஓரம், நாரதர் மெள்ள வீணையைச் சுருதி மீட்டிக்கொண்டு நடந்தார். எதனாலேயோ மனம் இங்கு இழுக்கப்பட்டு, 'இங்கு ஏதோ நடக்கிறது; கவனி!’ என்று தூண்டப்பட்டு, அவர் இந்தப் பக்கம் நடைபயின்றார்.

மானஸா ஏரி, இமயமலை அடிவாரத்தில் மிகுந்த அமைதியுடன் தேவதைகளெல்லாம் குளிக்கின்ற நீர் நிலையாக இருந்தது. இமயமலையின் பனிக்காற்று மெள்ள வருடிக்கொண்டு போயிற்று. சூரியன் வட திசை நகர்ந்து உஷ்ணம் பரவும் காலமாக இருந்தாலும், மானஸா ஏரிக்கரையில் வெயில் தெரியவில்லை. ஏரியின் ஓரத்திலிருந்து நீர்க்குமிழிகள் மெள்ள வெளியே வந்தன. சற்றுத் தள்ளி இன்னொரு நீர்க்குமிழி கிளம்பியது. இன்னும் சற்று தள்ளி இன்னொரு நீர்க்குமிழி. இடது, வலது, இந்தப் பக்கம், அந்தப் பக்கம், நேர் எதிரே எனப் பல நீர்க்குமிழிகள் தோன்றின.

நாரதர் வியந்தார். 'இது என்ன... மீன்களின் ஆட்டமா அல்லது வேறு ஏதாவது விலங்குகளின் சேஷ்டையா?’ என, அதை ஊன்றிக் கவனித்தார். உள்ளுக்குள்ளே யாரோ சம்மணமிட்டு அமர்ந்திருப்பதும், சேமித்து வைத்த காற்றை அவர் நிதானமாக மெள்ள மெள்ள விடுவதும் தெரிந்தது. 'யாரேனும் நீரில் மூழ்கி தபஸ் செய்கிறார்களா, என்ன?’ தொடையளவு நீரில் நாரதர் இறங்கினார். குனிந்து பார்த்தார். உள்ளே ஒரு பாலகன் உட்கார்ந்திருந்தான். மெள்ள அவன் தாடையைப் பற்றி மேலே தூக்கினார். வெளியே இழுத்தார். அந்த பாலகன் மூச்சை முழுவதும் உள்ளே இழுத்து, காற்றால் நுரையீரலை நிரப்பிக்கொண்டான்.

''என்னப்பா இது, யார் நீ? என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறாய்?'' - மிகுந்த வாஞ்சையோடு நாரதர் கேட்டார். 'பத்து வயதுக்கும் குறைவான இந்த பாலகன், இத்தனைக் குளிரில், இவ்வளவு பெரிய ஏரியில் தனிமையாக மூழ்கிக் கிடக்கிறான். என்ன காரியம் இவனுக்கு இங்கே?!’ என்று வியந்தார். அவன் எழுந்திருக்க, அங்கங்கே அங்கங்கே ஆட்கள் எழுந்திருந்தார்கள். எழுந்தவர்கள் அத்தனை பேரும் இளைஞர்கள். கிட்டத்தட்ட நாரதர் தூக்கி நிறுத்திய பாலகனின் அதே வயதை ஒத்தவர்கள். எல்லோரும் ஒரே மாதிரியாக இருந்தார்கள். நாரதர் திடுக்கிட்டுக் கரையேறினார்.

''யார் நீங்கள்? என்ன செய்து கொண்டிருக் கிறீர்கள் இங்கே? இந்தக் கடும் குளிரில் எதற்காக இந்த வேதனை?'' என்று பிரியத்தோடு கேட்டார். அவர்கள் கரையேறினார்கள். நாரதரைப் பார்த்துக் கை கூப்பினார்கள். காலில் விழுந்து வணங்கினார்கள்.

''நாங்கள் தவம் செய்கிறோம்!''

''என்ன தவம்?''

''நீரில் மூழ்கி மூச்சை வசப்படுத்தி, பின்பு மெள்ள மெள்ள மூச்சை விட்டுச் சுத்தமாக மூச்சை நிறுத்துகின்ற தவம்!''

''யாரை நோக்கி?''

''எங்கள் தாத்தாவான படைப்புலக பிரம்மாவை நோக்கி!''

''என்ன... பிரம்மாவின் பேரர்களா நீங்கள்? அப்படியெனில் உங்கள் தந்தை..?''

''தட்ஷன்'' - அவர்கள் எல்லோரும் ஒரே குரலில் பதில் சொன்னார்கள்.

''தட்ஷனின் குழந்தைகளா? அதுதான் முகத்தில் இத்தனைப் பொலிவு! இத்தனை அழகு! இவ்வளவு சிறு வயதில் இவ்வளவு பெரிய தவத்தைச் செய்ய முடியுமெனில், ஓர் உயர்ந்த தகப்பனுக்குப் பிறந்தவராகத்தான் இருக்க முடியும். நல்லது, எதற்காக இந்தத் தவம்?''

''எங்கள் தந்தை கட்டளையிட்டார்!''

''என்ன சொல்லிக் கட்டளையிட்டார்?''

''நாங்கள் நீரில் மூழ்கி பிரம்மாவை நோக்கித் தவம் செய்ய வேண்டும்!''

''எதற்காக?''

''படைப்புத் தொழிலை நாங்கள் கற்றுக் கொள்ள வேண்டும். அதற்காக, தவம் செய்து அதை வரமாகப் பெற வேண்டும்.''

''படைப்புத் தொழிலா? ஆயிரம் பேரா? ஒரு பிரம்மா செய்யும் படைப்பையே உலகம் சுமக்கமுடியாமல் தவிக்கிறது. நீங்கள் எல்லோரும் பிரம்மாவைப் போல் படைப்புத் தொழிலைக் கற்றுக்கொண்டு செய்ய ஆரம்பித்தால், இந்த உலகம் என்ன ஆகும்! சுழலுவது நின்று போகுமய்யா! பாரம் தாங்காமல் திணறிப் போகும். இவ்வளவு பெரிய வேலையை எதற்கு செய்யச் சொன்னார் உங்கள் தகப்பன்?''

''படைப்புத் தொழில் மிகச் சிறந்தது அல்லவா?''

''ஆமாம்.''

''மிக அரிதான ஒன்றல்லவா?''

''ஆமாம்.''

''ஆதலால் மிக அரிதான, சிறப்பான ஒன்றைக் கற்றுக்கொள்ளச் சொன்னார்.''

''பொன் அற்புதமான பொருள்தான். கிடைத்தற்கரிய பொருள்தான். அதற்காக, பொன்னில் விலங்கு செய்து காலில் மாட்டிக் கொள்வார்களா யாரேனும்?''

அந்த இளைஞர்கள் திகைத்தார்கள்.

''இல்லை. மாட்டார்கள்!''

''நீங்கள் செய்வது அப்படித்தான் இருக்கிறது. படைப்புத் தொழில் செய்தால் என்ன ஏற்படும்? என்ன கிடைக்கும்?''

''ஒரு சிறந்த பதவிக்கு வந்துவிட்டோம் என்ற மரியாதை கிடைக்குமல்லவா?''

''அதை வைத்துக்கொண்டு என்ன செய்வது? ஆயிரம் பேர் படைப்புத் தொழிலில் ஈடுபட்டால், இந்தப் பூமியின் கதி என்ன ஆவது? உங்களுக்குள் போட்டி வராதா? நான் சிறந்தவன், நீ சிறந்தவன், இது அழகு, அது அழகு, இது அவலம் என்று உங்களுக்குள் சண்டை வராதா? எல்லோரும் இப்போது ஒற்றுமையாக இருக்கிறீர்கள். வரம் கிடைத்தால், பிளவு வராதா? ஏன் இந்த வேதனை?''

''சரி, நாங்கள் இப்போது என்ன செய்ய வேண்டும்?''
avatar
சிவா
நிறுவனர்

நிறுவனர்

நிகழ்நிலை
இணையாநிலை

பதிவுகள் : 84484
மதிப்பீடுகள் : 10458

View user profile http://www.sivastar.net

Back to top Go down

Re: நாரதர் கதைகள் - எழுத்துச் சித்தர் பாலகுமாரன்

Post by சிவா on Sat Jul 26, 2014 3:26 am



''சிவனை நோக்கி 'எங்களுக்கு இந்த மன அவஸ்தையிலிருந்து விடுதலை வேண்டும். ஜீவன் முக்தி வேண்டும். உங்கள் பாதத்தையே சரணடைய வேண்டும். உங்களோடு கயிலையில் உங்கள் கணங்களாக நாங்கள் குடியேற வேண்டும்’ என்று வேண்டிக் கொள்ளலாமே? மறுபடி பிறக்காத ஒரு தன்மையை அடைய லாமே? வேறு எந்த வேலையும் இல்லாமல் உள்ளுக்குள்ளே சிவனை நினைத்து சிவமாய் மாறுவது என்ற உன்னதத்தை அடையலாமே? அதை விட்டுப் படைப்புத் தொழில் செய்கிறேன் என்று ஆரம்பித்து, உலகையும் நாசம் செய்து, உங்களுக்குள் பிரிவு ஏற்பட்டு... தேவைதானா? பெரிய அவஸ்தையாயிற்றே!''

அவர்கள் சிந்தித்தார்கள். ''ஆமாம்'' என்றார் கள். நாரதரைக் கும்பிட்டார்கள். மறுபடியும் நீர்நிலை நோக்கிப் போனார்கள். உள்ளுக்குள்ளே மூழ்கினார்கள். சிவ சொரூபம் அடைய வேண்டும், சிவ கணங்களில் ஒன்றாக அங்கு இருக்க வேண்டும் என்று வேண்டிக் கொண்டார்கள். அவர்கள் சிந்தனை மாறிற்று. தட்ஷன் வேதனைப்பட்டான்.

மனச்சோர்வு அடைந்தாலும், தட்ஷன் மறுபடியும் இமயவான் மகள் வேதவல்லியுடன் கூடி இன்னும் ஆயிரம் குழந்தைகள் பெற்றான். அவர்கள் முன்னவர்களைக் காட்டிலும் வலிவு மிக்கவர்களாகவும், தந்தைக்குப் பணிந்தவர்களாகவும் இருந்தார்கள். அவர்களை, சிவனை நோக்கித் தவம் செய்து படைப்புத் தொழிலைக் கற்று வருமாறு பணித்தான்.

'தந்தை சொல் மிக்க மந்திரமில்லை’ என்று அவர்கள் அந்தக் கட்டளையை நிறைவேற்ற, மானஸா பொய்கைக்கு வந்தார்கள். அப்போதும் நாரதர் அங்கே வந்தார். நீரில் மூழ்கி தவம் செய்பவர்களைப் பார்த்துக் கைதட்டி, மேலே எழுப்பினார்.

''என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறீர்கள்? இதைத் தானே உங்கள் தமையன்கள் செய்தார்கள்? நீங்களும் அதே விஷயத்தில் ஈடுபடுகிறீர்களே, என்ன காரணம்?''

''எங்கள் தந்தையின் கட்டளை!''

''படைப்புத் தொழில் கற்றுக் கொள்ளவா?''

''ஆமாம்.''

''பிரம்மராக மாறவா?''

''ஆமாம்.''

''ஒரு பிரம்மனையே இந்த உலகம் சமாளிக்க முடியாமல் திணறுகிறது. நீங்களும் படைப்புத் தொழிலை ஆரம்பித்தால் உலகம் என்ன ஆகும்? எதற்கு உங்களுக்குள் போட்டி? ஏன் சண்டை? இதற்காகவா தவம் செய்வார்கள்? மிகப் பெரிய நிலம் முழுவதையும் உழுது, கடைசியில் ஓரத்தில்

ஓய்ந்து கிடக்கும் பூசணிக்காயையா பரிசாகப் பெற்றுப் போவார்கள்? என்ன வேலை செய் கிறீர்களோ, அதற்கேற்ற பலனைக் கேளுங்கள். நீங்கள் செய்வது கடும் தவம்.அற்புதமான தவம். இதற்குண்டான பரிசு வெறும் பூசணிக்காய் அல்ல. இம்மாதிரியான படைப்புத் தொழில் அல்ல. நீங்கள் சிவ சொரூபம் அடையவேண்டும், சிவலோகத்தில் இருக்க வேன்டும், ஜீவன் முக்தி பெறவேண்டும் என்று வேண்டுங்கள்'' என்று சொல்லி, விடுதலை பெற்றவர்களாக இருப்பதன் அவசியத்தை, அற்புதத்தை விளக்கினார்.

''எந்தவித ஈடுபாடும் இல்லாமல், எந்தவிதமான பிணைப்பும் இல்லாமல், எந்தவிதமான குறிக்கோளும் இல்லாமல் மிக மிக அமைதியாய் ஓர் இடத்தில் அமர முடியுமானால், அதைவிட சௌக்கியம் உலகில் உண்டோ?'' என்று கேள்வி எழுப்பினார்.

'இல்லை’ என்று மறுத்தார்கள்.

''காரியமாற்றாமல் கண்மூடி அமைதியாய் அமர்ந்திருப்பதுதானே உன்னதமான இடம்?''

''ஆமாம்.''

''அப்படிப்பட்ட இடத்தில் இருப்பதற்காக சிவனைக் கேளுங்கள். அதுவே உத்தமம்!'' என்று சொல்ல, நாரதர் சொல்லை அவர்கள் புரிந்துகொண்டார்கள். அவரை வணங் கினார்கள். மறுபடியும் நீரில் மூழ்கினார்கள். சிவனை நோக்கி ஜீவன் முக்தி அடையும்வண்ணம் பிரார்த்தனை செய்தார்கள்.

தன்னுடைய குழந்தைகள் இரண்டாயிரம் பேரும் திசைமாறிப் போனதையும், அதற்குக் காரணம் நாரதரே என்பதையும் தட்ஷன் அறிந்துகொண்டான். கோபமுற்றான்.

''குழந்தைகள் பெறுவதும், அவர்களை வளர்ப்பதும், அவர்களை ஓர் உன்னத இடத்துக்குக் கொண்டு வருவதுமான தகப்பனின் கடமையை நீர் அறிவீரா? அறியமாட்டீர்! வெறுமே சுற்றித் திரிந்துகொண்டிருக்கிறீர். வீடு இல்லாமல், மனைவி இல்லாமல், குழந்தைகள் இல்லாமல் சுற்றித் திரியுங்கள். எல்லா இடத்திலும் முழி முழி என்று முழித்துக்கொண்டிருங்கள். உங்களுக்கு ஓர் இருப்பிடம் இல்லை.உங்களுக்கு ஒரு ஸ்திரம் இல்லை. எனவே, நீங்கள் எல்லா நாளும் அலையும்படியான தன்மையை மேற் கொள்ளுங்கள். அதுவே உங்கள் வாழ்க்கையாக இருக்கட்டும்'' என்று சபித்தான்.
avatar
சிவா
நிறுவனர்

நிறுவனர்

நிகழ்நிலை
இணையாநிலை

பதிவுகள் : 84484
மதிப்பீடுகள் : 10458

View user profile http://www.sivastar.net

Back to top Go down

Re: நாரதர் கதைகள் - எழுத்துச் சித்தர் பாலகுமாரன்

Post by சிவா on Sat Jul 26, 2014 3:26 am



நாரதர் தலைகுனிந்து அந்தச் சாபத்தை ஏற்றுக்கொண்டார். படைப்புத் தொழிலால் பூமி அவஸ்தைப்படுவதைவிட, தான் ஒருவர் இந்த அவஸ்தையை மேற்கொள்வது நல்லது என்று நினைத்தார். அதுவும் தவிர, தட்ஷன் சொன்னது சாபமல்ல; அது ஒரு வாழ்த்து! எந்தப் பிடிப்பும் இல்லாமல், எந்த இடமும் இல்லாமல், எல்லா இடத்திலும் சஞ்சரிக்கின்ற தன்மை தனக்குக் கிடைத்தது ஒரு வரம் என்று நினைத்தார் நாரதர். சந்தோஷப்பட்டார்.

'நாராயண... நாராயண’ என்று மனத்துக்குள் தன் பகவானை வணங்கி நமஸ்கரித்தார்.

படைப்புத் தொழிலின் அபத்தத்தை நாரதர் இன்னொரு சம்பவத்தின் மூலமும் அழகாக விளக்குகிறார்.

படைப்பாற்றலே மிகச் சிறந்தது, படைப்பவரே மிகப் பெரியவர், அவரே சகல மரியாதைக்கும் உரியவர் என்று இந்த உலகம் நினைத்துக்கொண்டிருக்கிறது. உண்மையில் அப்படியில்லை. அது வெறும் 'அலையல்’; வெறும் ஆரவாரம்; தன்னை மட்டுமே கொண்டாடிக்கொள்கிற சுயநலம் என்பது பலருக்குத் தெரியாது.

பொன்னாலான ஒரு பட்டணம் பறந்து வந்தது. மிகப் பெரிய நீளமும், அகலமும் கொண்டிருந்த அது, பூமியில் ஓர் இடத்தில் தடேரென்று இறங்கியது. பயிர்- பச்சைகள், புல்- பூண்டுகள், சிறு பிராணிகள், பெரிய பிராணிகள், பறவைகள், நீர்வாழ் உயிரினங்கள் எல்லாமும் அழிந்தன. குளம் கலங்கிற்று; காடு நசுங்கிற்று; மணல் பரவிற்று; வாழ்தல் என்பது அந்த இடத்தில் அழிந்துபோயிற்று.

வெள்ளியால் ஆன பட்டணம் பறந்து வந்தது. வேறு இடத்தில் உரசித் தாக்கி, கீழே இறங்கியது. உரசிய இடமெல்லாம் வெறும் மணல்வெளியாகின. எல்லாமும் அழிந்தன. அங்கும் வாழ்வு ஸ்தம்பித்துப் போயிற்று.

இரும்பால் ஆன பட்டணம் ஒன்று தோன்றியது. அது வேறு இடத்தில் இறங்கியது. மிகவும் கனமாக இருந்தது. அந்த இடத்திலுள்ள சிறு புழுக்களைக்கூட தன்னுடைய சூட்டால், கனத்தால் அழித்து ஒழித்தது. அந்த இடமும் பாழ் வெறுமை ஆயிற்று.

பூமி என்கிற நீல வர்ணம் கொண்ட பசுமைமிக்க அந்தக் குளம், வெறும் வறண்ட நிலமாகப் போயிற்று. பூமியிலிருந்து எந்த வணக்கமும் தேவர்களை நோக்கி வரவில்லை. இதனால் தேவர்கள் துயருற்றார்கள். பூமியை நினைத்துக் கவலைப்பட்டார்கள். என்ன செய்வது என்று வருத்தப்பட்டார்கள். நாரதர் மெள்ள அவர்களோடு பேச்சுக் கொடுத்தார்.

பொன் பட்டணத்துக்கு வித்தியுன்மாலியும், வெள்ளிப் பட்டணத்துக்கு தாரகாக்ஷனும், இரும்புப் பட்டணத்துக்கு கமலாக்ஷனும் தலைமை ஏற்றிருந்தார்கள். அவர்களைச் சந்திக்க நாரதர் போனார். அவர்கள் நாரதரைக் கண்டு பெரிதாகச் சிரித்து வரவேற்றார்கள்.

''எப்படி எங்கள் பலம்?'' என்றார்கள்.

''யார் நீங்கள்?'' நாரதர் வினவினார்.

''நாங்கள் தாரகாசுரனின் புதல்வர்கள். எங்கள் தந்தையார் எங்களை தவம் செய்யச் சொன்னார். நாங்கள் மிகக் கடுமையாக தவம் இருந்தோம். பல நூறு, ஆயிரம் வருடங்கள் தவம் இருந்தோம். எங்கள் தவத்தை மெச்சி, பிரம்மா தோன்றினார். சாகா வரம் கேட்டோம். 'சாகா வரம் கொடுக்க எனக்கு வல்லமை இல்லை. அது சிவனுடைய விஷயம். சிவன் அழிப்பவர். எனவே, அது குறித்து என்னிடம் கேட்காதீர்கள்’ என்றார். 'நாங்கள் வலிமையுடையவராக இருக்க வேண்டும்; இம்மாதிரியான பட்டணங்கள் வேண்டும்; தவிர, நாங்கள் மூவரும் ஒன்றாக இருக்கும் காலத்தில்தான் எங்களுக்கு மரணம் சம்பவிக்க வேண்டும்’ என்று வரம் கேட்டோம். அவற்றைக் கொடுத்தார். அன்றிலிருந்து ஒப்பில்லாத பலத்துடன் நாங்கள் பூமியைச் சுற்றி வருகிறோம். ஒவ்வோர் இடமாக அழித்து வருகிறோம்'' என்று சொல்லிப் பெரிதாகச் சிரித்தார்கள். வெற்றிச் சிரிப்பு அங்கு எதிரொலித்தது.

தவம் என்பது குறிக்கோள் உடையது. எந்த இடத்தில் குறிக்கோள் இருக்கிறதோ, அங்கு குறி பிசகுவதும் உண்டு. இங்கே குறி பிசகியது. படைப்பு என்கிற விஷயம் மிகப் பெரிய கர்வம் கொடுக்கக்கூடியது; மெள்ள மெள்ள அரக்கத்தனத்துக்கு அழைத்துப் போவது.

ஏதோ ஒன்றைத் தனக்குப் படைக்கத் தெரியும் என்கிற எண்ணம் வந்துவிட்டால் போதும், உலகத்தின் உச்சாணியில் இருக்கிற மமதை வந்துவிடுகிறது. கர்வம் இல்லாத படைப்பாளி என்று எவரும் இல்லை. எல்லாப் படைப்பாளிகளுக்கும் சொல்லத்தரமில்லாத கர்வம் பொங்கி வழிந்துகொண்டுதான் இருக்கும். இது படைப்பால் ஏற்பட்ட சாபம். அடக்கமாகப் படைக்க எவருக்கும் தெரியாது. அடக்கம் உள்ளவர் படைக்கவும் மாட்டார்.

