ஹிஷாலீ wrote:மனத்தால் நான் ஒரு அநாதை
நினைவால் நான் தூரத்து தேசம்
உயிரால் நான் ஒரு பிணம்
இருந்தும் வாழ்கிறேன்

என் பெண்மையை நிலைநிறுத்த
இந்த மண்ணில் என்றுமே
கண்ணீர் பூக்களாய் கரையும்
கானல் நீரில்

துடைக்க கரங்கள் இருந்தும்
துக்கத்தில் கண்கள் கலைந்து
சொல்லி மறக்க யாரும்மில்லை என்
சொந்த சுமையை இறக்க யாருமில்லை

dhilipdsp wrote:அருமை

உமா wrote:படிக்கவே கொஞ்சம் வேதனையாய் உள்ளது.

ஹிஷாலீ wrote:

உமா wrote:படிக்கவே கொஞ்சம் வேதனையாய் உள்ளது.

அப்படியா இனி சந்தோஷமான கவிதை எழுதுகிறேன் உமா.

உமா wrote:

ஹிஷாலீ wrote:

உமா wrote:படிக்கவே கொஞ்சம் வேதனையாய் உள்ளது.

அப்படியா இனி சந்தோஷமான கவிதை எழுதுகிறேன் உமா.

இல்லை ஹிஷூ...நல்லா இருக்கு, கவிதை எல்லா முறையிலுமே எழுதணும்.
அது தான் சரி. துக்கமும் ஆனந்தமும் கலந்து ...

மனத்தால் நான் ஒரு அநாதை
நினைவால் நான் தூரத்து தேசம்
உயிரால் நான் ஒரு பிணம்
இருந்தும் வாழ்கிறேன்

முகம்மது ஃபரீத் wrote:அருமையான வரிகள்

பூஜிதா wrote:வேதனை சுமந்த வரிகள்,

இளமாறன் wrote:

மனத்தால் நான் ஒரு அநாதை
நினைவால் நான் தூரத்து தேசம்
உயிரால் நான் ஒரு பிணம்
இருந்தும் வாழ்கிறேன்

நல்ல கவிதை

இந்த உலகில் யாருமே அனாதைகள் இல்லை ... ஒவ்வொரு சூழ்நிலையிலும் இறைவன் யாரையாவது உதவிக்கு ஒருவரை அனுப்புவார்