தகப்பன்சாமி


விபரமறியா வயதில்
விரலிரண்டை
துப்பாக்கியாக்கி
நான் சுடும் போது
விழி பிதுக்களோடு
நாக்கும் நீட்டி
செத்துப் போவதாய்
பாவனை செய்து
பின் சிரிப்பாய் ......
என் கையால்
சாவதே
சந்தோசம் என்பதாய்....

போட்டோ புடிச்சா
ஆயுசு குறையும் என
பத்தாம் வகுப்பு
பொது தேர்வுக்கும்
புகைப்படம்
எடுக்க விடாமல்
அடம் பிடித்த அப்பா(வி) நீ....

விடுதிக்குக் கிளம்பும் நாளில்
வாசலடைத்து
கோலம் போடச் சொல்வாய் ...
வாரம் கடந்தாலும்
அதைப் பெருக்காமல்
இழைகளுக்குள் சிக்கிய
புள்ளிகளில்
என் முகம் பார்த்து மகிழும்
உன் மனசுக்காகவே
பொய்யெனப் பொய்த்தது
நம்மூர் மழை......

இருந்தும் என்ன...
ஒற்றை ரோஜாவுக்கும்,
ஒரேஒரு வாழ்த்து அட்டைக்கும்
ஓடிவந்துவிட்டேன் நான்...
நீ ஏற்க மறுத்த
என் காதலனோடு....

முன்பொரு நாள்
நான் சுவரில் எழுதி வைத்த
என் விடுதி தொலைபேசி எண்ணில்
என்னையே பார்த்து மகிழ்ந்த நீ
எந்த பொங்கலுக்கும்
வெள்ளையடிக்கவே
இல்லையாம்.....

அடை மழை நாளொன்றில்
அச்சுவர் இடிந்து விழ
அடுத்த நாளே
படுக்கையில் விழுந்து
கொஞ்சம் கொஞ்சமாய்
நீ செத்துப்போனதை
தண்டட்டி குலுங்க
நெஞ்சிலடித்து கொண்டு
அலமேலு ஆச்சி
சொன்ன போது......

அப்பாவென
பெருங்குரலெடுத்து
அழத் தொடங்கினேன் ....
நீயோ என் பொருட்டு சாவதே
சந்தோசம் என்பதாய்
சிரித்து கொண்டிருக்கிறாய்
விளக்கின் பின்னே உள்ள
புகைபடத்தில்.
அன்று சிரித்தது போலவே.....

நன்றி: சுமதிஸ்ரீ , அவர்களின் ''தகப்பன்சாமி'' கவிதை தொகுப்பு

தகப்பன்சாமி என்று மற்றவரைப்பார்த்து கிண்டலாகச்சொல்லக்கேட்டிருக்கிறேன்

கவிதை வடிவில் அருமையான படைப்பு பாராட்டுகள்
நல்ல பகிர்வு

சுமதிஸ்ரீ கவிதை அற்புதம் . பகிர்வுக்கு நன்றி.