நாரதர் இந்திராதி தேவர்களைத் தூண்டி விட்டு, ''இப்படியே போனால் இந்த பூகோளம் நாசமாகப் போகும். பிறகு, உங்களை வணங்கு பவர் யாரும் இல்லாமல் போவர். எனவே, இதற்கான தீர்வை திருமாலிடம் கேளுங்கள்'' என்று சொல்ல, இந்திராதி தேவர்கள் திருமாலிடம் போனார்கள். கைகூப்பிக் கேட்டார்கள். திருமால் யோசித்தார்.
avatar
சிவா
நிறுவனர்

நிறுவனர்

நிகழ்நிலை
இணையாநிலை

பதிவுகள் : 84484
மதிப்பீடுகள் : 10458

View user profile http://www.sivastar.net

Back to top Go down

Re: நாரதர் கதைகள் - எழுத்துச் சித்தர் பாலகுமாரன்

Post by சிவா on Sat Jul 26, 2014 3:27 am



''இவர்களை நம்மால் அழிக்க முடியாது. இவர்கள் சிவ ஸ்துதி செய்பவர்கள். இடைய றாது சிவன் நினைப்பில் வாழ்பவர்கள். அந்த நினைப்பும் துதியும் இருக்கிறவரை இவர்களை யாரும் எதுவும் செய்ய முடியாது. எனவே, இவர்களை இவர்கள் எண்ணத்தில் இருந்து தள்ளி வைத்துவிட வேண்டும். சிவ ஸ்துதியைவிட, சிவத்தில் மூழ்கியிருப்பதைவிட, வேறு விஷயங்களில் இவர்களை நாம் இழுத்து வர வேண்டும். இவர்கள் புத்தியைத் திசை திருப்பவேண்டும்'' என்று சொல்லி, தன் உடம்பிலிருந்து ஒரு புருஷனை உருவாக்கினார். அவன் மாயையில் வல்லவனாக இருந்தான். சிவனைவிட மிகச் சிறந்த விஷயம் இந்த பூவுலகில் உண்டு என்று சொல்வதற்காக அவன் புறப்பட்டு வித்தியுன்மாலியிடமும் தாரகாக்ஷனிடமும் கமலாக்ஷனிடமும் போனான்.

நாரதர் அவர்களின் சபையில் தோன்றினார். ''அடேடே! மாயையில் வல்லானா... மிகப் பெரிய ஆள் ஆயிற்றே! இவர்தானே எனக்கு எல்லாமும் சொல்லிக் கொடுத்தது. இவரை வணங்கினால் எல்லோருக்கும் நற்பேறு கிடைக்கும். இவருடைய கொள்கையைப் பின்பற்றினால், மிகச் சிறந்த உயர்நிலைக்கு வரலாம். எனவே, செவிமடுத்து இவரைக் கேளுங்கள். நானும் இவரை செவிமடுத்துத்தான் இந்த உயர்நிலைக்கு வந்தேன்'' என்றார்.

''நீங்களே இவரை வணங்குகிறீர்கள் என்றால், நாங்கள் எம்மாத்திரம்! நாங்களும் இவரை வணங்குகிறோம். அய்யா, உங்கள் கொள்கை என்ன?'' என்று கைகூப்பிக் கேட்டார்கள்.

மாயையில் வல்லான், சிவனுக்கு அப்பால் உள்ள விஷயத்தை, சிவனுக்கு எதிரான விஷயத்தை, மயக்கம் தரக்கூடிய விஷயத்தை, பூமியின் சுகபோகங்களை, அந்த சுகபோகங் களின் வரிசையை அவர்களுக்குத் தெரியப் படுத்தினார். அந்தச் சுகத்தால் என்ன விதமான உயர்வை அடையலாம், என்ன விதமான அமைதியை அடையலாம் என்று பெரிதாக விளக்கினார். அவர்கள் மயங்கினார்கள்.

சிவ ஸ்துதியை மறந்தார்கள். சிவ பூஜையை வெறுத்தார்கள். சிவனை மறந்தார்கள். அவர்கள் மறந்துபோக, சிவன் கோபமுற்றார். அவர்கள் ஒன்றாக இருந்த ஒரு தருணத்தில் அவர்களை அழித்து ஒழித்தார்.

நாரதரின் இந்தக் கலகத்தால், பூமி பெருங்கேட் டிலிருந்து தப்பித்தது. இந்திராதி தேவர்கள் நாரதரை வணங்கினார்கள். பூமி மறுபடியும் செழித்தது. தேவர்களுக்கு உண்டான பூஜையை, அவிர்பாகத்தை பூமியில் உள்ள மக்கள் மிகச் சிரத்தையோடு வழங்கினார்கள். பிரபஞ்சம் மறுபடியும் சுகமாக இயங்கத் துவங்கியது.

இரண்டாயிரம் புதல்வர்களைத் திசைமாற்றி நாரதர் அழைத்துச் சென்றதைப் பற்றி துக்கப் பட்ட தட்சன், பிள்ளைகளுக்கு பதிலாகப் பெண்களைப் பிறப்பிக்கலாம் என்று தீர்மானம் செய்தான். பல நூறு பெண்களைப் பெற்று, ரிஷிகளுக்கும் முனிவர்களுக்கும் திருமணம் செய்து வைத்தான். அவர்களின் ஆசீர்வாதத்தால் மிகச் சிறப்பாக வாழ்ந்தான். பார்வதிதேவியே தனக்கு மகளாக வரவேண்டும் என்று வேண்டி, அவ்விதமே பெற்றான்.

ஆறு வயதில் தகப்பனை விட்டு, வேறு இடத்துக்கு போய், அங்கு சிவனைக் குறித்துக் கடும் தவம் செய்தாள் தாட்சாயினி. சரியான தருணத்தில் சிவபெருமான் அவள் முன் தோன்றி, திருமணம் செய்துகொண்டார்.

தன்னுடைய அனுமதியின்றி, தன் பெண்ணே விரும்பி, உடம்பு முழுவதும் சாம்பல் பூசிய ஒரு சுடுகாட்டுப் பேயனைத் திருமணம் செய்தது கண்டு தட்சன் வருத்தப்பட்டான். பெண் புத்தி பின் புத்தி என்று நினைத்துக்கொண்டான்.

சிவனுடைய உயரிய விஷயங்களை அறிந்திருந்தபோதும், அவரே முடிவின் முடிவு என்று தெரிந்திருந்தபோதும், ஊழ்வினை வழியால், தன் அகங்காரத்தால் அதை மறந்து, 'இவன் போய் எனக்கு மருமகனாக வந்தானே’ என்ற இழிவுரையைப் பலரிடமும் பரப்ப ஆரம்பித்தான். 'இவன் என் மகளை ஏமாற்றித் திருமணம் செய்துகொண்டான். இவனை அவமானப்படுத்த வேண்டும்’ என்று கங்கணம் கட்டிக்கொண்டான்.

எப்படி அவமானப்படுத்துவது? போருக்கு அழைப்பதா? வேண்டாம். வேறு விதமாகச் செய்வோம். மிகப் பெரிய வேள்வி ஒன்றை ஆரம்பிப்போம். அதற்குத் தேவர்கள் அனைவரையும் அழைப்போம். இவனை மட்டும் புறக்கணிப்போம்.

அவமானத்தில் மிகச் சிறந்தது புறக்கணிப்பு. அடித்து அவமானப்படுத்துவதைவிட, வெட்டி வீழ்த்துவதைவிட, புறக்கணிப்பதுதான் சிறந்த தண்டனை என்று கொக்கரித் தான். அவ்விதமே, மிகப் பெரிய வேள்வியைத் துவக்கினான். எல்லோரையும் வேள்விக்கு அழைத்தான்.

'என்னது... என் தந்தை மிகப் பெரிய வேள்வி நடத்துகிறாரா! எல்லோருக்கும் அழைப்பு அனுப்பியிருக்கிறாரா! எனக்கு சொல்லவில்லையே? எனக்கு ஏன் அழைப்பு இல்லை? நான் போக வேண்டாமா? அழைப்பு அனுப்பினாலும் அனுப்பாவிட்டாலும் அவர் என் தந்தைதானே? அது என் வீடுதானே? அந்த வீட்டில் ஒரு விசேஷம் என்றால், மிகப் பெரிய வேள்வி நடக்கிறது என்றால், நான் இல்லாது நடக்குமா? என் வருகையை அங்கு புறக்கணிப்பார் உண்டா? நான் நிச்சயம் போயாக வேண்டும். என் தந்தையைப் பார்த்து ஒரு கேள்வி கேட்க வேண்டும். ஊர் முழுவதும் கூட்டியிருக்கிறாய். பிரபஞ்சத்தில் உள்ள அத்தனை கோயில்களிலுள்ள நவநாயகர்களையும், மிகச் சிறந்த சிரேஷ்டர் களையும் தெய்வங்களையும் அழைத்திருக் கிறாய். ஆனால், என் புருஷனுக்கு அழைப்பு இல்லையே, ஏன்? அவரிடம் என்ன குறை கண்டாய்? எதற்காக என் புருஷனை அவமதிக்கிறாய்? நீ செய்வது தவறல்லவா! நான் உன் மகள். எனக்கு நீ தந்தையெனில், அவருக்கு நீ மாமன்தானே? அப்படியானால் அவரை மரியாதையுடன் நீ வணங்கி அழைக்கவேண்டியது முறையல்லவா! எப்படி மறந்தாய்? ஏன் மறுத்தாய்?
avatar
சிவா
நிறுவனர்

நிறுவனர்

நிகழ்நிலை
இணையாநிலை

பதிவுகள் : 84484
மதிப்பீடுகள் : 10458

View user profile http://www.sivastar.net

Back to top Go down

Re: நாரதர் கதைகள் - எழுத்துச் சித்தர் பாலகுமாரன்

Post by சிவா on Sat Jul 26, 2014 3:27 am



அவரை அவமானப்படுத்த வேண்டும் என்பதற்காகவே இந்த வேள்வியைத் துவக்கினாயா? அவரை அவமானப்படுத்திவிட முடியுமா உன்னால்? மிகப் பெரியவராயிற்றே அவர். அவருடைய பிரமாண்டம் தெரியாதா உனக்கு? அவரை வணங்கி நின்றவன்தானே நீ? அவரை வணங்குகின்ற பிரம்மாதி தேவர்களையெல்லாம் உனக்குத் தெரியும்தானே! அவர்களை வணங்கி வரம் பெற்றவன்தானே நீ! யாரிடம் நீ வரம் பெற்றாயோ அவர்களே கை கூப்பி, தலை வணங்கி, அஞ்சி, நடுங்கித் தொழுகின்ற என் புருஷனை நீ எப்படி உதாசீனம் செய்யலாம்? எவராலும் உதாசீனம் செய்யமுடியாத இடத்தில் இருக்கிற என் புருஷனை வேள்விக்கு அழைக்காமல் இருப்பது என்ன நியாயம்?

நான் உன் பிரியமுள்ள மகள் என்றால், எனக்கு நீ தந்தையென்றால், அவருக்கும் நீ உறவு. அந்த உறவின்படி அவருக்கு நீ அழைப்பு அனுப்பு. அவருக்கு இந்த யாகத்தில் உண்டான அவிர் பாகத்தைக் கொடு. மறுத்தால் என்ன நடக்கும் என்று எனக்குத் தெரியாது...’ - பார்வதிதேவி உள்ளுக்குள் சீறினாள்.

புருஷனிடம் போய் கை கூப்பி நின்றாள். ''நான் என் தந்தை நடத்துகிற வேள்விக்குப் போக விரும்புகிறேன். தயவுசெய்து அனுமதிக்க வேண்டும். அந்த வேள்வியின் சிறப்பு காரணமாகவோ, என் தந்தைமீது எனக்கு இருக்கிற மரியாதை காரணமாகவோ, அன்பு காரணமாகவோ நான் அங்கு போக விரும்பவில்லை. உங்களுக்கு அவர் அழைப்பு அனுப்பவில்லை. வேண்டும் என்றே புறக்கணித்திருக்கிறார். மற்ற எல்லோரையும் அழைத்துவிட்டு, உங்களை அந்த வேள்வியில் கலந்துகொள்ளத் தகுதியில்லாதவர் என்று காட்டுவதற்காக இப்படிப்பட்ட அகங்காரமான எண்ணம் கொண்டிருக்கிறார். அவரது ஆணவத்தை முற்றிலுமாக நீக்கி, அவருக்குப் புத்தி புகட்டி, உங்களை முறைப்படி அழைக்குமாறு செய்யவே நான் அங்கு போகப் போகிறேன்'' என்று சொன்னாள்.

சிவன் மெள்ளச் சிரித்தார். பிறகு அமைதியானார். ''தேவையா இது? எல்லாம் அறிந்த நீயுமா இவ்வளவு பெரிய தவறு செய்கிறாய்? அழைப்பு இல்லாத இடத்துக்குப் போய் 'எனக்கு அழைப்பு கொடு’ என்று வேண்டுவது எந்த விதத்தில் மரியாதை? இது எப்படிப்பட்ட நாகரிகம்? இது என்ன விதமான விளைவுகளை ஏற்படுத்தும் என்று உனக்குத் தெரியாதா? என்ன தேவி, என்னாயிற்று உனக்கு? அழைப்புக்காகவா, அழைக்காத இடத்துக்குப் போவார்கள்? அது அவமானம் அல்லவா? அழைக்காதவருக்கு அகங்காரம் அதிகமாகிவிடாதா? 'நான் அழைத்தாலும் அழைக்காவிட்டாலும் நீ வருவாய். உன்னைச் சார்ந்தவர்களும் வருவார்கள்’ என்று கொக்கரிக்க மாட்டாரா? தெரியாமல் செய்தவர் என்றால், புரிய வைப்பதற்குப் போகலாம்
தேவி! திட்டமிட்டு அவமானப்படுத்துகிறார் உன் தகப்பன். அவரிடம் போய், என்ன தெளிய வைக்கப் போகிறாய்? அருமை மனைவியே, உனக்கு மரியாதை இல்லாத இடத்தில் நான் போக மாட்டேன். அதே விதமாக நீயும் நடந்துகொள்ள வேண்டும். பெற்ற தந்தையே ஆனாலும், நமது உறவு அதனினும் மேம்பட்டது. நாம் கணவன்- மனைவி. ஒன்றுக்குள் ஒன்றாகி இருப்பவர்கள். பிரியாதவர்கள். பிரிய முடியாதவர்கள். இந்த உறவின் உன்னதத்தை அவருக்கு எடுத்துரைக்கப் போகிறாயா? அவருக்குப் புரியுமா?

பிரபஞ்சத்தில் அனைவருக்கும் இது திட்டமிட்ட பழி என்று தெரியுமே! எல்லோரும் இதுபற்றிக் கவலையோடுதானே இருக்கிறார்கள். ஆயினும், வேள்வியின் அழைப்பை மறுக்க முடியாமல்தானே போகிறார்கள்? அவர்களைப் போகக்கூடாது என்று சொல்ல எனக்கு உரிமையில்லை.

அப்படிச் சொல்லவும் மாட்டேன். ஆனால், நீ போகிறேன் என்று சொல்கிறபோது, 'யோசனை செய்துவிட்டுப் போ’ என்று சொல்லத் தோன்றுகிறது. தட்சன் அவமானப்படுத்துவது சிவன் என்ற தனி மனிதனையோ, அவருடைய மனைவியான தாட்சாயினியையோ அல்ல! கணவன்- மனைவி என்ற உறவுக்குள், தகப்பனுக்கு இன்னும் ஆளுமை இருக்கிறதென்ற ஓர் அநியாயமான தர்க்கத்தை அவர் முன்வைக்கிறார். மிக மோசமான ஒரு சட்ட திட்டத்தை நிரூபிக்க நினைக்கிறார். கணவன்- மனைவிக்கு நடுவே பிள்ளைகள் இல்லை; பெண் மக்கள் இல்லை; ஏன், கடவுள்கூட இல்லை. திருமணமான அடுத்த கணமே முழுவதுமாய் ஒரு பெண்மணி கணவனுக்கு உடைமை ஆகிறாள். கணவன்- மனைவி என்ற அந்த உறவுக்கு இடையே உன் தகப்பனுடைய அகங்காரம் புகுந்து புறப்பட நினைக்கிறது. மிகப்பெரிய அகங்காரம். கேட்பதற்கும் பார்ப் பதற்கும் அருவருப்பாக இருக் கிறது. தட்சன் என்கிற அந்த மனிதனை நான் கோபமாக அல்ல, அருவருப்பாகத்தான் பார்க்கிறேன். அருவருப்பானவரைப் புறக்கணிப் பதுதான் சரியே தவிர, அவருக்குப் பின்னால் போவது மரியாதை அல்ல. அது அவருடைய அகங்காரத்தை அதிகப்படுத்தும். அருவருப்பை மேலும் கிளறும். எனவே, மறுபடியும் தீர்க்கமாக யோசனை செய், தாட்சாயினி!'' என்று மிருதுவான குரலில் சிவபெருமான் பேசினார்.

''ஒரே ஒரு வித்தை தெரிந்து, அதில் உச்சகட்டம் அடைந்து, அதன் உச்சகட்டத்தாலேயே உலகில் எல்லா விஷயங்கள் பற்றியும் தன்னால் பேச முடியும் என்றும், தன்னால் நிர்பந்திக்க முடியும் என்றும், தனக்கு அப்படிப் பேசுகிற அருகதை வந்துவிட்டது என்றும் ஒருவன் நினைப்பானாயின், அவனை அருவருப்பாகப் பார்க்காமல் வேறு எப்படிப் பார்ப்பது? தவம் செய்து வரங்கள் பெற்றான் என்பதற்காக, தேவர்களைப் பதற அடித்தான் என்பதற்காக, நான் தட்சனைப் பற்றிக் கொண்டாட என்ன இருக்கிறது? எதன் பொருட்டும் நீ அங்கு செல்லலாகாது என்பதுதான் என் கருத்து. 'அங்கே போய் அவனுக்கு அறிவுரை சொல்கிறேன்; அதற்கு எனக்கு உரிமை இருக்கிறது’ என்று நீ நினைத்தால், தாராளமாகப் போய் வா. உன் அறிவுரை அங்கு எடுபடுமானால், கவலையின்றி நீ செல். ஆனால், என்னை அழைக்காதே! அழைப்பு இல்லை. எனவே, வருவதற்கில்லை. மரியாதை இல்லை. எனவே, அவரை மதிப்பதற்கு இல்லை. என்னுள் சரி பாதி நீ. எனக்கு உன் மீது இருக்கிற அத்தனை உரிமை போல, உனக்கு என் மீது இருக்கிறது. தந்தையை நோக்கிப் போகிறேன் என்று சொல்ல உனக்கு உரிமை உண்டு. என்னிடம் நீ அனுமதி கேட்க வேண்டிய அவசியம்கூட இல்லை. ஆனால், கேட்கிற பாங்கு மிகச் சிறந்தது. அதனாலேயே, நீ கேட்ட தன்மையினாலேயே உன்னை அனுமதிக்கிறேன். போய் வா!'' என்று விடை கொடுத்தார்.
avatar
சிவா
நிறுவனர்

நிறுவனர்

நிகழ்நிலை
இணையாநிலை

பதிவுகள் : 84484
மதிப்பீடுகள் : 10458

View user profile http://www.sivastar.net

Back to top Go down

Re: நாரதர் கதைகள் - எழுத்துச் சித்தர் பாலகுமாரன்

Post by சிவா on Sat Jul 26, 2014 3:27 am


தாட்சாயினியின் மனப்பாங்கு நாரதருக்குப் புரிந்தது. 'என் புருஷனுக்கு மதிப்பு தரவில்லையே’ என்று பதறுகிற அந்த மேன்மை தெரிந்தது. 'பெற்ற தகப்பனே என் புருஷனை இழிவுபடுத்துகிறாரே, அது என்னை இழிவுபடுத்துவது போலல்லவா? உலகத்திலுள்ள கணவன்- மனைவியை இழிவுபடுத் துதல் போலல்லவா?’ என்கிற ஆற்றாமை தெரிந்தது.

ஒரு பிடிவாதம் இன்னொரு பிடிவாதத்தை வளர்க்கும். அந்த எதிர்ப் பிடிவாதம், இருந்த பிடிவாதத்தைவிட இன்னும் உக்கிரமாகும். அந்த உக்கிரத்திலிருந்து இன்னொரு உக்கிரம் எழும். அப்படியானால் தட்சனின் அழிவு நிச்சயம் என்பது உள்ளங்கை நெல்லிக்கனி என தெள்ளத் தெளிவாக நாரதருக்குத் தெரிந்தது.

