எட்டு வயதிருக்குமா உனக்கு?
உன் கண்ணில்
எண்பது வயதின்
வலிகள் உணர்கிறேன்!

குழந்தையின் வலிகளல்ல இவை
பசி மீறி தாகம் மீறி
மனம் காட்டும்
கண்ணாடியாய் முகம்!

வேதனை மீறி
விரக்தியும் தாண்டிய‌
புருவச் சுருக்கில்
மானுடம் நெறிகிறது!

என்னம்மா கேட்கிறது
உன் பாவம்?
என்னைக் குழந்தையாய்
இருக்க விட மாட்டீர்களா என்றா?

உணவு கொடுக்கலாம்
உடை கொடுக்கலாம்
இழந்த எல்லாமும் தரக்கூடும்
குழந்தைத் தனம் எப்படித் தருவோம்?

வலி தேக்கி வலி தேக்கி
உனக்கும் மானுடம்
மரத்துப் போனால்
வையம் தாங்காதம்மா.

வெறுக்காதே எங்களை
நாங்களும் கைதிகள்
நாங்களே அமைத்த‌
இறையாண்மைச் சிறை!

தேவைக்கு மட்டும்
திறக்குமிச்சிறை
அழிக்க இருக்கும் தாக்கோல்
ஆக்க மட்டும் காணாமல் போகும்.

உன் குடில் பறித்து
நிழல் பறித்து
சுற்றம் பறித்த‌
சுதந்திரப் பேய்கள் நாங்கள்!

எல்லாமிருந்த உந்தன்
எல்லாமும் பறித்தபின்
ஏதிலி என உனை அழைக்கும்
எத்தர்கள் நாங்கள்!

வலிகள் உன்
வைராக்கியமாகட்டும்
கஷ்டங்கள் உன் மனதில்
கருணை விதைக்கட்டும்.

அழிவுகள் உங்களை
அன்னை தெரசாவாக்கட்டும்
ஆம்! ஓர் நாள் நாங்கள்
உன் அன்பு வேண்டி நிற்போம்.

அது வரை எங்களை
மன்னித்து விடு தேவதையே

- வாசுதேவன் பாலாஜி

கவிதை படித்து கண்ணீர் வடித்த உள்ளங்களுக்கு நன்றி!