வழக்கமாக நான் செல்லும் டவுன் பஸ் அது. அந்த பஸ்ஸின் கண்டக்டர் எப்படி இந்த மனநிலைக்கு வந்தார் என்று எனக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது. முன்பெல்லாம் பள்ளிக் குழந்தைகள் ஏறினால் போதும், டென்ஷனாகி முகம் சிடுசிடுவென்று ஆகிவிடும் அவருக்கு.

"பட்டாளம் வந்துருச்சுங்கப்பா... ஏறுங்கடாப்பா....!" குட்டிப் பிசாசு மாதிரியிருக்கிற இந்தப் பையை வேறு முதுகுல தூக்கிக்கிட்டு, ஏற முடியாம ஏறி, இறங்க முடியாம இறங்கி, நிக்க இடமில்லாம... காட்டுக் கூச்சல் வேறு போட்டுக்கிட்டு... சே... சே... சமாளிக்க முடியலப்பா...!"

"டேய்.... பையை வழியில வைக்காதீங்கன்னு எத்தனை தடவை சொல்றது... வழியில வச்சுக்கிட்ட எங்களை டிக்கட் கொடுக்க விடாம... பெரிய தொந்தரவுப்பா...!" இப்படி ஏகத்துக்கும் கத்தித் தீர்த்துடுவார்.

இப்ப என்னடான்னா, குழந்தைகள் ஏறும் ஸ்டாப் வந்ததும் பஸ்ஸை விட்டு இறங்கி, "பிள்ளைகளா ஏறுங்க... பார்த்து மெதுவா ஏறுங்க..." ரொம்ப பாசத்துடன் கூறுகிறார்.

எல்லாப் பிள்ளைகளும் ஏறி முடித்ததும் கடைசியில் இவர் ஏறி விசில் கொடுக்கிறார்.... இறங்கும்போது பிள்ளைங்க பையை இவரே கீழே இறக்கி வைக்கிறார்.

நேற்று இல்லாத இந்த மாற்றம் குறித்து மெதுவா கண்டக்டரிடம் விசாரித்தேன்.

"இந்த வருஷத்திலிருந்து என் பையனும் ஸ்கூலுக்குப் போக ஆரம்பிச்சுட்டான் ஸார்... பஸ்லதான் போறான்.... அவன் படற கஷ்டம் எனக்கு இப்ப புரியுது சார்..!"

நன்றி தமிழ்

தனக்குன்னு வந்தாதான் எதுவுமே புரியும்கறது சரியாத்தான் இருக்கு.

முஹைதீன் wrote:தனக்குன்னு வந்தாதான் எதுவுமே புரியும்கறது சரியாத்தான் இருக்கு.