''நீ என் மகளே இல்லையே! உனக்கு நான் திருமணம் செய்து கொடுத்தேனா? அக்னிக்கு எதிரே நின்று உன் புருஷனுக்கு உன்னை தத்தம் கொடுத்தேனா? தாரை வார்த்தேனா? இல்லையே! நீயாக என்னை விட்டு அகன்றாய். தவம் செய்யப் போகிறேன் என்றாய். தவம் செய்யப் போய், சுடுகாட்டுச் சாம்பல் பூசியவனை என் எதிரே கொண்டு வந்து, 'இவனே எனக்குப் புருஷன்’ என்றாய். பிறகு எனக்கென்ன மதிப்பு? என்னை நீ மதிக்காததன் விளைவுதான், நான் இன்று உன் புருஷனை மதிக்காதது. தவறு உன் மீதுதான். ஆரம்பம் நீதான். நீ யாரையேனும் ஓர் ஆண்டியைத் திருமணம் செய்துகொண்டு வருவாய். நான் அவனையெல்லாம் கொண் டாடிக் கொண்டிருக்க வேண்டுமா? எனக்கு இணையாக நான் தேடிய, நான் விரும்பிய, உனக்குக் கணவனாக வரவேண்டும் என்று நான் நினைத்த உயர் குணமுடைய ஒரு புருஷனை, உன் கணவனிடத்தில் நான் காணவில்லை. அவன் எனக்கு இணையானவன் இல்லை என்பது மட்டுமல்ல; உனக்கும் தகுதியில்லாதவன். என் மகள் தகுதியில்லாதவனைத் தன் கணவனாக வரித்துவிட்டாளே என்ற வேதனை, நொய்மை இருக்கிறதே தவிர, உன் மீது எந்தப் பரிதாபமும் எனக்கு இல்லை.

எப்போது என்னை விட்டு அகன்றாயோ, எப்போது என் பேச்சைக் கேட்காமல் போனாயோ, எப்போது என்னைவிட புருஷன் முக்கியம் என்று அகன்றாயோ, அப்போதே நான் தந்தையுமல்ல; நீ மகளுமல்ல. ஆனாலும், நீ நான் பெற்ற மகள். ரத்தத்தின் ரத்தம். இருந்து, விருந்து சாப்பிட்டுவிட்டுப் போ! உன் புருஷனை ஒருக்காலும் அனுமதிக்க முடியாது; அழைக்க முடியாது!'' என்று உரத்த குரலில் கொக்கரித்தான் தட்சன்.

தாட்சாயினி மனம் நொந்தாள். கோபத்தின் உச்சியில் ஆக்ரோஷமானாள். ஆக்ரோஷத்தின் உச்சியில் ஆவேசமானாள்.

'எப்போது என் புருஷனுக்கு இந்த வேள்வியில் இடமில்லையோ, இந்த வேள்வி அழிந்து போகட்டும். இந்த வேள்வி நாசமாகட்டும். இந்த இடத்தில் எந்தப் புனிதம் இருக்கிறதென்று நீ கருதி ஊர்பட்ட நதிநீரையெல்லாம் இங்கு தெளித்திருக்கிறாயோ, எல்லாப் பெரிய மனிதர் களையும் வரவழைத்திருக்கிறாயோ, மிகப் பெரிய மந்திர, ஜபங்களைச் சொல்லி இங்கு சுத்தம் செய்திருக்கிறாயோ, இந்த இடத்தை நான் அழித்துவிட்டுத்தான் போவேன். இதே இடத்தில் நான் தீப் பாய்ந்து என்னை மாய்த்துக் கொண்டால், இந்தப் புனிதம் கெட்டுவிடும் அல்லவா? இந்த வேள்வி நாசமாகிவிடுமல்லவா? இதற்கு அர்த்தம் இல்லாமல் போகுமல்லவா? அதைச் செய்கிறேன். இந்த வேள்வி அழியட்டும். நாசமாகட்டும்!'' என்று சொல்லி, தன்னுடைய உடம்பிலிருந்து தீயைக் கிளறி மிகப் பெரிதாக்கி, அந்த தீயின் பிடிக்குள் தன்னை அடக்கிக் கொண்டாள். சாம்பலானாள்.

துக்கத்தினால் ஏற்படுகின்ற மரணம் மிகப் பெரியது. அது ஒரு இடத்தை, ஒரு வேள்வியை, ஒரு வீட்டை நாசப்படுத்தும். மனம் நொந்து ஒருவர் இறந்த இடம் மறுபடியும் மலராது. மனம் நொந்து இறந்தவருடைய நினைப்பே, அவருடைய வேகமே அங்கு சுற்றிக் கொண்டு இருக்கும். தட்சனுடைய யாகம் மூளியாயிற்று.

ஆனாலும், தட்சன் விடவில்லை. அந்த இடத்தைப் புனிதப்படுத்த, மறுபடியும் வேகமாக வேலைகள் செய்யத் துவங்கினான். நாரதர் திகைத்தார். மிகப் பெரிய சம்வாதம் இருக்கும், தட்சனுக்குப் புரியும்படி சொல்வதற்கு தாட்சாயி னிக்குத் தெரியும் என்று அவர் நினைத்திருந்தார். ஆனால், அவள் இப்படித் தன்னை மாய்த்துக்கொண்டது அவருக்கும் அதிர்ச்சியாக இருந்தது. ஊழிக்காலம்போல மிக மோசமான காலம் பின்தொடரும் என்பது அவருக்கு தெள்ளத் தெளிவாகத் தெரிந்தது.

அங்கிருந்து விரைவாகப் போய், சிவனாரின் சந்நிதியை அடைந்தார். மெள்ளத் தலை நிமிர்ந்தார். கண்களில் நீர் பனித்தன. கன்னம் வழிந்தது. ''உம்முடைய மனைவியும், உலகத்திற்கேதாயாருமான தாட்சாயினி மனம் நொந்து அந்த வேள்விக்கூடத்திலேயே தன்னை மாய்த்துக் கொண்டார். எது மிகச் சிறந்த உறவோ, அந்த உறவு களங்கப்படுத்தப்பட்டுவிட்டது. அந்தக் களங்கத்தைப் போக்குவதற்கு, தான் இருப்பது கூடாது என்று நினைத்து தன்னையே பஸ்பமாக்கிக் கொண்டார்'' என்று சொல்ல, சகலமும் அறிந்த சிவனார் எழுந்து நின்றார்.

நாரதர் சொன்னதைப் புதிதாகக் கேட்பது போலத் தலையசைத்துக் கேட்டார். தன் சடையிலிருந்து ஒரு சடையை உருவி, கோபத்தோடு ஓங்கித் தரையில் அடித்தார். மிகப் பிரமாண்டமான ஓர் உருவம் தோன்றியது. அந்த உருவத்துக்கு வீரபத்திரர் என்று பெயர். நாரதர், சிவனாரின் அந்த அம்சத்தைக் கை கூப்பி வணங்கினார்.
avatar
சிவா
நிறுவனர்

நிறுவனர்

நிகழ்நிலை
இணையாநிலை

பதிவுகள் : 84484
மதிப்பீடுகள் : 10458

View user profile http://www.sivastar.net

Back to top Go down

Re: நாரதர் கதைகள் - எழுத்துச் சித்தர் பாலகுமாரன்

Post by சிவா on Sat Jul 26, 2014 3:28 am



''போ, போய் தட்சனின் வேள்வியை அழித்து விட்டு வா! அந்த இடத்தில், தண்டிப்பதற்குக்கூடக் கால் வைப்பதற்கு நான் கூசுகிறேன். அவனைப் பார்ப்பதற்கு நான் அருவருப்படைகிறேன். எனக்குப் பதிலாக நீ போ. தட்சனை அழி. அந்த இடத்தை நாசம் செய். அங்கு வந்திருக்கிற அத்தனை பேரையும் தண்டித்துவிடு'' என்று சொன்னார்.

வீரபத்திரர் மிக வேகமாக அங்கு போய், அந்த யாகக் கூடத்தைச் சின்னாபின்னப்படுத்தினார். தட்சனைத் துரத்தித் துரத்தி அடித்துக் கொன்றார். அங்கு வந்தவர்களின் சிரங்களைக் கொய்தார். அங்கஹீனமாக்கினார். சிதறடித்தார். வேள்விக்கூடம் நாசமாகியது.

இனி என்ன நடக்கும்? நாரதர் கவலையோடு சிவபெருமானைப் பார்த்தார். ''எல்லோரையும் கொன்றுவிட்டாரே வீரபத்திரர்'' என்று கவலையோடு கேட்டார். சிவனார் கருணை புரிந்தார். ''விருந்துக்கு வந்தவர்கள் மறுபடி உயிர் பெற்று எழட்டும்'' என்று சொன்னார். வந்தவர்கள் அங்கஹீனம் நீங்கி, உயிர் மறுபடியும் தரித்து முன்போல் பழைய வடிவம் எடுத்தார்கள். தட்சன் மட்டும் காணாமல் போனான். அவன் கர்வமும் உயிரும் அதே இடத்தில் அழிந்தன.

சிவனார் கண் மூடி, தன் மனைவியை நினைத்து மிகுந்த துக்கத்தோடு தவம் செய்யப் போனார். அவரை வலம் வந்த நாரதர், அவர் தவம் பலிக்குமாறு வைகுந்தவாசனை வேண்டிக் கொண்டு, அந்த இடம் விட்டு அகன்றார்.

கணவன்- மனைவி உறவு மிக அற்புதமான விஷயம். அது மிகப்பெரிய சக்தி. அந்தச் சக்தியால் உருவாக்கவும் முடியும்; அழிக்கவும் முடியும். சிவன்- தாட்சாயினி விவாதத்தைப் பல நூறு விதமாக விளக்க முடியும். சிவன்- தாட்சாயினி, பூமியிலுள்ள கணவனுக்கும் மனைவிக்குமான மிகப் பெரிய பாடம். ஓர் அகங்காரத்துக்கு எதிராக அன்பு நடத்திய பாடம்.

கணவனை இழிவுபடுத்தியதற்காக நொந்து இறந்த மனைவி, தன் மனைவியின் மரணத்திற்காகச் சீறி எழுந்து துவம்சம் செய்த சிவன். இது ஆவேசமான, அசைக்க முடியாத காதல் நிரூபணம். கணவன்- மனைவிக்கு இடையே கடவுளும் வர முடியாது என்கிற நிச்சயம். இருந்தாலும், இறந்தாலும் பிரிவில்லாத விஷயம்.

நாரதர் மனம் குவித்து இந்தச் சம்பவத்தையே வெகுகாலம் நினைத்துக்கொண்டிருந்தார். இங்கே நாரதரின் கண்ணீர், சிவபெருமானைத் தூண்டி, மிகப்பெரிய அழிவை ஏற்படுத்தியது.

பிரபஞ்சத்தில் எல்லா உலகங்களுக்கும் போகிற சக்தியை நாரதர் கொண்டிருந்தாலும், அவருக்குப் பூவுலகின் மீது தனித்த அபிமானம் உண்டு. பூமியில் உள்ள மக்கள் நாராயணனைக் கொண்டாடுகிறார்கள் என்பதும், தர்ம வழியில் நிற்கப் போராடுகிறார்கள் என்பதும் அவருக்கு உவப்பாக இருந்தது. அதே நேரம், பூமியில் வலிமை பெற்றவர்கள், அரக்க குணம் உடையவர்கள் என்ன செய்துகொண்டிருக்கிறார்கள் என்று அவர் மனம் தனியே விசாரித்துக் கொண்டிருக்கும். அவர்களை தேடிக் கொண்டிருக்கும்.

ராவணன் தன் புஷ்பக விமானத்தில் ஏறி, உலகத்தைச் சுற்றி வந்துகொண்டிருக்கிறான் என்பது அவருக்குத் தெரிந்தது. அவன் விமானம் இமயமலையைத் தாண்ட முடியாமல் நின்றது. எவ்வளவு உயரமாக விமானத்தைச் செலுத்தினாலும், ஒரு மலை - அதற்கு மேல் ஒரு மலை, அதற்கு மேலும் ஒரு மலை என எதிரே முட்டுவதைப் போல மலை வழிமறித்து நின்றுகொண்டிருந்தது. 'போக வரச் சௌகரியமாக இந்த இடம் இல்லையே! மலை மீது மலை இருப்பதால் சுழல் காற்று வீசி, புஷ்பக விமானத்தை தடுமாறச் செய்கிறதே! எனவே, இந்த மலையை இரண்டாகப் பிளந்து அப்புறப்படுத்தினால் நடுவே வழி வருமல்லவா!’ என்ற எண்ணத்தில் புஷ்பக விமானத்திலிருந்து கீழே இறங்கினான் ராவணன். மலைக்கு அடியே கை வைத்தான். தூக்கினான். பிரிக்க முயற்சி செய்தான்.
avatar
சிவா
நிறுவனர்

நிறுவனர்

நிகழ்நிலை
இணையாநிலை

பதிவுகள் : 84484
மதிப்பீடுகள் : 10458

View user profile http://www.sivastar.net

Back to top Go down

Re: நாரதர் கதைகள் - எழுத்துச் சித்தர் பாலகுமாரன்

Post by சிவா on Sat Jul 26, 2014 3:28 am



கயிலை மலையில் சிவனார் அமைதியாக உட்கார்ந்திருந்தார். அந்த மலை ராவணனுடைய அசைவால் குலுங்கத் துவங்கியது. பார்வதி ஓடி வந்து சிவனைத் தழுவிக்கொண்டாள். சிவனார் கண் திறந்தார்.

'யாரது, ராவணனா? போக வர வழி வேண்டுமா? போனால்தானே வருவதற்கு? இரு இங்கேயே!’ என்று தன் கட்டை விரலால் மலையை அழுத்தினார். அடியில் கை கொடுத்தவனுடைய தோள் நசுங்கியது. உடம்பு துவண்டது. மலையின் பாரம் அவன் மீது சாய்ந்தது. ராவணன் தவித்தான். மீண்டு வர எல்லாவிதமான உபாயங்களையும் செய்து பார்த்துத் தளர்ந்து போனான். சிவனுக்கு முன்னால் தான் எம்மாத்திரம் என்று புரிந்துகொண்டான். தனது பத்து தலைகளில் ஒன்றைக் கொய்தான். உடம்பிலுள்ள நரம்பை உருவி நாணாக்கி, தன் உடம்பையே யாழாக்கி, மீட்டினான். சிவனாரைக் குளிர்விப்பதற்காக சாம கானம் பாடத்துவங்கினான்.

'அடடா! இவன் கெட்டிக்காரனாக இருக்கிறானே. நல்ல உபாயத்தைக் கண்டுபிடித்துவிட்டானே! சிவன் தண்டிக்கிறார் என்று தெரிந்து, என்ன செய்ய வேண்டுமோ அதை செய்யத் துவங்கிவிட்டானே! ஆக, ராவணன், சிவபெருமானின் கருணையைப் பெறுவது உறுதி. ஏனெனில், சிவனுக்கு சாமகானம் பிடிக்கும். சாமகானம் பூவுலகின் அற்புதமான விஷயம். ஒரு மனிதனுடைய சரீரத்தில் விசுக்தி என்ற இடம் தொண்டையில் இருக்கிறது. அந்தத் தொண்டையில் ஏற்படும் அதிர்வுகள் உடம்பு முழுவதும் வெகு வேகமாகப் பரவுகின்றன. குறிப்பாக அந்த அதிர்வுகள் மூளைக்குப் பரவி, கண்களுக்குப் பரவி, காதுகளுக்குப் பரவி, மூளைக்கு நடுவே இருக்கிற நந்தியையும் தொடுகிறது. அந்த நந்தி என்கிற ஆரஞ்சுச் சுளையின் சிறிய முத்துப்போல் இருக்கிற இடத்தில் திரவம் அடர்ந்திருக்கிறது. அந்தத் திரவத்திலே, அந்த நந்தியினாலே நேரே நிற்கவும், தலை நிமிர்த்திப் பேசவும் மக்களால் முடிகிறது. நந்தி என்கிற அந்த இடத்தைக் குறிவைத்து, அங்கிருந்து விசுக்தியில் மனம் மாற்றி, அந்த இரண்டையும் இணைத்து ராவணன் சாமகானம் பாடத் துவங்கிவிட்டான்.

சாமகானம் மேற்கேயிருந்து கிழக்கே போகும் கடலைப் போல சுருள் சுருளாகப் பரவுவது. மிக ஆழமானது. பூமியின் சப்தம் சாமகானத்தில் இருக்கிறது. சாம கானத்தின் சப்தம் பிரபஞ்சம் முழுவதும் பரவியிருக்கிறது. எனவே, உள்ளம் உருக்குகின்ற சாமகானத்தைப் பாடும்போது சிவன் மனம் குளிர்வார் என்பது திண்ணம். நாரதர் அங்கேயே தன் மனம் லயிக்க விட்டார். சிவன் மனம் இரங்கினார்.

''என்ன அற்புதமாகப் பாடுகிறாய்! எவ்வளவு திறமையானவன் நீ. உன்னைப் பற்றி எந்தக் கவலையும் படாமல் சாமகானம் பாடுவதிலேயே, என்னை மகிழ்விப்பதிலேயே எத்தனைத் தீர்மானமாக இருக்கிறாய். இதற்கு நடுவே ஏன் அரக்கத்தனமான வேலைகளைச் செய்கிறாய்? உனக்கு என்ன வேண்டும், கேள்!'' என்று கேட்க, தேவர்கள் எல்லோரும் அவன் என்ன கேட்கப் போகிறான் என்று வியந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.

நாரதர் சிரித்தார். தவறாகத்தான் கேட்கப்போகிறான் என்று தெளிவானார்.

''மிகப் பெரிய வலிவு வேண்டும். தேவர்களாலோ அசுரர்களாலோ கந்தர்வர்களாலோ எனக்கு மரணம் நேரக்கூடாது. விலங்குகளாலோ, பறவைகளாலோ, மீன் முதலிய உயிர்களாலோ எனக்கு மரணம் நேரக் கூடாது...'' என்று அடுக்கினான். சிவனார் சம்மதித்தார்.

மனிதனை அவன் மறந்துவிட்டான். மனிதன் என்றைக்கு நம்மோடு போரிடுவான்; அவனால் அது முடியாத காரியம் என்று நினைத்து விட்டான். ஆனால், அந்த வரத்தினுடைய பலஹீனம் அங்கே தொக்கி இருந்தது.

சிவன் அவனை விடுவித்தார். அவன் வணங்கி விடைபெற்றான். மிகச் சிறந்த வலிவு பெற்று தேவர்களையும், நவநாயகர்களையும் தொந்தரவு செய்தான். கோள்களுக்குள் குதித்து அவற்றை வேதனைப் படுத்தினான். பூமியிலுள்ள எல்லா உயிரினங்களையும் அவன் ஒரு பார்வையில் அடக்கினான். அசுரர் கூட்டம் அவனைச் சுற்றி வளர்ந்தது. அதுவே பூமியை ஆட்சி செய்கிற விதமாக உயர்ந்தது.

ராவணன் முன்பு தோன்றினார் நாரதர். ''அடேயப்பா! எப்பேர்ப்பட்ட திறமைசாலி நீ. சிவனுடைய கருணையை எவ்வளவு எளிதில் பெற்று விட்டாய். என்ன செய்தால் சிவன் வரங்கள் தருவார் என்று தெரிந்து, வெகு நுணுக்கமாக வேலை செய்து உன்னுடைய வலி, வேதனைகளைப் பாராது மிகப் பெரிய தவசி போல சாமகானம் பாடி, வரம் பெற்றிருக்கிறாய். ராவணா, நீ இத்தனை வரங்கள் பெற்றது தேவர்களோடு சண்டையிடவா? தேவர்கள் உனக்கு இணையாவார்களா? உனக்கு இணையான வர்களிடம் அல்லவா நீ சண்டையிட வேண்டும்?'' என்று கேட்டார்.

''யார் எனக்கு இணை?'' என்று ராவணன் அதட்டலாகக் கேட்டான்.

''எமதர்மன். அவன்தானே பூவுலகத் திலுள்ள அத்தனை உயிர்களையும் அடித்து, துவைத்து தன் பக்கம் இழுத்து வருகிறான். மிகுந்த வலிமையோடு இருக்கிறான்'' என்று சொன்னார்.

''அப்படியா! அப்படியானால் எமனை நோக்கி நான் போகிறேன்'' என்று ராவணன் உடனே கிளம்பினான். நாரதர் கண நேரத்தில் எமனிடம் வந்தார்.
avatar
சிவா
நிறுவனர்

நிறுவனர்

நிகழ்நிலை
இணையாநிலை

பதிவுகள் : 84484
மதிப்பீடுகள் : 10458

View user profile http://www.sivastar.net

Back to top Go down

Re: நாரதர் கதைகள் - எழுத்துச் சித்தர் பாலகுமாரன்

Post by சிவா on Sat Jul 26, 2014 3:28 am



''உன்னுடைய எந்தப் பாசமும், எந்தத் தண்டமும் அவனைத் தண்டிக்க உதவாது. அவனை அடக்க முடியாது. எனவே, நீ அடங்கிப் போ! அது நல்லது. பிற்பாடு இது உதவும்'' என்றார். ஆனாலும், எமன் தன்னுடைய கௌரவத்தை விட்டுக் கொடுக்காது ராவணனுடன் போர் செய்தான். ராவணனும் அவன் படைகளும் எம கிங்கரர்களைத் தாக்கியும், எமனை அடித்தும் துன்புறுத்தினார்கள். எமன் தோற்றோடிப் போனான்.

நரகத்தில் விழுந்த பல கெட்ட உயிர்களை, ஊரை நாசம் செய்த உயிர்களை ராவணன் விடுவித்தான். ''போய் சௌக்கியமாக வாழுங்கள்'' என்று பூலோகத்துக்கு அனுப்பினான். துன்பம் செய்தவர்கள் மறுபடியும் பிறந்து, மேலும் துன்பம் செய்தார்கள். பூமி அல்லலுற்றது. ஆனால், ராவணன் தன்னை யாராலும் அடக்கவே முடியாத ஆள் என்று நினைத்துவிடக்கூடாது அல்லவா? எனவே, நாரதர் மறுபடியும் அவனிடம் போனார்.

''எமனைப் பற்றிச் சிலாகித்துச் சொன்னீர்கள். இரண்டு நாழிகைகூடத் தாக்குப் பிடிக்க முடியாமல் ஓடிவிட்டானே? வேறு யாரையாவது சொல்லுங்கள்'' என்று கொக்கரிப்பாய்க் கேட்டான் ராவணன். நாரதர் யோசித்தார்.

