முல்லாவின் மனைவி வீட்டுக் கொல்லைப் புறத்தில் துணிகளைத் துவைத்துக் கொண்டிருந்தாள்.

துவைத்த துணிகளைக் காயப் போடுவதற்காக ஒரு கொடிக் கட்டுமாறு முல்லாவிடம் கேட்டுக் கொண்டாள்.

முல்லா ஓர் உறுதியான கயிற்றை எடுத்து வந்து கொடியைக் கட்டினார். முல்லாவின் மனைவி அதில் துணிகளைக் காயப் போட்டாள்.

மறுநாள் அந்தக் கொடிக்கயிறு அங்கேயிருப்பதைக் கண்ட அடுத்த வீட்டுக்காரர் முல்லாவை அழைத்து, "முல்லா அவர்களே! உங்களுடைய கொடிக் கயிற்றை இரவலாகக் கொடுங்கள். என்னுடைய வீட்டின் தோட்டத்தில் கயிற்றைக் கட்டி, துணியைக் காய வைக்கிறேன். துணி காய்ந்து விட்டதும் கொடிக் கயிற்றைத் திரும்பக் கொடுத்து விடுகிறேன்" என்று சொன்னார்.

கொடிக் கயிற்றை அடுத்த வீட்டுக்காரருக்கு இரவல் கொடுக்க முல்லாவுக்கு விருப்பமில்லை. அதனால் இரவல்கொடுக்காமல் தட்டிக் கழிக்கத் தீர்மானித்தார்.

முல்லா அடுத்த வீட்டுக்காரரை நோக்கி, 'ஐயா! இந்தக் கொடிக் கயிற்றில் கோதுமையைக் காயப் போடப் போகிறேன். அதனால் உங்களுக்கு இரவல் தருவதற்கில்லை" என்று சொன்னார்.

அவர் பதிலைக் கேட்டதும் அடுத்த வீட்டுக்காரருக்கு ஆச்சரியமாகி விட்டது.

"முல்லா அவர்களே! கோதுமை மணிகளைக் கயிற்றில் எவ்வாறு காயவைக்க முடியும்?" என்று கேட்டார்.

முல்லா சிரித்தபடி "ஒருவருக்கு ஒரு பொருளைப் பிறருக்கு இரவல் கொடுக்க விருப்பமில்லை என்றால், அவரால் அந்தப் பொருளைக் கொண்டு என்ன அற்புதம் வேண்டுமானாலும் செய்ய முடியும் என்றார்!