''இங்கே ஒரு கந்தர்வ பட்டினம் இருக்கிறது. நாராயணன்மீது பிரேமை கொண்டவர்களும், அவரை பூஜித்தவர்களும், அவருக்குச் சேவை செய்தவர்களும், அவர் கோயிலுக்குப் பணி புரிந்தவர்களும் ஓர் இடத்திலே ஒன்று கூடி, தொடர்ந்து நாராயணனை பூஜித்து வருகிறார்கள். அவர்கள் வலிவு மிக்கவர்கள். அவர்களை யாரும் எதுவும் எளிதில் செய்ய முடிவதில்லை. அது அவர்களுக்குத் தெளிவாகத் தெரியும். உன்னால் அவர்களை ஏதும் செய்யமுடியுமா என்று பார்!'' என்று தூண்டிவிட்டார். உடனே ராவணன் கிளம்பினான்.

அந்தக் கந்தர்வ பட்டினம் நோக்கி புஷ்பக விமானம் போயிற்று. ஒளி மிகுந்த அந்தப் பட்டினத்தைத் தாண்டமுடியாமல் தானாகவே கீழ் இறங்கிற்று. ராவணன் இறங்கிப் பார்த்தான். அழகிய வலிவுமிக்க பெண்கள் அங்கு விளையாடிக்கொண்டிருந்தார்கள். திடகாத்திரமான ஆண்கள் அங்கு வேலை செய்து கொண்டிருந்தார்கள். பெண்களை நோட்டமிடு வதற்காக ராவணன் அவர்களை நோக்கிப் போனான். அந்தப் பெண்கள் அவனைப் பார்த்துத் திகைத்தார்கள். 'இவன் நமது ஊர் ஆள் இல்லையே? வேறு எங்கிருந்தோ வந்திருக்கிறான். யார் இவன்?’ விசாரித்தார்கள். கிள்ளினார்கள். லேசாக அடித்தார்கள். இழுத்துத் தரையில் சாய்த்தார்கள். பிறகு, தூக்கி நிறுத்தினார்கள். 'விளையாட வா!’ என்று சொன்னார்கள். 'என்னைப் பிடி, பார்க்கலாம்!’ என்று ஆட்டம் காட்டினார்கள். தூக்கிக் கொண்டு போய் துவைத்தார்கள். ராவணன் அவர்களோடு கட்டிப் புரண்டு விளையாடினான். அயர்ச்சியுற்றான். ''போ, உன்னுடன் எவ்வளவு நேரம் விளையாடுவது! எங்களுக்கு வேறு வேலைகள் இருக்கின்றன!'' என்று அவனைத் தூக்கித் தொப்பென்று குளக்கரையில் போட்டுவிட்டுப் போனார்கள். ராவணன் எழுந்து நின்றான்.

'இந்தப் பெண்களிடமே நம்மால் வாலாட்ட முடியவில்லையே! வைகுந்தவாசனின் ஆதரவு பெற்ற இந்த இளைஞர்கள் என்ன செய்வார்கள்? இந்த ஆடவர்கள் எவ்வளவு பலம் பொருந்தியவர்களாக இருப்பார்கள்! இங்கு விளையாட வந்தது தவறு. இங்கு சண்டை போட்டது பிசகு. நாராயணன் அடியார்கள் எல்லாவற்றைக் காட்டிலும் வலிவு பெற்றவர்கள். நாராயணன் அடியார்களின் இத்தனை வலிவு அடிக்கமுடியாத ஒரு விஷயம். தூக்கித் தூக்கி அடிக்கிற வலிவு என்றால், அந்த நாராயணன் எவ்வளவு வலிவு! சண்டையிட்டால் அப்படிப்பட்ட ஆளோடு சண்டையிட வேண்டும். போட்டி என்றால் அப்படிப்பட்டவரோடு இருக்க வேண்டும். எனக்கு வேறு எவரும் தேவையில்லை. 'நாராயணன் வேண்டும். நாராயணன் வேண்டும். நாராயணன் வேண்டும்.’ இடையறாது இடையறாது நாராயணனின் ஜபத்தை செய்யத் துவங்கினான் ராவணன்.

நாராயணனே தன் வீரத்துக்கு இணையானவன் எனத் தீர்மானித்தான். எப்போது வரும் யுத்தம், எங்கிருக்கிறான் நாராயணன் என்று கவலைப்படத் துவங்கினான்.

நாரதர் பெரிதாக வாய்விட்டுச் சிரித்தார். 'எல்லாவற் றுக்கும் முடிவு உண்டு, ராவணா. உனக்கும் முடிவு வரும். உனக்காகவே நாராயணர் பூமியில் பிறப்பார். இத்தனை வேகமாக அவர் பெயரைச் சொல்கிறாய் அல்லவா? அவராலேயே உனக்கு முக்தி கிடைக்கும். உனக்கு மரணம் நிச்சயம். எவ்வளவு பெரிய வரங்கள் வாங்கியும், எத்தனை அகம்பாவமாக வாழ்ந்தும், எவ்வளவு திறமைசாலியாக இருந்தும் என்ன பயன்? நீ அவமானப்படுத்தப்பட்டு, பிறகு மரணமடையப் போகிறாய்!'' என்று சொல்லிச் சிரித்தார். அது அவன் செவிகளில் விழவில்லை.

இந்தப் பிரபஞ்சத்தின் அசைவுகள் எல்லாம் உணர்ந்த நாரதர் பூமியில் அடுத்தடுத்து என்ன நடக்கும் என்று தெளிவுற்றவராய், நாராயணர் பெயரை உச்சரித்தபடி சஞ்சரிக்கத் துவங்கினார்.

ராவணன் என்ற அசுரனுக்கு, நாரதர் ஒரு முடிவுரை எழுதினார். எவராலும் கொல்லப் படாமல் இருக்க வேண்டும் என்று வரம் வாங்கி வந்த அந்த லங்கேஸ்வர னுக்கு நாராயணரால் முடிவு ஏற்பட வேண்டுமென்று நாரதர் திட்டமிட்டார். ராவணனின் முடிவு நாரதரால் எழுதப்பட்டது. ராவண வதம் ஏற்படுவதற்காகவே ஸ்ரீமந் நாராயணர், ஸ்ரீராமராகப் பிறந்தார். விஸ்வாமித்திரரோடு பல இடங்கள் பயணப்பட்டு தாடகை வதம் செய்தார். கைகேயியின் வரத்தால் தந்தையைப் பிரிந்து வனவாசம் மேற்கொண்டார். ராவணன் வதத்துக்காகவே அந்த வனவாசத்தில் தன் மனைவியையும் தன் தம்பியையும் சேர்த்துக்கொண்டார். ராவணனுடைய வதம் இன்ன நேரத்தில் இன்னாரால் நிகழப்பட வேண்டும் என்று தீர்மானித்தவர் நாரத மகரிஷி.
avatar
சிவா
நிறுவனர்

நிறுவனர்

நிகழ்நிலை
இணையாநிலை

பதிவுகள் : 84484
மதிப்பீடுகள் : 10458

View user profile http://www.sivastar.net

Back to top Go down

Re: நாரதர் கதைகள் - எழுத்துச் சித்தர் பாலகுமாரன்

Post by சிவா on Sat Jul 26, 2014 3:28 am



ஆனால், அவரோ ராமாயணத்தில் தன்னை முன்னிலைப்படுத்திக் கொள்ளவே இல்லை. நாரத அவதாரத்தை உற்றுக் கவனிக்கிறபோது, எங்கெல்லாம் கர்வம் கிளைவிட்டுப் பரவுகிறதோ அதை பங்கம் செய்வதே நாரதரின் வேலையாக இருந்திருக்கிறது. எங்கெல்லாம் அரக்கத்தனமான வேலைகள் நடைபெறுகிறதோ, அதைத் தடுத்து நிறுத்த, இருந்து மடக்க நாரதருடைய திட்டமே காரணமாக இருந்திருக்கிறது. நாரதர் வில்லும் வாளும் ஏந்திப் போர் செய்யப் புறப்பட்டவர் அல்ல. நீட்டி முழக்கி கர்ஜனை செய்பவர் அல்ல. அவர் குரல் வீணையின் குரலை ஒத்திருக்கும். மஹதி என்ற யாழை மீட்டியபடியே அவர் உள்ளுக்குள் நுழையும்போது, அவர் மிகவும் வேண்டப்பட்டவராகத் தெரிவார். மிக இதமுள்ளவராகக் காட்சியளிப்பார். இசையின் ஓசையோடு அவர் பேச்சு சுகமும் கேட்பவரைக் கிறங்கடிக்கும். செவிமடுக்கத் தோன்றும். எங்கெல்லாம் கர்வம் கிளறுகிறதோ அங்கெல்லாம் போய்ப் பேசுவது நாரதர் வேலை. பரத கண்டத்தின் மூலம் இந்தப் பூவுலகுக்கு இந்த நாரதர் கொடுத்த கொடை வால்மீகி ராமாயணம். அவர் இல்லையெனில் இந்தக் காவியம் இல்லை.

பச்சிலைகள் வாசத்தை அதிகரித்தது. மேகங்கள் கீழே தவழ்ந்து ஓட, விந்திய மலையின் அரசன் கை கூப்பி வணங்கினான்.

''எனக்கு ஒப்பாக வேறு ஏதேனும் மலைகள் இருக்கின்றனவா? தெற்கே பல மலைத் தொடர்களைப் பார்க்கிறேன். அவை யாவும் எனக்கு இணையானவையா? என்னைவிட என் முழங்கால் உயரத்துக்கு உண்டான மலைகளெல்லாம் மேகத்தைத் தலையில் சூடிக்கொண்டு ஆடுவதைப் பார்த்து ஆச்சரியமாக இருக்கிறது. நான் மேகங்களைத் தலையில் சூடுவதே இல்லை. கால்களில் கழல்களாக அணிந்து கொள்கிறேன்; இடுப்பில் பட்டாடையாகத் தரித்துக்கொள்கிறேன். அதற்கு மேல் தொட மேகங்களுக்கும் வலு இல்லை; நானும் அனுமதிப்பதில்லை. இவ்வளவு சிறப்புகள் கொண்ட என்னைப் பற்றி இந்த மலைகள் என்ன பேசிக் கொள்கின்றன?'' என்று கேட்டான்.

விந்திய மலையின் இந்தக் கேள்விக்கு விடையாக நாரதர் சிரித்தார். 'அடேங்கப்பா! மேகங்களைக் காலில் போடுவதா, இடுப்பில் அணிந்துகொள்வதா? மற்ற மலைகளெல்லாம் தலையில் சூடிக் கொள்வது, எனக்கு இடுப்பில் இருக்கிறது என்று சொல்லிக் காண்பிப்பதா? நன்றாக இருக்கிறது இந்த கர்வம்! தன்னைத்தானே புகழ்ந்துகொள்வதில் என்ன லாபம்? ஏன் உலகம் இப்படி சுய கர்வத்தில் சிக்கித் தவிக்கிறது? வாயை மூடிக்கொண்டு பேசாமல் இருந்திருக்கலாம் அல்லவா? வணங்கி வழிவிடலாம் அல்லவா? எதற்கு இந்த ஆட்டம்?’ என்று அவர் மனம் நொந்தார்.

''உண்மை! உன் கால் தூசுக்கு எந்த மலையும் தெற்கே ஈடாகாது. ஆனால், வடக்கே மேரு மலை என்று ஒன்று இருக்கிறது. இமய பர்வதம். அடுக்கடுக்கான உயரம் கொண்டது. உன்னைவிட உயர்ந்தது. உன்னை விடச் சிறந்தது. பல மைல் நீளங்களுக்கு அகலம் உள்ளது. முழுவதும் பனியால் நிரம்பியது. மேகங்கள் கீழிருந்து மேலாக எல்லா இடங்களிலும் தவழ்கின்றன. காலின் கீழும் மேகங்கள், இடுப்பின் மீதும் மேகங்கள், மார்பின் மீதும் மேகங்கள், உச்சிக் கொண்டையின் மீதும் மேகங்கள்... மேகங்களால்தான் அந்தப் பர்வதம் மூடப்பட்டிருக்கிறது. அதனுடைய சிரசு சில நேரம் தென்படுவதே இல்லை. எந்நேரமும் மூடப்பட்டிருக்கிறது. நிச்சயம் அது உன்னைவிட உயரம்தான் என்று நினைக்கிறேன். உன்னைவிட உயரமான ஒரு மலை இருக்கிறபோது, நீ அதிகமாகப் பேசுகிறாயோ என்றும் தோன்றுகிறது!'' என்றார்.

''அப்படியா! என்னைவிட மேரு உயரமா? உடம்பெல்லாம் மேகமா? அப்படியானால் நானும் வளர்வேன். என்னாலும் வளர முடியும். என்னாலும் மேருவுக்கு இணையாக நிற்க முடியும். ஏன், மேருவைவிட உயரமாகவும் வளர முடியும்'' என்று சொல்லித் தன் பலத்தை அதிகரித்தது விந்திய மலை. மேலும் உயரமாக வளர்ந்தது. நாரதர் நகர்ந்தார். இது தண்டிக்கப்பட வேண்டிய விஷயம் என்று நினைத்தார். ஆனால், நாரதரின் முயற்சி இல்லாமலே அந்தக் காரியம் நடைபெற்றது.

காசியில் உள்ள அகத்தியர் தன் மனைவியோடு தெற்கே போக விரும்பினார். அப்படிப் போகும்போது, எந்த வழியில் போகலாம் என யோசித்தார். விந்திய மலையைக் கடந்தால் தெற்குப் பக்கம் எளிதாகப் போய்விடலாம் என்று எண்ணி, மனைவியை அழைத்து, ''நாம் தெற்கே நகரப் போகிறோம். நீ பயணத்துக்குத் தயாராக இரு. உலகத்தில் சிறந்த பத்தினிகளில் உலோபமுத்திரையாகிய நீயும் ஒருத்தி. உன் சக்தி மிகப் பெரியது. உன்னுடைய அன்பினாலும் அரவணைப்பினாலும்தான் நான் உத்தமமான ஒரு புருஷனாக இருக்கிறேன். என் வலிவு அதிகரித்திருப்பதற்கு உன்னைப் போன்ற பத்தினி மனைவியே காரணம். நான் விந்திய மலையைக் கடக்கப் போகிறேன். என்னோடு வா!'' என்று சொல்லி, தெற்கு நோக்கிப் பயணப்பட, வழியில் மிகப் பிரமாண்டமான முறையில் விந்திய மலை இருப்பதைக் கண்டு திகைத்தார்.

'என்ன இது, நான் வரும்போது இப்படி இல்லையே! உன்னைப் பலமுறை கடந்திருக்கிறேனே, எந்த நேரத்திலும் நீ இத்தனை உயரத்தில் இல்லையே! இப்போது என்ன ஆயிற்று?’ என உலோபமுத்திரை வியந்தாள். தன்னால் இந்த மலையில் ஏறி இறங்க முடியுமா என்று திகைத்தாள். மனைவியின் தயக்கம் அகத்தியருக்குக் கோபத்தைக் கொடுத்தது. மனைவியின் மீது அல்ல! 'மிகச் சிறந்த அரசனுக்கு மகளாகப் பிறந்து, தனக்காகச் சகலத்தையும் தத்தம் செய்து, எந்தச் சுணக்கமும் இன்றித் தன்னையே தெய்வமாகக் கருதி வரும் இந்தப் பெண்மணிக்கு மனக்கிலேசம் ஏற்படும்படி இந்த விந்தியமலை நடந்துகொண்டதே’ என்று அதன் மீதே கோபப்பட்டார்.
avatar
சிவா
நிறுவனர்

நிறுவனர்

நிகழ்நிலை
இணையாநிலை

பதிவுகள் : 84484
மதிப்பீடுகள் : 10458

View user profile http://www.sivastar.net

Back to top Go down

Re: நாரதர் கதைகள் - எழுத்துச் சித்தர் பாலகுமாரன்

Post by சிவா on Sat Jul 26, 2014 3:29 am


''விந்திய மலையே! தெற்கும் வடக்கும் ஒரே தேசமாக இணைய வேண்டும். ஒரே நாகரிகமாகப் பரவ வேண்டும். ஒரேவித மக்கள் குழுவாக இருக்க வேண்டும். தெற்கும் வடக்கும் பிரியும்படி இத்தனை உயரமாக வளருவது இந்தப் பரத கண்டத்துக்கு நீ செய்யும் தீங்கு. இந்த நாகரிகத்துக்கு நீ செய்யும் இழுக்கு. இந்த மக்களுக்கு நீ செய்யும் துரோகம். எனவே, நீ தணிந்து முன்னிருந்த உயரத்தைவிட இன்னும் கீழாக இரு!'' என்று சொல்லி, அதன் உச்சியில் தன் கையை வைத்து ஓங்கி அழுத்தினார். விந்திய மலை அதல பாதாளம் போயிற்று. முன்னிருந்ததைவிடச் சுருங்கி, சாதாரண மலையாக இருந்தது. அகத்தியர் தம்பதி அதைக் கடந்தனர்.

விந்திய மலை விழித்துக்கொண்டது. தன் தவற்றை உணர்ந்தது. ''மன்னிக்க வேண்டும்! நாரதர் பேச்சால் நான் அதிகம் கலவரப்பட்டுவிட்டேன். கர்வப்பட்டுவிட்டேன். என்னை மன்னிக்க வேண்டும். என்னைப் பழைய நிலைக்குக் கொண்டுவர வேண்டும். நான் மேருவுக்கு இணையானவன் அல்ல என்பதைப் புரிந்துகொண்டேன்'' என்றது.

''இரு, இப்படியே இரு. நான் தெற்கே போய் திரும்பும் வரை இவ்விதமாகவே இரு. நான் தெற்கு தாண்டி வடக்கே போகும்போது, உன்னை உயர்த்திவிட்டுப் போகிறேன். அதுவரை இந்தத் தண்டனையை அனுபவி!'' என்று சொல்லிவிட்டுச் சென்றார் அகத்தியர்.

நாரதரின் சிரிப்பொலி விந்திய மலையின் காதுகளில் விழுந்தது. அது மௌனமாகத் தலைகுனிந்து வெட்கத்தோடு நின்றது.

''விந்திய மலையே! வலிவு என்பது நீளம், அகலம், பருமன், உயரம், திடம் போன்றவற்றில் இல்லை. அது ஒருவருடைய மனத்திண்மையில் இருக்கிறது. குறுமுனிவரான அகத்தியரால் நீ குட்டுப்பட்டுத் தாழ்த்தப்பட்டிருக்கிறாய். அப்படியானால், அகத்தியரைவிட நீ உருவத்தில் குள்ளம்தானே? அகத்தியரைவிட நீ சிறியவன்தானே? அகத்தியரைவிட நீ வலுவில்லாத சாதாரணன்தானே? உனக்கு எப்படி மேருமலைக்கு இணையாக வரவேண்டும் என்று கர்வம் தோன்றியது?'' என்று நாரதர் வினவ, விந்திய மலை தன் தவற்றை உணர்ந்து, கை கூப்பி மன்னிப்புக் கேட்டது.

குமரியிலிருந்து இமயம் வரை ஒரே விதமான நாகரிகம், ஒரே விதமான மக்கள் குழு, ஒரே விதமான வாழ்க்கை முறை என்பதை மேன்மை மிக்க அகத்தியரால் வாயாரச் சொல்ல வைத்து, அதைப் பிரபஞ்சம் முழுவதும் கேட்க வைத்து, விந்திய மலைக்கும் விளக்கம் சொல்லி, தெற்கும் வடக்கும் இணைக்கும் விதமாக அதை இருக்கவும் வைத்தது நாரதருடைய செயல்.

ஒரு குறிப்பிட்ட விஷயத்தின் கர்வம் அடக்குவது மட்டுமல்ல; அதையும் தாண்டி ஏதோ ஒன்று இந்த பூமியில் அறிவிக்கப்பட வேண்டும், நிகழ்த்தப்பட வேண்டும் என்று விரும்பி, அதை அவ்வண்ணமே நிகழ்த்திக் காட்டியவர் நாரதர். நிகழ்த்தியவர்கள் யாராக இருப்பினும், நாரதருடைய தூண்டுதலே காரணமாக இருந்திருக்கிறது. நாரதர் முன்னணியில் இருப்பவர் அல்ல; பின்னணியில் நின்று, அந்தந்த விஷயத்தை அந்தந்த விதமாக, எது எப்படி நடக்கவேண்டுமோ அப்படியே நடக்கும்படியாகப் பிரயத்தனப்படுகிறவர். அதுவே நாராயணன் சேவை என்று நினைக்கிறவர்.

நாரதர் காலத்துக்குக் கட்டுப்பட்டவர் அல்ல. படைப்புத் தொழிலுக்கு மூத்தோனாகிய பிரம்மனுக்குக் குமாரனாகப் பிறந்ததால் தேவ கணங்களில் ஒருவராக, மகரிஷியாக, என்றும் இளமை மிக்கவராக, நிரந்தரமானவராக, எல்லா உலகமும் செல்லக் கூடியவராக, எல்லாக் காலத்திலும் சாட்சியாக இருப்பவராக, அந்தக் காலம் குறித்து பரதகண்டத்தில் உள்ள மக்களுக்கு இடையறாது எடுத்துச் சொல்பவராக இருக்கிறார்.
avatar
சிவா
நிறுவனர்

நிறுவனர்

நிகழ்நிலை
இணையாநிலை

பதிவுகள் : 84484
மதிப்பீடுகள் : 10458

View user profile http://www.sivastar.net

Back to top Go down

Re: நாரதர் கதைகள் - எழுத்துச் சித்தர் பாலகுமாரன்

Post by சிவா on Sat Jul 26, 2014 3:29 am



ராவணன் கர்வம் பங்கம் அழியக் காரணமாக இருந்த நாரத முனி, ராவணனை முடிவுக்குக் கொண்டு வர வைகுந்தவாசனை- ஸ்ரீமந் நாராயணனை தேவர்களோடு ஒன்றுகூடி வேண்ட, ராமன் பிறந்து ராவணனை காரண- காரியங்களோடு வதம் செய்தார். ராவணன் அழிந்தான். ஸ்ரீராமன் ஆட்சி இனிதே தொடர்ந்து, அதுவும் முடிந்தது. நாரதர் சகலமும் யோசித்தவாறே சஞ்சரித்துக் கொண்டிருந்தார்.

அப்போது, வால்மீகி என்ற முனிவர் மிகுந்த அயர்ச்சியோடு, ஏதேதோ சிந்தனையோடு, எதுவும் மனத்தில் சரியாகத் தைக்காது, எந்தத் தொழிலிலும் ஈடுபடாது வெறுமே கிடக்கிறவராக அயர்ந்தபடி இருந்தார். நாரதர் மனத்தில் வால்மீகியின் வேதனை சுடர்விட்டது. அடுத்த கணம் அங்கு நின்றார்.

''என்ன ஆயிற்று உங்களுக்கு? ஏன் அயர்ச்சியாக இருக்கிறீர்கள்? என்னிடம் சொல்லக்கூடுமானால் சொல்லுங்கள். உம்முடைய கவலை என்ன? சொத்து சுகம் பற்றியோ, மனைவி- மக்கள் பற்றியோ கவலைப்படுகிற பிறவி அல்லவே நீங்கள்! செயற்கரிய செயலை செய்யப் பிறந்தவர் நீங்கள். கடும் தவம் இயற்றி வால்மீகி என்ற பெயர் பெற்றவர். புற்றிலிருந்து தோன்றியவர். அதனாலேயே உங்களுக்கு இந்தப் பெயர்! வால்மீகியே, என்ன துக்கம்? என்ன கவலை? உங்கள் கவலை உங்கள் கவலை மட்டுமல்ல; அது, ஊரின் கவலை, இந்த உலகத்தின் கவலை, இந்த பிரபஞ்சத்தின் கவலை என்பதை நான் அறிவேன். எனக்குச் சொல்லுங்கள்... ஏதேனும் வழி தெரிந்தால், நானும் உங்களோடு பகிர்ந்துகொள்கிறேன்'' என்று சொல்ல, வால்மீகி மெள்ள மௌனம் கலைத்தார்.

''என்னிடம் ஒரு கேள்வி இருக்கிறது. மனிதர்கள் தோன்றுகிறார்கள். அந்த மனிதர்களில் சிறப்பானவர்களும் தோன்றுகிறார்கள். அவர்களும் இறக்கிறார்கள். நல்லவர்களாக இருக்கிறார்கள். பாதி நல்லவர்களாக இருக்கிறார்கள். முக்கால் திட்டத்துக்கு நல்லவராக இருக்கிறார்கள். சிலர், முழுவதுமே நல்லவராக இருக்கிறார்கள். ஆனால், மனிதரில் உத்தம புருஷன் யார் நாரதரே, உமக்குத் தெரியுமா?''

வால்மீகி கேட்டதும், யார் உத்தம புருஷர் என்ற எண்ணம் தெள்ளத் தெளிவாக நாரதருக்குள் வந்தது. ஆனாலும், வால்மீகியின் சிந்தனையைக் கிளறும்பொருட்டு, ''உத்தம புருஷனா? கொஞ்சம் விளக்கிச் சொல்லுங்கள்'' என்று நாரதர் தூண்டிவிட்டார்.

''அவர் தேவர்களும் நடுங்கும் வீரனாக இருக்க வேண்டும்; அதே நேரம், தயை மிக்கவனாக இருக்க வேண்டும். அவன் தர்மம் தெரிந்தவனாக இருக்க வேண்டும்; அதே நேரம், காரியம் சிந்திக்கிறவனாக இருக்க வேண்டும். அவன் மூத்தோர் சொல் மதிப்பவனாக இருக்க வேண்டும்; அதே நேரம், தன்னுடைய செயல்கள் பற்றித் திடமுள்ளவனாக இருக்க வேண்டும். அவனிடம் அரசனுக்குரிய லட்சணங்கள் இருக்க வேண்டும்; அதே நேரம், ஆண்டியைப் போல் உடனே துறந்துவிட்டுப் போகக்கூடிய தன்மை உடையவனாக இருக்க வேண்டும். அவன் சாதாரண மனிதரைப் போல் சாதாரண மனிதர்களோடு பேசுபவனாக இருக்க வேண்டும்; அதே நேரம், செயற்கரிய செயல்களைச் செய்பவனாக இருக்க வேண்டும். அவன் குருவிடம் பணிவு மிக்கவனாக, பெற்றோர்களிடம் மதிப்பு மிக்கவனாக, சகலராலும் நேசிக்கப்படுபவனாக, சகலரையும் நேசிப்பவனாக, ஆளுமை உள்ளவனாக, அன்பு உள்ளவனாக இருக்க வேண்டும். இப்படி, யாரையேனும் எந்த உலகத்திலாவது பார்த்திருக்கிறீர்களா?'' என்று ஆவல் பொங்கக் கேட்டார் வால்மீகி.

நாரதர் கண்களில் நீர் கோத்தது. கன்னத்தில் வழிந்தது. 'ஸ்ரீமந் நாராயணரைத் தவிர, வேறு எவருக்கு இந்த லட்சணங்கள் உண்டு; தகுதி உண்டு? அவர் எடுத்த ராம அவதாரத்தைத் தவிர, வேறு யார் இதற்குப் பொருத்தமானவர்கள்?’ என நினைத்தபடி, இரண்டு கைகளையும் கூப்பி, தனக்குள் உறைகின்ற ஸ்ரீமந் நாராயணரை பக்திபூர்வமாக நாரதர் வணங்கினார். இடையறாது நாராயண மந்திரம் சொன்னார். மெள்ளக் கண் திறந்தார்.
avatar
சிவா
நிறுவனர்

நிறுவனர்

நிகழ்நிலை
இணையாநிலை

பதிவுகள் : 84484
மதிப்பீடுகள் : 10458

View user profile http://www.sivastar.net

Back to top Go down

Re: நாரதர் கதைகள் - எழுத்துச் சித்தர் பாலகுமாரன்

Post by சிவா on Sat Jul 26, 2014 3:29 am



''உண்டு வால்மீகி அவர்களே, நிச்சயமாக இந்தப் பூவுலகில் நீர் சொல்கின்ற வண்ணமாக ஒருவர் அரசாட்சி செய்து வருகிறார். இன்னமும் இருக்கிறார். அவருக்குப் பெயர் ராமச்சந்திர மூர்த்தி. அவருடைய வயதான காலத்தில் திறமையாக நிர்வாகம் செய்துகொண்டிருந்தாலும், அவருடைய வாழ்க்கைச் சரிதம் கேட்பதற்கு மிக சுவாரஸ்யமானது...'' என்று விவரிக்க ஆரம்பித்தார்.

அயோத்தியை ஆண்டு வந்த தசரத மன்னனுக்கு மூன்று மனைவியர். அவனுக்குப் புத்திரப் பேறு இல்லை. எனவே, பெரிய முனிவர்களை வரவழைத்து அசுவமேத யாகம் செய்து, அந்த யாகத்தினுள் புத்திர காமேஷ்டி யாகமும் செய்து, அந்த புத்திர காமேஷ்டி யாகத்தால் ஒரு பூதம் தோன்றி சக்தி மிகுந்த பாயஸம் கொடுக்க, அதைத் தன் மூன்று மனைவியருக்கும் நான்காகப் பகிர்ந்து கொடுத்தான். ஸ்ரீராமன், பரதன், லட்சுமணன், சத்ருக்னன் என நான்கு புத்திரர்கள் பிறந்தார்கள். அவர்கள் அற்புதமான அரசிளங் குமாரர்களாக வளர்க்கப்பட்டார்கள்.

விஸ்வாமித்திர முனிவர், தன் தவத்தை கலைக்கின்ற அரக்கர்களைக் கொல்வதற்காக, தசரதரிடம் ராமரையும் லட்சுமணரையும் யாசிக்க, தசரதர் பயப்பட, மற்ற முனிவர்கள் விஸ்வாமித்திரரின் பெருமையை எடுத்துரைக்க, விஸ்வாமித்திரருடன் ஸ்ரீராமரும் லட்சுமணரும் பயணப்பட்டார்கள். யாகத்திற்கு இடைஞ்சல் செய்த தாடகையையும், அவள் மகன்களில் ஒருவனையும் வதம் செய்தார்கள். தாடகையின் மற்றொரு மகன், கடலில் விழுந்து உயிர் தப்பி இலங்கையை நோக்கிச் சரணடைந்தான். பிறகு, ராம- லட்சுமணர்களை மிதிலை நோக்கி அழைத்துப் போனார் விஸ்வாமித்திர முனிவர். ராமர் அங்கு வில் ஒடித்துக் காட்ட, மிதிலை மகள் சீதாதேவி ராமரை மணந்தாள். ராம சகோதரர் களுக்கும் அங்கேயே திருமணங்கள் நடந்தன.

ஊழ்வினை தூண்டுதலால், தசரதன் மனைவி கைகேயி தன் மகன் பரதனே பட்டாபிஷேகத்துக்கு உரியவன் என்றும், அவனே அரசாள வேண்டும் என்றும், அவனுக்கு இடைஞ்சல் செய்யாது ஸ்ரீராமன் காட்டுக்குப் போக வேண்டும் என்றும் கட்டளையிட, முன்பு கொடுத்த வாக்கின்படி அதற்கு விருப்பமே இல்லாமல் தசரதன் சம்மதம் தெரிவிக்க, தந்தை விரும்புகிறார் என்று தாய் சொல்லைக் கேட்டு, 'இது தந்தை சொல்ல வேண்டிய அவசியமே இல்லை. நீங்கள் சொன்னாலே போதும்!’ என்று சொல்லி, ஸ்ரீராமர் உடனடியாக மரவுரி தரித்து, தான் வனத்துக்குப் போவதற்குத் தயாராக இருப்பதாகச் சொல்ல, அவன் மனைவி சீதையும் உடன் வருவதாகச் சொல்ல, அவர்களுடன் லட்சுமணனும் வர, ராமரின் பிரிவு கேட்டு தசரதர் உயிர் துறக்க, செய்தி அறிந்து பரதன் ஓடோடி வர, ஸ்ரீராமரைப் பின்தொடர்ந்து வந்து அரசாள அழைக்க, தன்னுடைய பாதுகையைக் கொடுத்துவிட்டு, 'பதினான்கு வருடங்கள் கழிந்த பிறகு நிச்சயம் வருவேன்’ என்று ஸ்ரீராமர் வாக்குக் கொடுக்க, பரதன் அயோத்தியின் எல்லையிலேயே பர்ணசாலை அமைத்து, ஸ்ரீராமரின் பாதுகையையே மன்னனாக நினைத்து வாழ, தண்டகாரண்யம் போன்ற பல முனிவர்கள் வசிக்கும் இடம் தேடிப் போய், அவர்களுக்கு இடைஞ்சல் தந்த பல அரக்கர்களைக் கொன்று ஸ்ரீராமர் நகர, சூர்ப்பணகை என்ற அரக்கி ராமருடைய அழகால் கவரப்பட்டு வர, லட்சுமணன் அவளை அங்கஹீனம் செய்ய, தன்னுடைய அண்ணனான ராவணனிடம் போய் அவள் அழ, சீதையின் அழகை விவரிக்க, அந்த சீதை தனக்கு வேண்டும் என்று ராவணன் தீர்மானித்து அவளை அந்த இடத்தில் இருந்து மொத்தமாக பெயர்த்து எடுத்துக்கொண்டு இலங்கைக்குப் போய் சிறை வைக்க, ஸ்ரீராமன் அலறி நாலாப்புறமும் தேட, அனுமனைச் சந்திக்க, அனுமனின் மூலம் சுக்ரீவனின் கதை கேட்டு, வாலியை வதம் செய்து, சுக்ரீவனின் துணையோடும் அங்கதனின் துணையோடும் அனுமனின் ஆலோசனை கேட்டுத் தெற்குப் பக்கம் போக, அங்கு சீதை இருப்பதை அனுமர் தெரிந்துகொண்டு வர, வானரப் படைகளோடு ஸ்ரீராமர் இலங்கைக்குச் சென்று ராவணனையும் அவனைச் சேர்ந்துள்ளவரையும் அடித்து துவம்சம் செய்ய, ராவணன் தோற்று நிற்க, நிராயுதபாணியாக நின்றவனை 'இன்று போய் நாளை வா’ என்று ராமர் சொல்ல, மறுபடியும் போருக்கு வந்த ராவணனைச் சிரம் கொய்து வீழ்த்தி, சீதையை மீட்டு, அயோத்திக்கு அழைத்து வந்து பட்டாபிஷே கம் செய்துகொண்டு சுகமாக அரசாட்சி நடத்தி வந்த கதையை வால்மீகி முனிவருக்கு தெளிவாகக் கூறினார் நாரதர்.

''நான் சொன்ன இந்தக் கதையை நீங்கள் கவிதையாக எழுதுங்கள். பாடலாக வரிசைப்படுத்துங்கள். வால்மீகி முனிவரே! நீரும் நானும் வெறுமே கதை பேசுவதற்காக இங்கு பிறக்கவில்லை. நம் நோக்கங்கள் ஓர் உன்னதமான இடத்துக்குப் போக வேண்டும். என்னால் சொல்லப்பட்ட இந்தக் கதை உங்களால் எழுதப்பட வேண்டும்.

எது எது ராமாயணத்தின் மைய மான விஷயம் என்று யோசித்துத் திறம்பட எழுதுங்கள். என்னுடைய வாழ்த்துக்கள். இந்தக் கதை உங்களுக்குத் தெள்ளத் தெளிவாக, அங்குலம் அங்குல மாக நேரே நின்று பார்ப்பதுபோல, அருகே நின்று பார்ப்பதுபோல, எல்லா இடங்களி லும் உங்கள் கண்ணெதிரே இவை நடப்பது போல ஸ்ரீமந் நாராயணன் ஆசியால் உங்களுக்குத் தெரிய வரும். நானும் உங்களுக்குத் தெரியும்படி பிரார்த்தனை செய்கிறேன்'' என்று பணிவோடு கை கூப்பினார் நாரதர்.
avatar
சிவா
நிறுவனர்

நிறுவனர்

நிகழ்நிலை
இணையாநிலை

பதிவுகள் : 84484
மதிப்பீடுகள் : 10458

View user profile http://www.sivastar.net

Back to top Go down

Re: நாரதர் கதைகள் - எழுத்துச் சித்தர் பாலகுமாரன்

Post by சிவா on Sat Jul 26, 2014 3:30 am



கதை வால்மீகியை வசப்படுத்தியது. கண்மூடி பல மணி நேரம் கிடந்தார். மெள்ள எழுந்து தமஸா நதி நோக்கிப் போக, வழியில் நீரில் விளையாடும் கிரௌஞ்ச பட்சிகள் ஒரு பெரிய மரத்தின் கிளையில் ஒன்றை ஒன்று தழுவி முத்தமிட்டும், கூடியும், கொஞ்சியும், குலாவியும், பறந்தும், இருந்தும் பல கோணங்களில் தங்கள் அன்பைப் பகிர்ந்துகொள்வதை பார்த்து ஆச்சரியப்பட்டார்.

அப்போது மரத்தின் வேறு பக்கத்தி லிருந்து ஒரு வேடன் மண்டியிட்டு, அந்தப் பறவைகளை குறி பார்ப்பதை அறிந்தார். ஓடிப் போய் 'வேண்டாம்’ என்று தடுத்தார். ஆனால் 'எனக்கு இது தொழில், இது உணவு’ என்று சொல்லி, அவன் வில்லிருந்த அம்பை எய்தான். அம்பு ஆண் பறவையைக் குத்திக் கிழித்தது. கீழே வீழ்த்தியது. பெண் பறவை அலறித் தவித்தது. சுற்றிச் சுற்றி வந்தது. இறந்துபோன பறவையின்மீது முட்டி மோதி 'என் உயிரே... என் உயிரே’ என்று அலறியது.

தன் சொல்லை மீறி இத்தகைய கொடும் செயலைச் செய்த அந்த வேடனைச் சபிக்கும் வண்ணம், ஒரு வாக்கியத்தை வால்மீகி சொன்னார். அந்த வாக்கியம் கவிதை போலும் இருந்தது. அந்த ஒரே வாக்கியத்துக்கு இரண்டு அர்த்தம் கிடைத்தது. ஒன்று சாபமாகவும், ஒன்று ஒரு கவிதை நூலில் தலையங்கச் செய்தியாகவும் இருந்தது.

வால்மீகி திகைத்தார். 'என்ன இது, நானா சொன்னேன் இந்த வாக்கி யத்தை? என்னிடமிருந்தா வந்தது இந்த வாக்கியம்?’ என்று சொல்ல, பிரம்மா தோன்றி, 'இல்லை. இந்த வாக்கியத்தை உருவாக்கியது நான். என் மகன் சொன்ன கதையை நீர் கவிதை யாக எழுதும்போது உமக்கு துணையாக வாக்குகள் வர வேண்டும் என்று நான் இதை வகைப்படுத்தினேன். உம்முள் விதைத்தேன். இதையே தொடர்ந்து, இந்த அளவையே தொடர்ந்து கவிதை அளவாக வைத்து நீங்கள் இந்தக் காவியத்தை எழுதி முடியுங்கள். இதற்கு ராமாயணம் என்று பெயர் சூட்டுங்கள்’ என்று சொன்னார்.

பிரிவு. பிரிவுதான் இந்த வாழ்க்கையின் மிகப் பெரிய வேதனை. ஒன்றாக இருக்கிற அன்பு, ஒன்றாக இருக்கிற ஒரு வாழ்க்கை சட்டென்று காணாமல் போகிறதே... இதுதான் இந்த உலகத்தின் விதி! இதுதான் இந்த உலகத்தின் நியதி. கூடியதெல்லாம் பிரிந்துகொண்டுதான் இருக்கின்றன. பிரிவுதான் இந்த பூமியை உலுக்கிக் கொண்டிருக்கிறது. இது வரமா சாபமா, இரண்டும்தானா என்று வால்மீகி யோசித்தார். தொடர்ந்து தன்னுடைய கவிதை நயத்தை வெளிப்படுத்தினார். ராமாயண மகா காவியம் பிறந்தது.

இன்றைக்கு வால்மீகியால் சொல்லப்பட்டுப் பல நூறு கவிஞர்களால் விதம் விதமாக எழுதப் பட்ட ராமாயண மகா காவியம், நாரதரால் முதன்முதலில் வரிசைக்கிரமமாக வால்மீகிக்குச் சொல்லப்பட்டது.

தன்னுடைய கடவுளாகிய வைகுந்தனுடைய அற்புதமான ஓர் அவதாரத்தைக் கதையாக ஒரு கவிஞரிடம் நாரதர் சொல்ல, அந்தக் கவிஞர் வால்மீகி, அதைப் பேரெழில்மிக்க காவியமாகச் செய்தார். நல்ல ஒரு காவியத்துக்கு அடிப்படைச் சக்தி, நாரதருடைய பேச்சு. அடிப்படை வித்து அவருடைய புத்தி. நாரதர் இந்த பரத கண்டத்தின் மகரிஷி. இந்த பரத கண்டத்தை இன்றளவும் வாழ வைத்துக்கொண்டிருப்பவர் நாரத மகரிஷி.

எங்கு கெடுதல் நடந்தாலும் அதைத் தகர்ப்ப தும், எங்கு நல்லது நடக்க வேண்டுமோ அதை நிறைவேற்றுவதும் நாரதருடைய அற்புதமான செயல்களாக இருக்கின்றன.

பிரிவு. பிரிவுதான் இந்த பூமியை ஆளுகின்ற சக்தி. பிரிவுதான் இங்கு நிரந்தரம். ஒருபோதும் உலகைவிட்டுப் பிரியாத விசித்திரம்.
avatar
சிவா
நிறுவனர்

நிறுவனர்

நிகழ்நிலை
இணையாநிலை

பதிவுகள் : 84484
மதிப்பீடுகள் : 10458

View user profile http://www.sivastar.net

Back to top Go down

Re: நாரதர் கதைகள் - எழுத்துச் சித்தர் பாலகுமாரன்

Post by சிவா on Sat Jul 26, 2014 3:30 am



பரத கண்டத்தின் மூலம் இந்த பூவுலகிற்கு நாரதர் கொடுத்த கொடை ராமாயணம். ஓர் ஆலமரத்தின் சிறிய விதை போல அமைதியாக இருந்து, அவருள் தோன்றிய சிந்தனை செடியாக வளர்ந்து, பிறகு எவரெவரோ தண்ணீர் ஊற்ற, பெருமரமாய் ஆலம் வளர்வது போல அவரின் சிறிய அசைவு, சிறிய செய்கை

மிகப் பெரிய விளைவுகளை இந்தப் பூவுலகில் தோற்றுவித்திருக்கின்றன. இது நாரத மகரிஷியின் விசேஷமான அம்சம்!

உலக வாழ்க்கையில் ஆணும் பெண்ணும் எப்படி வாழ்வது, எப்போது இணைவது, எப்படி சந்ததி பெருக்குவது என்பது பற்றி வேதங்கள் தெளிவாகச் சொல்லியிருக்கின்றன. எழுதப்படாத நியதிகளும் நடைமுறைகளும் இருக்கின்றன. ஆனாலும், எழுதி வைத்ததைவிட, எழுதப்படாததைவிட, கடவுளர் காட்டும் வழியையே மக்கள் எளிதில் பின்பற்றுவார்கள் என்று கருதி, புராண விஷயமாக ஒரு வாழ்க்கை எப்படி அமைய வேண்டும் என்பது குறித்த சந்தேகத்தை விளக்கும் வகையில் திருமணங்கள் தேவலோகத்தில் நடந்தால் நன்றாக இருக்குமே என்று நாரதர் விரும்பினார்.

உதாரணத்துக்கு, தாய் தந்தையர் பார்த்து வைக்கும் திருமணம், அதாவது கற்பியல் நல்லதா அல்லது ஒரு பெண்ணோ ஆணோ தானே தேர்ந்தெடுத்து பரஸ்பரம் பேசிப் பழகி, கூடிக் குலவி பிறகு திருமணம் செய்துகொள்வது நல்லதா என்ற கேள்வி பூமியில் இருந்தது. இரண்டுமே சரிதான் என்பது வேத வாக்கியம். ஆனால், வெறும் வாக்கியமாக இல்லாமல் இப்படி நடந்தது என்று உதாரணம் இருந்தால், ஜனங்களுக்கு அந்த வழியில் நம்பிக்கை பிறக்கும் என்றும் நாரதர் எண்ணினார். தேவர்களை நோக்கிப் பிரார்த்தித்துக் கொண்டார். பூமிக்கு நல்ல வழி காட்டுங்கள் என்று வேண்டிக்கொண்டார். நாரதர், வாழ்வின் மீது காதலுள்ளவர்.

திருமாலின் பெண்கள் இருவர். அவர்களுக்குச் சுந்தரி (சுந்தரவல்லி என்றும் கூறுவர்), அமிர்தவல்லி என்று பெயர். அவர்கள் இரண்டு பேரும் நல்ல புருஷனை அடைய வேண்டும். அந்தப் புருஷன், முருகனைப் போல மிகச் சிறப்பாக இருக்க வேண்டும் என்று எண்ணி, தங்களுடைய நோன்பை சரவணப் பொய்கையில் அமர்ந்து நோற்றார்கள். இடையறாது முருக பூஜையில் ஈடுபட்டார்கள். முருகர் அவர்களைத் திருமணம் செய்துகொள்ள முடிவு செய்தார். 'திருமால், அம்மாவின் சகோதரன்தானே? எனக்கு மாமன்தானே? என் மாமன் மகள்கள் என் மீது ஆசை கொண்டு, திருமணம் செய்துகொள்ள விரும்புகிறபடி யால் அவ்விதமே செய்துகொள்ள நானும் விரும்புகிறேன்’ என்றார். இந்த முறை சரியானது என்று உலகுக்கு எடுத்துச் சொல்ல, தேவலோகத்தில் இந்திரனுக்கு மகளாக வளரும்படி அமிர்தவல்லியையும் குற்றமற்ற முனிவரான சிவமுனிக்குப் பிறக்கும்படி சுந்தரியையும் பணித்தார். அமிர்தவல்லி, தேவலோகத்தில் இந்திரனுக்கு மகளாக ஐராவதத்தால் கண்ணும் கருத்துமாக வளர்க்கப்பட்டாள். தன்னுடைய பரு உடலை விடுவித்துச் சூட்சுமமாக அலைந்து கொண்டிருந்த சுந்தரி நல்ல பிறப்புக்காகக் காத்திருந்தாள்.

சிவமுனி தனக்கு எதிரே விளையாடிக் கொண்டிருந்த அழகிய பெண் மானைப் பார்த்துக் காமுற்றார். அந்த எண்ணமே அந்த மானின் வயிற்றுக்குள் சென்று சூல் கொண்டது. சூல் கொண்ட அந்த இடத்தை நோக்கி, சூட்சுமமாக இருந்த சுந்தரவல்லி போய் அமர்ந்துகொண்டாள். அவளைத் தாங்கமுடியாத அந்த பெண் மான்,
சிறிது காலம் அவளைச் சுமந்துவிட்டு, வேடர்கள் பறித்து வைத்திருந்த வள்ளிக்கிழங்கு பள்ளத்தில் ஒரு பெண் குழந்தையைப் பெற்றுவிட்டுப் போயிற்று. மறுநாள், குழந்தை யின் சப்தம் கேட்டு வந்து பார்த்தார்கள் வேடர்கள். வாரியெடுத்து அணைத்துக் கொண்டார்கள். வள்ளிக்கிழங்கு பறித்த பள்ளத்தில் பிறந்ததால், அந்தக் குழந்தைக்கு வள்ளி என்று பெயரிட்டார்கள். இரண்டு குழந்தைகளும் அற்புதமாக வளர்ந்தன.

இந்திரலோகம் சென்று தெய்வயானையைப் பெண் கேட்டு, இந்திரன் தாரை வார்த்துத் தர, அவளை முருகன் மணந்தார். தேவர்கள் பூமாரி பொழிந்தார்கள்.
avatar
சிவா
நிறுவனர்

நிறுவனர்

நிகழ்நிலை
இணையாநிலை

பதிவுகள் : 84484
மதிப்பீடுகள் : 10458

View user profile http://www.sivastar.net

Back to top Go down

Re: நாரதர் கதைகள் - எழுத்துச் சித்தர் பாலகுமாரன்

Post by சிவா on Sat Jul 26, 2014 3:30 am



வள்ளி இடைவிடாது முருகப் பெருமானையே நினைத்துக் கொண்டிருந்தாள். தக்க சமயத்தில் முருகன் அவள் எதிரே போய், கிழ வேடத்தில் நின்றார். கிழவர் யார் என்று வள்ளிக்குத் தெரியவில்லை. பணிந்து வரவேற்றாள். ''தள்ளாத வயதில் இந்த வெயிலில் நடந்து வந்திருக்கிறீரே, என்ன வேண்டும்?'' என்று கேட்டாள்.

''தாகம், தண்ணீர், கொஞ்சம் விசிறு, வெப்பம்'' என்று குழறலாய் முருகன் நடித்தார். வள்ளி அருகே வந்து குவளையில் இருந்த நீரை கிழவரின் வாயில் ஊற்றினாள். முந்தானையால் விசிறிவிட்டாள்.

''இன்னும் அருகே வந்து விசிறு. காற்று போதவில்லை'' என்றார் முருகன். வள்ளி இன்னும் நெருக்கமாக நின்றுகொண்டாள். அவள் வாசனை முருகனின் மூக்கைத் துளைத்தது. முருகன் போடும் நாடகத்தை நாரதர் விலகி நின்று ரசித்தார்.

அருகில் நின்ற வள்ளியின்மீது தெரியாது கைபடுவதுபோல் நடித்து, பிறகு மெள்ள அவளை அணைத்துக்கொண்டு எழும்போது அவளின் தோள்பட்டையில் கை ஊன்றி எழுந்து, தடுமாறி, விழுந்துவிடாமல் இருக்க மீண்டும் மெள்ள அணைத்துக்கொண்டு, பல்வேறு விதமாக முருகன் அந்தப் பெண்ணைத் தொட்டுச் சீண்டினார். ஒருகட்டத்தில் வள்ளி புரிந்துகொண்டாள்.

''பெரியவரே, நீங்கள் என்னிடம் தவறாக நடந்துகொள்கிறீர்கள். உங்கள் தாகத்திற்கு உதவி செய்தேன். களைப்பைப் போக்கினேன். அதற்கு நீங்கள் என்னிடம் நடந்துகொள்ளும் முறை இதுதானா?'' என்று கோபப்பட்டாள்.

''இல்லையம்மா! தாகத்திற்கு உதவியதும், களைப்பைப் போக்கியதும் மிக உத்தமமான காரியம். ஆனாலும், உன்னை இவ்வளவு நெருக்கத்தில் பார்த்தபோது, எனக்குப் பழைய நினைவுகள் கிளறிவிட்டன. உன்னைத் திருமணம் செய்துகொள்ள விரும்புகிறேன். தவறாக எண்ணாதே! உன்னை எப்போதும் தொட்டுக்கொண்டே இருக்கவேண்டும் போல் இருக்கிறது'' என்று கிழவனார் அத்துமீற, சினந்து விலகினாள் வள்ளி.

''எனக்குத் திருமணம் என் மனதளவில் நிச்சயமாகிவிட்டது!''

''அப்படியா, யாரது?''

''முருகன். சிவனின் இரண்டாவது குமாரர். அவருடைய தீண்டுதலுக்காகவே நான் காத்திருக்கிறேன். அவரைத் திருமணம் புரிந்துகொள்வதற்காகவே வளர்ந்து நிற்கிறேன். அவரைத் தவிர, வேறு எவரையும் மனத்தாலும் தீண்டேன். உம்மை நல்லவர் என்று நினைத்தேன். ஆனால், காட்டுக்குள் தனிமையில் இருக்கிற இளம்பெண்ணிடம் அருவருப்பாகப் பேசுகிறீர்கள். அத்துமீறி நடந்து கொள்கிறீர்கள். உங்களை எச்சரிக்கிறேன். விலகியே இருங்கள். இல்லாவிட்டால் நான் பொல்லாதவளாகிவிடுவேன்!'' என்று தடியை எடுத்துக்கொண்டு அவரை அடிப்பது போல் மிரட்டினாள்.

கிழவர் பயப்படுவதுபோல் நடித்தார். மயங்கிச் சரிவதுபோல் மரத்தைப் பிடித்துக்கொண்டார். மனத்துக்குள் தன் தமையனை தியானித்தார்.

''எல்லாம் வல்ல என் அண்ணனே! எனக்கு ஓர் உதவி தேவைப்படுகிறது. ஜென்ம ஜென்மமாய் எனக்காகக் காத்திருக்கும் இந்தப் பெண்ணை நான் அடைய, நீதான் உதவி செய்ய வேண்டும். இவள் என் அருகே வரும்படி தந்திரம் செய்ய வேண்டும். இவளை என்னோடு சேர்த்து வைக்க வேண்டும்!'' என்று தலைவணங்கி வேண்டினார்.
avatar
சிவா
நிறுவனர்

நிறுவனர்

நிகழ்நிலை
இணையாநிலை

பதிவுகள் : 84484
மதிப்பீடுகள் : 10458

View user profile http://www.sivastar.net

Back to top Go down

Re: நாரதர் கதைகள் - எழுத்துச் சித்தர் பாலகுமாரன்

Post by சிவா on Sat Jul 26, 2014 3:31 am



சட்டென்று விநாயகப் பெருமான் அங்கே ஒரு பெரிய காட்டு யானையாகத் தோன்றினார். ஏதோ சலசலப்பு கேட்கவும், வள்ளி திரும்பிப் பார்த்தாள். பின்னால் மரங்கள் அசைவது தெரிந்தது.

'இதென்ன மரங்கள் இந்த ஆட்டம் ஆடுகின் றனவே, அப்படி என்ன வருகிறது!’ என்று பயந்து நாலாப்புறமும் பார்த்தாள். புதர்களை விலக்கி, மரங்களை ஒடித்து, ஒரு பெரிய காட்டு யானை அங்கு நுழைந்தது. பிளிறியது.. வள்ளி பயந்தாள். ஓடிப்போய் அந்தக் கிழவரை அணைத்துக்கொண்டாள்.

''சற்று முன்புதானே சொன்னாய்... முருகனைத் தவிர வேறு யாரையும் மனத்தாலும் தீண்டேன் என்று?''

''ஆமாம் அய்யா! நான் பயத்தில் உங்களிடம் வந்து ஒட்டிக்கொண்டேனே தவிர, இப்போதும் என் மனத்துக்குள் முருகன்தான் இருக்கிறார். உங்கள் ரூபத்தில் அந்த முருகனைத்தான் நான் காண்கிறேன். முருகனை என்னிடமிருந்து எவராலும் பிரிக்க முடியாது!'' என்று அந்த நேரத்திலும் உரத்த குரலில் வாதிட்டாள் வள்ளி.

முருகனுக்கு அந்தப் பெண்ணின் மன உறுதி பிடித்திருந்தது. தன் தமையனாரை நோக்கிக் கை கூப்பினார். யானை மறைந்து, அங்கே விநாயகர் உருவம் தோன்றியது.

''நீ யாரைத் தழுவிக் கொண்டிருக்கிறாயோ அவன் கிழவனல்ல; குமரன். எனக்கு இளையவன். அழகன். முருகன். திரும்பிப் பார்!'' என்று விநாயகர் சொல்ல, வள்ளி திரும்பிப் பார்த்தாள்.

கையில் வேலோடு, அழகிய புன்முறுவலோடு, திருநீறோடு, அகன்ற மார்போடு, சிவந்த மேனியோடு, தங்கக் கிரீடத்தோடு முருகப் பெருமான் அங்கே நின்றிருந்தார். வள்ளிக்கு நாணமும் சந்தோஷமும் போட்டி போட்டுக் கொண்டு உள்ளே பொங்கின. அவள் விநாயகரை வணங்கினாள். ஆசீர்வதிக்கும்படி கேட்டாள். மறுபடி எழுந்து தன் கணவனை வணங்கினாள். அவனுக்கு அருகே பெருமையோடு இடுப்பில் கை கோத்து நின்றுகொண்டாள்.

''உலகிலேயே மிக அற்புதமான ஜோடி என்பது பார்த்தாலே தெரிகிறது'' என்று விநாயகர் ஆசீர்வதித்தார்.

''கற்பியல் திருமணம் எப்படி உத்தமமோ, அதே போல உங்கள் காதல் திருமணமும் உத்தமம்'' என்று அந்தத் திருமணத்தை ஆதரித்தார். விநாயகர் சொல்லை வேதமந்திரமாக எடுத்துக்கொண்டு, முருகனின் கை கோத்துக் கொண்டாள் வள்ளி. அந்த வனம் முழுவதும் அவர்கள் சுற்றித் திரிந்தார்கள். கூடிக் குலவினார்கள்.

வள்ளியைக் காணாது வேடுவர் தலைவனும் மற்ற வேடுவர்களும் எல்லா இடங்களிலும் தேட, வேடுவர் தலைவன் தன்னுடைய ஒற்றர்கள் மூலம் அவர்கள் இருப்பிடம் அறிந்தான். தன் பெண்ணோடு ஒரு பலம் மிகுந்த ஆண் மகன் இருக்கிறான் என்று தெரிந்து, தன் படைகளோடு அந்த இடத்துக்குப் போனான். தொலைவில் தன் மகள் ஒரு ஆணோடு இருப்பது தெரிந்து, வேகமாக மூச்சிரைத்து ஓடிப் போக, அந்த இடத்தில் ஒரு கொன்றை மரம் இருந்தது. மகள் மட்டும் நின்றுகொண்டிருந்தாள்.

''எங்கே அவன்?'' என்று வள்ளியை மிரட்ட, முருகன் மரமாகி நிற்பதை வள்ளி சொல்ல, வேடர்கள் அதைப் பிடுங்க முயற்சித்தபோது, முருகப் பெருமான் தன் சேவலை அழைக்க, அது மிக உரத்த குரலில் ஒலி எழுப்பியது. அந்த ஒலியின் வேகமும் அதிர்வும் தாங்காது அந்த வேடர்கள் மடிந்தார்கள். வள்ளி துயருற்றாள்.

''கவலைப்படாதே! என்னை சீறிச் சினந்தவர்கள் மீது நாம் நம்முடைய பலத்தைக் காட்டினோம். திருத்தணிகை போவோம், வா!'' என்று அவளை அழைத்துக்கொண்டு திருத்தணிகை சென்று, அங்கே அவளைத் திருமணம் செய்துகொண்டார் முருகன். நாரதர் முன்வந்து வாழ்த்தினார்.

தன்னுடைய வேடுவர்கள் மடிந்தது கண்டு வள்ளி உள்ளுக்குள் துயரடைந்திருப்பது தெரிந்து, நாரதர் வேடுவர்களை எழுப்புமாறு முருகனை வேண்டினார். அவ்விதமே முருகனின் அருள்பெற்று வேடுவர்கள் எழுந்தார்கள். தங்கள் முறைப்படி வள்ளியை அவருக்குத் திருமணம் செய்து கொடுத்தார்கள்.

எந்தத் திருமணம் சரி? தகப்பனின் சம்மதத்துடன் நடக்கும் திருமணம் சரியா, தானே முன் வந்து தன் புருஷனைத் தேடிக்கொண்டு, அவனோடு கலந்து பழகியபின், பெற்றோரின் விருப்பத்தோடு அவனை மணந்துகொள்வது சரியா என்ற கேள்வி வருகிறபோது, இரண்டுமே சரி என்ற விஷயம் உறுதியாகிறது.

திருமணம் என்பது சடங்கு அல்ல. அது ஒரு தவத்தின் பயன். திருமணம் என்பது வெறும் வழிமுறை அல்ல. அது ஒரு வாழ்க்கையின் திருப்பம். மரம் பூத்துக் குலுங்கி பிறகு கனிகள் கொடுக்கும் பருவமே, திருமணம்! வீட்டில் வைத்த மரமாக இருந்தால் என்ன, காட்டில் வளர்ந்த மரமாக இருந்தால் என்ன... சரியான நேரத்தில் மலர வேண்டும்; கனி கொடுக்க வேண்டும்; பயனுற வேண்டும்; பயன் தர வேண்டும். இதுவே முக்கியம்! மனம் ஒருமித்த காதலே முக்கியம். தவம் செய்து புருஷனை அடைய வேண்டியதே குறிக்கோள். தனக்கு நல்ல புருஷன் வேண்டும் என்று பெண்கள் நோன்பு நோற்பதே முக்கிய வேலை.
avatar
சிவா
நிறுவனர்

நிறுவனர்

நிகழ்நிலை
இணையாநிலை

பதிவுகள் : 84484
மதிப்பீடுகள் : 10458

View user profile http://www.sivastar.net

Back to top Go down

Re: நாரதர் கதைகள் - எழுத்துச் சித்தர் பாலகுமாரன்

Post by சிவா on Sat Jul 26, 2014 3:31 am



தன்னை நேசிக்கிற பெண்ணைக் கைவிடாது, அவளை முறைப்படி திருமணம் செய்துகொள்வதே ஆண் மகனின் கடமை. என்ன எதிர்ப்பு வந்தாலும் அதைத் துச்சமென நினைத்து, தன்னை நேசித்த பெண்ணின் கரம் பற்றுதலே ஆண்மை. பெற்றவர்கள் புறக்கணித்துவிட்டார்களே, அவர்கள் துன்பப்பட்டுவிட்டார்களே என்று மனம் மயங்கி, மதி மயங்கி நிற்காமல், புருஷனின் கைப்பிடித்து, பின்பு தன்னுடைய பெற்றோரைப் பற்றி எடுத்துச் சொல்லுதல் பெண்டிர்க்கு அழகு! அதன் மூலம் மறுபடியும் நல்லுறவு பெருகுவது சிறப்பு.

உற்றுப் பார்க்கும்போது, நாரதருடைய இந்தக் கணிப்பு நல்ல கதையாய், உலகத்திற்கு நீதியாய் விளங்குவது தெரியவரும்.

நாரதர் காட்டிய திருமண முறைகளை உலகம் இன்றளவும் கைப்பற்றி வருகிறது.

இறைவன் பெயரை யார் சொன்னாலும், எங்கு சொன்னாலும் நாரத மகரிஷிக்குத் தெரிந்துவிடும். உண்மையாய், ஆழமாய், அடர்த்தியாய் ஒருவர் தன் மனதுக்குள்ளேயே இறைவழிபாடு செய்கிறபோது, அந்த அதிர்வலைகளை அவர் எளிதில் உணர்ந்து கொள்வார். யார், எதற்கு இப்படி ஆழ்ந்து தியானிக்கிறார்கள், எதற்கு இப்படி இறைவனை அழைக்கிறார்கள் என்று ஆவல் கொள்வார். அங்கே போய், யார் என்னவென்று கேட்டு தீர விசாரித்து, தேவையெனில் அவருக்கு உதவி செய்வது நாரத மகரிஷிக்குச் சந்தோஷமான விஷயம்.

நாரதர் அப்படி ஒரு நினைவில் சஞ்சரித்துக் கொண்டிருந்தபோது, மிகச் சமீபத்தில் விநாயகப் பெருமானை வேண்டியபடி யாரோ உட்கார்ந் திருப்பதைக் கண்டார். அந்த மனிதர் உள்ளத்தில் இருந்து மிக கனமாய் கணபதி ஸ்தோத்திரங்கள் எழுந்தன. மிகப் பெரிய இறைஞ்சல் தென்பட்டது. ஆனால், அந்த இறைஞ்சல் அமைதியாக இருந்தது; அந்த இறைஞ்சல் நம்பிக்கையோடு இருந்தது; அந்த இறைஞ்சல் ஆர்வமாக இருந்தது. அது அந்தச் சுற்றுச்சூழலை மாற்றியது; மணக்க வைத்தது; தாவரங்களைச் செழிக்க வைத்தது; காற்றை அமைதிப்படுத்தியது.

அட, இந்த இடத்தின் சூழ்நிலையே மாறும் வண்ணம் யாரோ மந்திரம் ஜபிக்கிறார்களே, என்ன, எதற்கு என்று அந்த இடம் வந்தார். ஒரு பெரிய ஆலமரத்தடியில் இடுப்பில் வேட்டியுடன் தோளில் போர்வையுடன், தரையில் துண்டு விரித்து

மரத்தின் மீது சாய்ந்து யாரோ ஒருவன் விநாயகரை வேண்டிக் கொண்டிருந்தான். மிகுந்த துன்பத்தில் இருந்ததுபோல அவன் உடலமைப்பு காட்டிக் கொடுத்தது. அவனுள் ஒரு மெல்லிய முனகல் இருந்தது. வேதனை இருந்தது. ஏன் தனக்கு இப்படி ஆயிற்று என்ற நொய்மை இருந்தது. நாரதர் அவன் முன்பு தோன்றினார்.

''யாரப்பா நீ? என்ன வேண்டுமென்று இப்படி விநாயகரைத் துதித்துக் கொண்டிருக்கிறாய்? உன் அங்க லட்சணங்கள் அழகாக இருக்கின்றன. ஆனால், உடம்பில் ஏதோ ஒரு கெடுதல் இருப்பது போல் தெரிகிறதே, என்ன ஆயிற்று? எழுந்து நில்! வெளிச்சத்துக்கு வா!'' என்று கட்டளை இட்டார்.

அவன் எழுந்து நின்றான். வெகுநாள் ஒரே இடத்தில் இருந்ததுபோலத் தள்ளாடினான். விழுது களைப் பிடித்துக்கொண்டு வெளிச்சத்துக்கு வந்து நின்றான்.

''யாரப்பா நீ?'' - நாரதர் கனிவோடு அவனை விசாரித்தார்.

''அழகனாகவும், அரசனாகவும் இருக்கக்கூடிய லட்சணங்கள் உன்னிடம் இருக்கின்றன. ஆனால், உன் மனமோ மென்மையாய், மிக நொய்மையாய் ஏதோ வேண்டுவதற்கு இறைஞ்சுவதாய் இருக்கிறது. ஏன் இங்கு தனியே இருக்கிறாய்? எனக்கு உன்னைப் பற்றிய விவரம் சொல்'' என்று கேட்டார்.

''என் பெயர் ருக்மாங்கதன். வீமன் என்பவருடைய மகன். நான் விதர்ப்ப தேசத்தின் அரசன். என் மக்கள் என் மீது பிரியம் உள்ளவர்கள். நானும் அவர்களை மிகவும் நேசிக்கிறேன். ஒரு நல்ல அரசனாக நான் அவர்களை ஆண்டு வந்தேன். என் குடிபடையினரும் எனக்கு அடங்கி என்மீது உயிரையே வைத்திருந்தார்கள்.

ஒருநாள், என் தேசத்து விவசாயிகள் ஒன்று கூடி, தங்களுடைய பயிர்களை மிருகங்கள் அழிக்கின்றன என்றும், யானைகள் கரும்புத் தோட்டத்துக்குள் புகுந்துவிடுகின்றன என்றும், வாழைக்குலையைக் கரடிகள் சாப்பிட்டு விடுகின்றன என்றும், நெற்பயிர் களூடே காட்டெருமைகள் புகுந்து மேய்ந்து, நாசம் செய்துவிடுகின்றன என்றும், இவற்றைத் துரத்திக்கொண்டு சிங்கம், புலி போன்ற கொடிய மிருகங்கள் வருகின்றன என்றும், அந்த எருமைகளை எதிர்க்க முடியாமல் திசை திரும்பி ஊருக்குள் நுழைந்து மக்களைக் கொல்வதும், ரணப்படுத்துவதுமாக அட்டகாசம் செய்கின்றன என்றும் சொன்னார்கள்.
avatar
சிவா
நிறுவனர்

நிறுவனர்

நிகழ்நிலை
இணையாநிலை

பதிவுகள் : 84484
மதிப்பீடுகள் : 10458

View user profile http://www.sivastar.net

Back to top Go down

Re: நாரதர் கதைகள் - எழுத்துச் சித்தர் பாலகுமாரன்

Post by சிவா on Sat Jul 26, 2014 3:31 am


அவர்கள் கண்களில் நீர் காணப் பொறுக்காது நான் உடனடியாக படை திரட்டிக்கொண்டு, அவர்களைச் சுற்றியுள்ள காடுகளுக்குப் போனேன். யானைகளை அடித்துத் துரத்தினேன்; காட்டெருமைகளைக் கொன்றேன்; கரடிகளையும் குரங்குகளையும் வனம் விட்டு ஓடுமாறு செய்தேன். இவற்றைத் துரத்தி வரும் சிங்கம், சிறுத்தை, புலி போன்ற மிருகங்களை அம்பெய்தும், வேல் எறிந்தும் கொன்றேன். மக்கள் மிகுந்த சந்தோஷம் அடைந்தார்கள். தொடர்ந்து காவல் இருக்க வேண்டும் என்றார்கள். வேறு பக்கம் உள்ள காட்டைக் காட்டினார்கள். நான் அந்தப் பக்கமும் இதே விதமாக மிருகங்களைத் துரத்திக் கொண்டு போனேன். நல்ல வெயில்; கடும் தாகம். என்னிடமிருந்த பைகளில் நீர் தீர்ந்துவிட்டது. ஒரு புலியைத் துரத்திக்கொண்டு சென்றதில் நான் வெகுதூரம் வந்துவிட்டேன். என் படைகள் பின் தங்கிவிட்டன...''

அவன் தொடர்ந்து பேசினான்... ''சற்றுத் தொலைவில் ஓர் ஆஸ்ரமம் இருந்தது. அழகியதாய், உறுதியானதாய், பெரியதாய் இருந்தது அந்த ஆஸ்ரமம். அது மிகச் சிறந்த முனிவருடைய ஆஸ்ரமம் என்பதை அதன் வாயிலில் நிற்கும்போதே புரிந்துகொண்டேன். கை தட்டி உள்ளே இருப்பவர்களை வெளியே அழைத்தேன். நல்ல உயரமும், கட்டுக்கோப்பான உடம்பும், அழகிய முகமும் கொண்டவளாக ஒரு பெண் வெளியே வந்தாள். கதவு திறந்து என்னை வரவேற்றாள்.

'தொந்தரவுக்கு மன்னிக்க வேண்டும். நான் காட்டுக்கு வேட்டையாட வந்தவன். என் பெயர் ருக்மாங்கதன். விதர்ப்ப தேசத்து அரசன். என்னுடைய தோல் பையில் தண்ணீர் தீர்ந்துவிட்டது. மிகுந்த தாகமாக இருக்கிறது. தயவுசெய்து குடிக்க நீர் தர வேண்டும். தோற் பையிலும் நிரப்பித் தரவேண்டும்’ என்று பணிவாகக் கேட்டேன்...''

ஆள் அரவமில்லாத காட்டில் தண்ணீர் கேட்டு வந்திருக்கும் அழகனான ருக்மாங்கதனை அந்தப் பெண் வியப்போடு பார்த்தாள். அவள் மனத்துள் காமம் கிளர்ந்தது.

''உங்கள் வரவு நல்வரவாக வேண் டும். என் பெயர் முகுந்தை. இந்த ஆஸ்ரமத்து முனிவரின் மனைவி. உங்களைப் பார்க்கும்போது மிகுந்த சந்தோஷம் ஏற்படுகிறது. இவ்வளவு அழகா என்று வியப்பு ஏற்படுகிறது. ஆண்களில் இவ்வளவு லட்சணம் பொருந்தியவர்களை நான் இதுவரை சந்தித்ததே இல்லை. மிகச் சிறப்பான அங்க அழகுகளோடு இருக்கிறீர்கள். கம்பீரமாகப் பேசுகிறீர்கள். உங்கள் மொழி வளமிக்கதாக இருக்கிறது.

உங்களுடைய அசைவுகள் கம்பீரமானதாக இருக்கின்றன. கவிதை மொழியும், கம்பீரமான தோற்றமும், கட்டுடலும், அழகிய கண்களும், மிருதுவான பேச் சும் கொண்ட உங்களைக் காதலிக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் எனக்கு வந்திருக்கிறது.

உங்களோடு கை கோத்துக் கொள்ள வேண்டும் என்ற ஆசை வந்திருக்கிறது. என்னோடு கூடுதற்காகத் தாங்கள் வரவேண்டும். நான் முனிவரின் மனைவி என்று தயங்காதீர்கள். ஒரு பெண் விருப்பப்பட்டால், அவளுடைய காமத்தைத் தீர்ப்பது ஓர் ஆடவனின் கடமை. மேலும், நீங்களாக முன்னேறி வந்து என் கற்பைக் கெடுப்பதுதான் தவறே தவிர, நான் அழைத்து நீங்கள் வந்தால் அது தவறாகாது.

தாகத்தைத் தணிக்க உமக்கு எப்படித் தண்ணீர் வேண் டுமோ அதே போல, காமத்தில் தவிக்கிற எனக்கு உங்களுடைய அணைப்பு தேவை யாக இருக்கிறது. வாருங்கள்... என் அருகே வாருங்கள்!'' என்று கை நீட்டி வரவேற்றாள்.

ருக்மாங்கதன் விலகி நின்றான். ''அன்னையே! நீங்கள் முனிவரின் மனைவி. நான் நாட்டை நல்ல முறையில் ஆட்சி செய்து வருகிற ஓர் அரசன். பழி பாவங்களுக்கு அஞ்சுபவன். என் மக்களின் கோரிக்கைகளுக்கு இணங்கி வேட்டையாட வந்திருக்கிறேன். வந்த இடத்தில் எனக்கு இந்தத் துன்பம் நேர்ந்தது, தயவுசெய்து தாகத்துக்கு தண்ணீர் கொடுத்து, என்னை ஆசீர்வதித்து அனுப்புங்கள். மற்றபடி, தகாத வார்த்தைகள் எதுவும் பேச வேண் டாம். தகாத செயல்கள் எதுவும் செய்ய நான் தயாராக இல்லை. என்னை மன்னியுங்கள்!'' என்று பணிவாக மறுத்தான்.

''என்ன இது... ஒரு பெண் விரும்பி அழைத்தும் கூட அவளை விட்டு விலகிப் போகிறீர்களே, ஏன்?

நான் அழகாக இல்லையா? என் கட்டழகு உங் களைத் தூண்டவில்லையா? என் பேச்சில் கனிவு இல்லையா? நான் ஒயிலாக இல்லையா? படிப்பறிவு இல்லாதவளாகத் தென்படுகிறேனா? என்னை வெறுப்பதற்கு உண்டான காரணம் என்ன, சொல் லுங்கள்'' என்று முகுந்தை கேட்க,

''நீங்கள் பிறர் மனைவி'' என்றான் அவன் பணிவோடு.
avatar
சிவா
நிறுவனர்

நிறுவனர்

நிகழ்நிலை
இணையாநிலை

பதிவுகள் : 84484
மதிப்பீடுகள் : 10458

View user profile http://www.sivastar.net

Back to top Go down

Re: நாரதர் கதைகள் - எழுத்துச் சித்தர் பாலகுமாரன்

Post by சிவா on Sat Jul 26, 2014 3:32 am


''அதைப் பற்றி உங்களுக்கென்ன கஷ்டம்? நானே ஆசைப்பட்டுத்தானே வருகிறேன்! என் புருஷன் வந்தால்கூட நீங்கள் இதைத் தெளிவாகச் சொல்ல லாமே? 'நான் மறுத்தேன். உங்கள் மனைவிதான் வற்புறுத்தினாள்’ என்று சொல்லலாமே?

உங்கள் மீது பிழை இல்லை எனும்போது அவர் உங்களை எதுவும் செய்யமாட்டாரே! எனவே, நீங்கள் எது குறித்தும் பயப்பட வேண்டாம். வாரும்; வந்து கூடும்'' என்று அவள் அவன் மார்பில் வந்து சாய்ந்தாள்.

ருக்மாங்கதன் அவளை உதறித் தள்ளினான். அவள் தரையில் விழுந்தாள். எழுந்து நின்றாள். கோபமானாள். ''மிகப் பெரிய அழகன், மிகச் சிறந்த அரசன், மக்கள் மீது மிகுந்த பிரியமுள்ளவன், நல்லபடியாக நாட்டை ஆள்பவன் என்கிற எண்ணத்தில்தானே இப்படி என்னிடம் திமிராக நடந்து கொள்கிறாய்? என்ன பெரிய பொல்லாத அழகு உன்னு டைய அழகு! இந்த அழகை என்னால் குலைத்துவிட முடியாதா? உன் அழகு மற்றவருக்குப் பயன்பட வேண்டும் என்றுதானே அழைத்தேன்? உன் அழகு என்னைத் தொந்தரவு செய்கிறது என்றுதானே கூப்பிட்டேன்? அந்த அழகைக் கொண்டு என்னுள் அனலை மூட்டிவிட்டு நீ போய் விடுவாய்; நான் காமத்தில் கிடந்து சாக வேண்டுமா? என்ன கூத்து இது? உடனடியாக வந்து என்னைத் தழுவு!'' என்று அவள் கட்டளை போல் சொல்ல, அவன் ''முடியாது'' என்று மறுத்தான்.

''அப்படியா? போ, விலகிப் போ! வெறுமே போகாதே. என்னிடமிருந்து சாபத்தை வாங்கிக் கொண்டு போ! இந்த அழகுதானே உன்னை கர்வப்பட வைக்கிறது? இந்த அழகுதானே என்னை அலட்சியப்படுத்த வைக்கிறது? சகலரையும்விட மிகச் சிறந்தவன் என்கிற அகம்பாவ நினைப்பைக் கொடுக்கும் உன் அழகு நாசமாகப் போகட்டும். உன்னை குஷ்டரோகம் பீடிக்கட்டும். உனது கை-கால்கள் விளங்காது போகட்டும். உன் பலம் குறையட்டும்'' என்று ஆத்திரத்தோடு வசைமாரி பொழிந்தாள் முகுந்தை.

அந்த க்ஷணமே அவன் உடம்பு மாறிற்று; தோல்கள் வெடித்தன; கைகள் சுருங்கின; விரல்கள் முனை மழுங்கித் தேய்ந்தன; முழங்கால் மடங்கிற்று. நடை தள்ளாடிற்று. அவன் வேலிப்படலைப் பிடித்தபடியே வெளியேறினான். அவன் போவதை அவள் வெறுப்போடு பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

'ஏன் இப்படி ஆயிற்று எனக்கு? நல்லதுதானே செய்தேன். உத்தமமாக நடந்துகொண்டதற்கு யாரேனும் சாபம் தருவார்களா? அப்படியும் நடக்குமா? அது பலிக்கவும் செய்யுமா? என்ன அபத்தம் இது! எதற்காக எனக்கு இது ஏற்பட்டது?’ என்று மனம் குன்றியவனாக, அவன் ஓர் ஆலமரத்தடியில் அமர்ந்தான். அவன் படைகள் அவனைப் பல இடங்களில் தேடிக்கொண்டிருந்தன. இந்த ஆலமரத்துப் பக்கம் அவை வரவில்லை.

நாரதர் வந்து விசாரித்ததும் அவன் தன் கதையைச் சொன்னான். ''அடடே! அதனால்தான் இங்கு உட்கார்ந்து விநாயகரை துதித்துக்கொண்டிருக்கிறாயா? சற்று தூரத்தில் சிந்தாமணி விநாயகர் என்று ஒரு விநாயகர் இருக்கிறார். மிக அழகான கோயிலில் குடியிருக்கிறார். அந்தக் கோயிலுக்கு அருகே ஒரு குளம் இருக்கிறது. நான் அங்கு ஒரு விநோதம் கண்டேன்.

அந்தக் குளத்தில் ஒரு குஷ்டரோகி தன்னுடைய நோய் போக வேண்டும் என்ற எண்ணம்கூட இல்லாது சாதாரணமாக மூழ்கி எழுந்தான். உடனடியாக அவன் நோய் தீர்ந்தது. அந்தக் குளத்தில் மூழ்கி எழுந்ததுமே அவன் வாலிபனாகவும், தேக வலுவுள்ளவனாகவும் அழகனாகவும் மாறினான். நீயும் அந்தச் சிந்தாமணி விநாயகர் கோயில் குளத்தில் மூழ்கி எழு!'' என்று வழிகாட்டினார்.

அவன் நாரதருக்கு நன்றி சொன்னான்.

''நீங்களாகவே வலியவந்து மற்றவருக்கு உதவி செய்கிறீர்கள் நாரத மகரிஷியே! உங்களுக்கு இணையாக யாரேனும் உண்டா? மற்றவருக்கு உதவி செய்ய வேண்டும் என்பதற்காகவே சஞ்சரித்துக் கொண்டிருக்கிறீர்கள். உங்களைப் போல் பெரும் தெய்வங்களும் செய்வதில்லை.

நாரத மகரிஷியே, உங்களுக்கு எப்படி நன்றி சொல்வது என்று தெரியாமல் தவிக்கிறேன். தாங்கள் மேலும் சில விவரங்களை எனக்குச் சொல்ல வேண்டும்'' என்றான் ருக்மாங்கதன்.

''என்ன அது?'' - நாரதர் கேட்டார்.
avatar
சிவா
நிறுவனர்

நிறுவனர்

நிகழ்நிலை
இணையாநிலை

பதிவுகள் : 84484
மதிப்பீடுகள் : 10458

View user profile http://www.sivastar.net

Back to top Go down

Re: நாரதர் கதைகள் - எழுத்துச் சித்தர் பாலகுமாரன்

Post by சிவா on Sat Jul 26, 2014 3:32 am


''சிந்தாமணி விநாயகரை பூஜித்துப் பயனடைந்தோர் வேறு யாரேனும் இருக்கிறார் களா?'' என்று வினவினான்.

''இருக்கிறார்கள்'' என்று நாரதர் சந்தோஷமாகச் சொன்னார்.

''முன்னொரு காலத்தில் கௌதம முனிவரிடத்தில் இந்திரன் பிழைபட்டு மிகப் பெரிய சாபத்துக்கு உள்ளானான். பிறகு, சிந்தாமணி விநாயகரை வணங்கி, அந்த சாபம் நீங்கப் பெற்றான். அதைச் சொல்கிறேன், கேள்!'' என்றார் நாரதர்.

''ருக்மாங்கதா, நீ சாதாரண அரசன். உத்தமமாக வாழ்ந்த உன்னை விதி சதி செய்து இந்தச் சாபம் வாங்கும்படி மாற்றிவிட்டது. ஒழுக்கமற்று நடக்க மாட்டேன் என்று உறுதியாக நின்றதால் உனக்கு சாபம் கிடைத்தது. ஆனால் உன்னைப் போன்று அல்லாமல், திட்டமிட்டு ஒழுக்கம் தவறி அதனால் சாபம் பெற்ற ஒருவரையும் விநாயகர் காப்பாற்றியிருக்கிறார்.

ஒருமுறை, இந்திரனோடு அவன் சபையிலே உட்கார்ந்திருந்தேன். தேவலோகப் பெண்கள் நடனமாடிக் கொண்டிருந்தார்கள். அவர்கள்மீது கவனம் செலுத்தாமல் என் மனம் நாராயண ஸ்மரணையிலேயே இருந்தது. நான் வேறு எங்கோ லயித்திருப்பதை இந்திரன் கண்டு, ''இவ்வளவு அழகிய பெண்கள் இத்தனை அற்புதமாக நடனமாட, நீங்கள் அவர்களைக் கவனிக்காமல் ஏதோ முணுமுணுத்துக் கொண்டிருக்கிறீர்களே... இந்தப் பெண்கள் உங்களைக் கவரவில்லையா?'' என்று கேட்டான்.

''இவர்கள் அப்படி ஒன்றும் அழகாக இல்லையே!'' என்றேன் நான். இந்திரன் திடுக்கிட்டான்.

''என்ன சொல்கிறீர்கள்? ரம்பை, ஊர்வசி போன்ற இந்த தேவலோகப் பெண்களா அழகு இல்லை என்கிறீர்கள்? இவர்களை விட அழகான பெண்கள் வேறு எங்கு இருக்கிறார்கள்?'' என்று இந்திரன் கேட்க, ''பூமியில் இருக்கிறார்கள்'' என்று நான் பதில் சொன்னேன்.

''பூமியில் எங்கு இருக்கிறார்கள்?'' என்று அவன் தொடர்ந்து கேட்டான். ஏனென்றால், எது எல்லாம் அழகோ, அதெல்லாம் தனக்கு வேண்டும் என்ற பேராவல் பிடித்தவன் இந்திரன். இந்தப் பிரபஞ்சத்தில் எவையெல்லாம் உயர்வோ, அவையெல்லாம் தன் அரசவையில் இருக்க வேண்டும்; அதைத் தான் அனுபவிக்க வேண்டும் என்கிற வேகம் கொண்டவன்.

அவன் கேட்ட விதத்தில், மிகப் பெரிய அழகியைத் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்று விரும்பினான். நான் யோசனை செய்தேன். அழகு என்றால் என்ன என்று இவனுக்குப் பாடம் புகட்ட வேண்டும் என்று விரும்பினேன்.

''கௌதம முனிவருடைய மனைவி அகலிகை பேரழகி. அவள் நடந்து வந்தால், பூங்கொடிகள் நாணுகின்றன. மான்கள் மருளுகின்றன. காடு நிசப்தமாகிறது. நீர் திசைமாறி ஓடுகிறது. அவள் இருக்கும் திசைப்பக்கம் வருகிறது. கதிரவன் அவள் மீது நேரடியாய் தன் கதிர்கள் படாது, மேகத்தில் மறைத்துக்கொள்கிறான். அவளைப் பார்க்கும்போதே எல்லோரும் பணிவோடு நமஸ்கரிக்கிறார்கள். திரு மகளும் கலைமகளும் அலைமகளும் ஒன்று சேர்ந்த அழகாக அவள் இருக்கிறாள். ஒரு முனிவருக்கு மனைவியாக இருந்து, அவருக்குச் செய்ய வேண்டிய கடமைகளை மிகத் துல்லியமாகச் செய்து, மிக ஒடுக்கமான ஒரு வாழ்வை வாழ்வதால், அவள் கற்புநெறியின் வெளிச்சம் அவளைப் பேரழகியாக மாற்றியிருக்கிறது. அழகு என்றால் என்னவென்று தெரிந்துகொள்ள, நீ அவளை ஒருமுறை பார்த்தால் போதும்!'' என்று சொல்லிவிட்டு வந்தேன்.

அவன் குழம்பத் துவங்கினான். குழம்பியதே தெளியும். அவன் இன்னும் குழம்பட்டும் என்று விட்டுவிட்டு வந்துவிட்டேன். அவன் பூவுலகம் போய், கௌதம முனிவரது ஆஸ்ரமம் தேடி, தொலைவிலிருந்த அகலிகையைப் பார்த்தான். திகைத்துப் போனான். துவண்டு போனான். காமத்தால் தடுமாறி, ஆஸ்ரமத்துப் படியேறினான். தன்னை கௌதம முனிவராக உருமாற்றிக் கொண்டான். உள்ளுக்குள்ளே சலசலப்பு கேட்டது. சட்டென்று இருட்டில் ஒளிந்து கொண்டான். கௌதம முனிவர் வெளியே வந்தார். வானம் பார்த்தார். 'என்ன நாழிகை இப்போது? ஏன் என் தூக்கம் கலைந்துவிட்டது?’ என்று நட்சத்திரங்களைத் தேடினார். அவன் நழுவி, சற்றுத் தூரம் போய், சேவல் போலக் குரல் கொடுத்தான்.
avatar
சிவா
நிறுவனர்

நிறுவனர்

நிகழ்நிலை
இணையாநிலை

பதிவுகள் : 84484
மதிப்பீடுகள் : 10458

View user profile http://www.sivastar.net

Back to top Go down

Re: நாரதர் கதைகள் - எழுத்துச் சித்தர் பாலகுமாரன்

Post by சிவா on Sat Jul 26, 2014 3:32 am


'ஹா, முதல் ஜாமம் முடிந்து விட்டதா? நல்லது, குளிக்கப் போவோம்!’ என அவர் ஆற்றங்கரை நோக்கிப் புறப்பட்டார். இந்திரன் வெளிச்சத்துக்கு வந்தான். சேவலாகக் குரல் கொடுத்தவன், முனிவராக உள்ளே நுழைந்தான். படுத்துக்கொண்டிருந்த அகலிகை திடுக்கிட்டு எழுந்தாள்.

''என்ன திடுமென்று திரும்பி விட்டீர்கள்? அதற்குள் குளியல் முடிந்துவிட்டதா?'' என்று கேட்டாள்.

''இல்லை. ஆற்றங்கரையில் ஓர் அழகி குளித்துக் கொண்டிருப் பதைப் பார்த்தேன். எனக்கு மனம் தாங்கவில்லை. எனவே, உன்னைத் தேடி ஓடி வந்து விட்டேன். உன்னோடு கூட வேண்டும் என்கிற ஆவல் வந்துவிட்டது!'' என்று சொல்ல, அவள் குழப்பத்தோடு படுக்கையை நீவியபடி, 'இது என்ன புதுக் கதையாக இருக்கிறதே? இதுவரை இப்படி நடந்ததே இல்லையே?

ஆயினும், புருஷன் கூப்பிடுகிறார். பணியத்தானே வேண்டும்!’ என்று நினைத்தபடி, கணவர் உருவிலிருந்த இந்திரனின் அழைப்புக்குத் தன்னைத் தளர்த்திக் கொண்டாள். அவன் அணைக்க, அவளும் இறுக்கிக் கொண்டாள். வேகமாக இந்திரன் அவளோடு முயங்கினான். பல்வேறுவிதமான காமப் பேச்சுகள் அவனிடமிருந்து வெளிப்பட்டன.

ஆச்சரியத்தோடு செவிமடுத்த அவள் ஒரு கட்டத்தில் சட்டென்று, ''யார் நீ? என் புருஷன் ஒருபோதும் இந்த மாதிரியான வார்த்தை களைச் சொல்லமாட்டார். பெண்ணோடு கூடும் போதுகூட உத்தமமான வார்த்தைகளைச் சொல்ல வேண்டும் என்பது நல்ல மரபு. என் புருஷன் என்னிடம் தவறான வார்த்தைகளைக் கூடல் நேரத்திலும் சொன்னது இல்லை. ஆனால், வந்ததிலிருந்து ஆபாசமான வார்த்தைகளையே பேசிக்கொண்டிருக்கிறாய். உண்மையைச் சொல், யார் நீ? போ, வெளியே போ!'' என்று பிடித்துத் தள்ளினாள்.

இந்திரன் எழுந்து நின்றான். தன்னுடைய நிஜ உருவத்தைக் காட்டினான். அப்படி சுயரூபத் தைக் காட்டினால், தேவர்களின் தலைவன் இந்திரனே நம்மைத் தேடி வந்துவிட்டானா என அகலிகை மனம் மயங்கி, கை விரித்து அழைப்பாள் என்று தப்புக் கணக்குப் போட்டான்.

''நான் இந்திரன். இந்திராணி முதலிய பெண்களையெல்லாம் விட்டுவிட்டு உன்னை நோக்கி ஓடி வந்திருக்கிறேன். அவர்களையெல்லாம்விட பேரழகி நீ. வா!'' என்று அவளை நோக்கி வந்தான். அவள் பதறினாள். அவனை விட்டு விலகி, கதவு திறந்து வெளியே ஓடினாள்.

கௌதம முனிவர் அப்போதுதான் மூங்கில் படலைத் திறந்துகொண்டு, உள்ளே நுழைந்து கொண்டிருந்தார். ''கால் அலம்ப தண்ணீர்'' என்று கேட்டார். அவள் உள்ளே போனாள். இந்திரன் நடுநடுங்கி நின்றான். அவள் தண்ணீர் கொண்டு வந்தாள். 'என்ன ஆயிற்று உனக்கு! தடுக்கென்று வெளியே வந்தாய்; சடக்கென்று உள்ளே போனாய். தாமதமாய் தண்ணீர் கொண்டு வருகிறாய். நெற்றியில் மங்கலச் சின்னம் இல்லை. உடம்பில் நல்ல வாசனை வரவில்லை. என்ன ஆயிற்று? ஏன் நிலைகுலைந்து இருக்கிறாய்? ஏன் உன் முகம் வாட்டமாக இருக்கிறது? என்னதான் நடந்தது, சொல்?'' என்றார்.

நடந்ததை நடந்தபடி கௌதமரிடம் அகலிகை விவரித்தாள்.

''என்ன பேதமை இது! வந்தது புருஷன் இல்லை என்றுகூட ஒரு தர்மபத்தினிக்குத் தெரியாதா? உன் புருஷனின் அசைவு என்ன வென்று உனக்குத் தெரியாதா? வாசலில் நின்று என் வருகையைச் சொல்லாது, நான் என்றேனும் உள்ளே நுழைந்திருக்கிறேனா? திருடனைப்போல உள்ளே நுழைந்த இவனை நீ அப்போதே சந்தேகப்பட்டிருக்கவேண்டாமா? உள்ளுக்குள்ளே ஒரு பெண் எப்படியிருப்பாளோ, என்ன நிலையில் இருப்பாளோ என்பது தெரியாமல், கதவு தட்டாது, குரல் கொடுக்காது ஒரு புருஷன் உள்ளே நுழையக்கூடாது. அவள் மனைவியே ஆயினும் அவன் அவ்விதம் செய்யலாகாது. இந்த தர்மத்தைதான் நான் இத்தனை நாள் கடைப்பிடித்து வருகிறேன். அதற்கு மாறாக, படல் திறந்து, கதவு திறந்து, திடுமென்று ஒருவன் உள்ளே நுழைந்து, படுக்கையில் அமர்ந்திருக்கிற உன்னைப் பார்த்தான் என்றால், அப்போதே அந்த க்ஷணமே அவன் தவறானவன் என்று உனக்குத் தெரிந்திருக்க வேண்டுமே? உணர்ச்சியற்றவளா நீ? வெறும் கல்லா நீ? சே, பட்ட மரம்கூடத் துளிர்க்கும். நீ கருங்கல். வெறும் கல். போ. உணர்ச்சி இல்லை அல்லவா? போ. கல்லாகவே போ! கல்லாய்க் கிட!'' என்று சபித்தார்.

அவர் காலில் அகலிகை பணிந்து, அவர் சாபத்தை ஏற்றாள். கண்ணீர் வடித்தாள். கௌதமர், தன் அழகிய மனைவி தன்னை மீறி ஏற்பட்ட தவறுக்காக வருந்தித் துடிப்பதை கண்டு, மனம் இரங்கினார்.
avatar
சிவா
நிறுவனர்

நிறுவனர்

நிகழ்நிலை
இணையாநிலை

பதிவுகள் : 84484
மதிப்பீடுகள் : 10458

View user profile http://www.sivastar.net

Back to top Go down

Re: நாரதர் கதைகள் - எழுத்துச் சித்தர் பாலகுமாரன்

Post by சிவா on Sat Jul 26, 2014 3:33 am


''ஸ்ரீராமச்சந்திரமூர்த்தி தன் தம்பியோடு இந்தப் பக்கம் வரும்போது, அவர்களை விஸ்வாமித்திர மகரிஷி உன் இருப்பிடத்துக்கு அழைத்து வருவார். ஸ்ரீராமனின் கால் பட்டு நீ மறுபடியும் சுய உருவம் பெறுவாய். அதுவரை உணர்ச்சிகளைச் சிதறவிட்ட நீ, கல்லாய் இரு!'' என்று ஆசீர்வதித்தார். அகலிகை கல்லானாள்.

இந்திரன் குடிசைக்குள்ளேயே பயந்து ஒடுங்கி இருந்தான். ஒரு பூனை போல தன்னை மாற்றிக்கொண்டு, கிடைத்த சந்து வழியே வெளியே போக முயற்சித்தான். கௌதமரின் குரல் அவனைத் தடுத்து நிறுத்தியது. ''நீ இந்திரன். தேவர்களுக்குத் தலைவன். நாங்களெல்லாம் தினசரி பூஜையில் உங்களுக்கெல்லாம் அர்க்யம் விட்டுக் கொண்டிருக்கிறோம். யாகத்தில் ஒரு அவிர் பாகத்தை உங்களுக்குத் தருகிறோம். அப்படிப்பட்ட உயர்ந்த இடத்தில் இருக்க வேண்டிய நீ ஏன் இவ்வளவு இழிவான செயலைச் செய்தாய்? உன் பதவிக்கும் உன் கௌரவத்துக்கும் இது எவ்வளவு பெரிய இழுக்கு! யோனியின்மீது ஆசை வைத்து அல்லவா இங்கு வந்தாய்? உன் உடம்பு முழுவதும் யோனியாகப் போகட்டும்!'' என்று சபித்தார். இந்திரன் அஞ்சி நடுங்கினான்.

'இதைவிடக் கடுமையான தண்டனை உலகத்தில் உண்டோ!’ என்று கதறினான். யார் முகத்திலும் முழிக்க விரும்பாது, ஒரு தாமரைப் பூவின் தண்டுக்குள் நுழைந்து, அதன் அடிவேரைப் பற்றி நின்றான். இந்திரனைக் காணாது தேவர் உலகம் தவித்தது. பிரம்மா முதற்கொண்டு பலரும் அவனைத் தேடினார்கள். நடந்ததைப் புரிந்துகொண்டார்கள். அவர்கள் எல்லோரும் கௌதம முனிவரின் பாதங்களில் விழுந்து வணங்கி, ''இந்திரன் இல்லாது தேவலோகம் தடுமாறுகிறது. தலைவன் இல்லாது தவிக்கிறது. எனவே, உங்கள் கோபத்தைக் குறைத்து, அவனது தவற்றை மன்னித்தருள வேண்டும். இந்திரனுக்கு சாப விமோசனம் அளிக்க வேண்டும்'' என்று இறைஞ்சினார்கள்.

கௌதமர் மனம் இரங்கினார். விநாயக மந்திரத்தை அவனுக்கு உபதேசிக்குமாறு சொன்னார். வியாழ பகவான், விநாயக மந்திரத்தை இந்திரனுக்கு உபதேசிக்க, இந்திரன் விநாயக மந்திரத் தைச் சொன்னான். இந்தக் கதம்பவனத்துக்கு வந்து, இந்தக் குளத்திலே மூழ்கி எழுந்து, விநாயகரை வேண்டினான். அவன் உடம்பு முழுவதும் யோனிகள் மறைந்து, கண்களாக மாறின. அன்றிலிருந்து, ஆயிரம் கண்களுடைய தேவனாக இந்திரன் இருந்து வருகிறான். கதம்பவனத்து சிந்தாமணி விநாயகர் மிகவும் சிறப்பு உடையவர். எங்கு சிந்தாமணி விநாயகரைப் பார்த்தாலும், அவர் உச்சகட்டமான சக்தி என்பதைப் புரிந்துகொள். அவரை வணங்கி, உன் விருப்பங்களை நிறைவேற்றிக் கொள். சிந்தாமணி விநாயகர் மிகச் சிறப்பு உடையவர்!'' என்று நாரதர் சொல்லி முடித்தார்.

ருக்மாங்கதன் கதம்ப வனத்துக் குளத்தில் மூழ்கி, விநாயக மந்திரத்தை ஜபித்தான். அவனுடைய உடம்பிலிருந்து குஷ்டரோகம் மறைந்தது. அவன் திடகாத்திரமாய், தெளிவுள்ளவனாய் நகரத்துக்குத் திரும்பி, அரசாட்சியைத் தொடர்ந்து நடத்தி வந்தான். ருக்மாங்கதனை மனமார வாழ்த்திவிட்டு, ''எல்லாச் சிறப்புகளும் பெறுவாய்'' என்று ஆசீர்வதித்துவிட்டு, அந்த இடம் விட்டு அகன்றார் நாரதர்.

சிந்தாமணி விநாயகரின் சிறப்பு நாரதரால் சொல்லப் பட்டது. விநாயகர் மந்திர ஜபம் முக்கியம் என்று அவரால் நிரூபிக்கப்பட்டது. விநாயகர் எல்லா வினைகளையும் வேரறுக்க வல்லவர் என்று பலபேருக்கு அவருடைய கதையால் புரிந்தது.

ஒரு மோசமான அழுகுரல் எங்கிருந்தோ மிக நீண்டதாய், மிக சோகமாய் ஒலித்தது. வானில் சஞ்சரித்துக் கொண்டிருந்த நாரதர் காதில் அது விழுந்தது. எங்கிருந்து வருகிறது என்று ஆவலாகப் பார்த்தார். அது நரகத்திலிருந்து வருகிறது என்று தெரிந்து கொண்டார். நரகத்தின் பக்கம் போனார்.
avatar
சிவா
நிறுவனர்

நிறுவனர்

நிகழ்நிலை
இணையாநிலை

பதிவுகள் : 84484
மதிப்பீடுகள் : 10458

View user profile http://www.sivastar.net

Back to top Go down

Re: நாரதர் கதைகள் - எழுத்துச் சித்தர் பாலகுமாரன்

Post by சிவா on Sat Jul 26, 2014 3:33 am


கோடிக்கணக்கான மக்கள் உள்ளே பல்வேறு வேதனைகளில் உழன்று கொண்டிருந்தார்கள். அழுதுகொண்டி ருந்தார்கள். தாங்க முடியாமல் அரற்றிக் கொண்டிருந்தார்கள். அந்த இடம் முழுவதும் மீறியபடி ஒரு குரல் அதிக சத்தத்தோடு இருந்தது. யார் என்று பார்த்தார். முற்பிறப்பில் அந்தணராக பிறந்தவனின் ஆன்மா அங்கு வேதனைப்பட்டுக்கொண்டு இருப்பதைக் கவனித்தார். என்ன பாவம் செய்திருக்கிறான். என்ன இடத்தில் இருக்கிறான். இன்னும் எத்தனை நாள் இந்த வேதனை என்று கவனிக்கும்போது, இன்னும் பல நூற்றாண்டுகள் அவன் இந்த வேதனையில் வாழ வேண்டும் என்பது நாரதருக்குத் தெரிந்தது.

அவன் நாரதரைப் பார்த்து கையெடுத்துக் கும்பிட்டான். ''என்னால் ஒன்றும் செய்ய முடியாதப்பா, நீ செய்த தீங்குகள் உன்னை அவ்வளவு எளிதில் விட்டுவிடுமா? உன்னால் கடவுள் நாமத்தைக்கூட இங்கு சொல்ல முடியவில்லையே, அவ்வளவு வேதனைப்படுகிறாயே. என்ன செய்வது. நான் உனக்காக பிரார்த்தனை செய்கிறேன்'' என்று கண்மூடி நாராயண ஜபம் செய்தபடி நரகத்தை விட்டு வெளியே வந்தார் நாரதர். அவன், அவர் போன திக்கை நோக்கி வணங்கினான். அவனுக்குப் பெயர் கவுற்சனன்.

அவன் காஞ்சிபுரத்தில் அந்தணனாகப் பிறந்தவன். முற்பிறப்பில் செய்த நல்வினையின் பயனாக, நல்ல குடும்பத்தில் பிறந்து நல்ல வசதியான வாழ்க்கை அவனுக்குக் கிடைத்தது. ஆனால் படிப்பறிவை வளர்த்துக் கொள்ளாமல், நல்லவர்களோடு கூடியிராமல், கொஞ்சம் நஞ்சம் படிப்பையும் மற்றவருக்குக் கெடுதல் செய்வதில் அதிகம் செலவழித்தான். திருடினால் இன்னும் பணக்காரனாக ஆகலாம் என்று தீர்மானித்தான். எப்போது திருடினால் மாட்டிக்கொள்ளாமல் தப்பிக்கலாம் என்று சிந்தித்து ஜோதிட நூலைக் கற்றான். அதில் நிபுணனானான். அந்த வித்தையை மற்றவர் பொருளை அபகரிப்பதிலேயே உபயோகப்படுத்தினான்.

அப்படிக் களவு செய்து சம்பாதித்த பொருளை விலை மாதர்களோடும் சூதாட்டக்காரர்களோடும் செலவழித்தான். தன்னுடைய விருப்பத்துக்குக் குறுக்கே வருபவர்களை அடித்து உதைத்தான். ஏளனம் செய்தான். தன்னைக் கண்டு எல்லோரும் நடுங்க வேண்டும் என்று ஆர்ப்பரித்தான்.

இத்தகைய கொடிய அந்தணனுக்கு கற்பின் திலகமாக மனைவி அமைந்தாள். அவன் மூலம் அவளுக்கு ஓர் ஆண் மகன் பிறந்தான். குழந்தை பிறந்த சில ஆண்டுகளில் நோயுற்று கவுற்சனன் இறந்துவிட்டான். அவன் இறந்தது கண்டு அக்கம்பக்கத்தார் கோயிலுக்குப் போய் பூஜை செய்தார்கள். கடவுளைக் கும்பிட்டார்கள். 'பாவி ஒழிந்தான்’ என்று சிந்தித்தார்கள். ஒரு ஆத்மாகூட அவனுக்காக வருதப்படவில்லை. அவன் மனைவி மௌனமாக அந்த இழப்பை தாங்கிக்கொண்டாள். அவள் சந்தோஷப்படவும் இல்லை; வருத்தப்படவும் இல்லை. இது விதி என்று மௌனமாக இருந்தாள். வருத்தப்படவேண்டிய யாரும் வருத்தப்படாததால் செய்த பாவங்கள் அதிகமானதால், பலரை தூஷித்ததால், அடித்து உதைத்ததால், பொருள் திருடியதால் நரகத்தின் மிகக் கொடுமையான தண்டனைக்கு ஆட்பட்டான். அவன் செய்த பாவங்களைப் போல பல நூறு மடங்கு வேதனைகள் அவன் மீது பாய்ந்தன. உடம்பு இருக்கிறது என்ற நினைப்பை ஏற்படுத்தி, அந்த உடம்புக்கு தண்டனையும் நரகத்தில் கொடுத்தார்கள். கசையால் அடித்தார்கள். கத்தியால் குத்தினார்கள். உடம்பே இல்லாதபோதும் அவற்றையெல்லாம் அனுபவிப்பதாக பயந்து அரற்றினான். அந்த பயம்தான் அவனைப் பெருங்குரல் எடுத்து அழத் தூண்டியது.

நாரதர் அவனைப் பற்றி மனம் வருந்தியவாறே நடக்க, கீழே அவனுடைய மகன் நதிக்கரை ஒன்றில் நீராடி, தந்தைக்கு தர்ப்பணங்கள் செய்வதைக் கவனித்தார். அவனுக்கு அருகே வந்தார். அவனுக்கு மட்டும் தெரியும்படியாக கரையில் நின்றார். அவன் ஓடோடி வந்து அவர் காலில் விழுந்தான்.

''நாரதரே... நாரதரே...'' என்று வணங்கினான். ஆமென்ற நாரதர், அவனை உற்றுப் பார்த்தார்.

ஒரு கயவனுக்கு மகனாகப் பிறந்தாலும் அவன் மிக உத்தமனாக இருந்தான். நல்ல தாயால் வளர்க்கப்பட்டு, நல்ல விஷயங்கள் போதிக்கப்பட்டு நல்வழியில் வாழ்ந்து வந்தான். பலருக்கும் உதவி செய்யவே பிறவி எடுத்திருப்பதாக நினைத்துக் கொண்டான். அவ்விதமாகவே கேட்டாலும், கேட்காது போனாலும் உதவிகள் செய்தான். அதேசமயம் ஊரார் அவன் தந்தையைப் பற்றி அவனிடம் நினைவுகூர்வார்கள்.
avatar
சிவா
நிறுவனர்

நிறுவனர்

நிகழ்நிலை
இணையாநிலை

பதிவுகள் : 84484
மதிப்பீடுகள் : 10458

View user profile http://www.sivastar.net

Back to top Go down

Re: நாரதர் கதைகள் - எழுத்துச் சித்தர் பாலகுமாரன்

Post by Sponsored content


Sponsored content

நிகழ்நிலை
இணையாநிலை


Back to top Go down

Page 1 of 2 1, 2  Next

View previous topic View next topic Back to top


Permissions in this forum:
You cannot reply to topics in this forum